ଏହି ଘଟଣା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି ଜଣେ ବାଳକ ଶ୍ରଙ୍ଗିଙ୍କ ଦୁଃଖ ଓ କ୍ରୋଧରେ। ଶ୍ରଙ୍ଗି ତାଙ୍କ ଜନକ କୃଶାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ପିତା, ଆଜି ଆପଣଙ୍କ ପିତା ମୃତ, ତାଙ୍କ ଶରୀର ଉପରେ ଏକ ସାପ ଅଛି, ଏହି ସବୁ ହେଲା ରାଜା ପରୀକ୍ଷିତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ଯେଉଁ ଜଣେ ଶିକାର କରୁଥିଲେ।" ଶ୍ରଙ୍ଗି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ମୋର ପିତା କଣ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ରାଜାଙ୍କୁ କିଛି ଅପରାଧ କରିଥିଲେ? ସତ୍ୟ କହିବେ, କୃଶା, ମୋର ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି ଦେଖନ୍ତୁ।" ପରୀକ୍ଷିତ, ଅଭିମନ୍ୟୁଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଏକ ମହା ଜଙ୍ଗଲରେ ଏକ ମୃଗକୁ ଶିକାର କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ମୃଗକୁ ଆଘାତ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ପରେ ମୃଗକୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ। ତାଙ୍କ ଭ୍ରମଣ କରିବା ସମୟରେ ଶ୍ରଙ୍ଗିଙ୍କ ପିତାକୁ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ କିଛି ଉତ୍ତର ଦେଲେ ନାହିଁ। ରାଜା ଏକା ଏକା ଦୁଃଖ, କ୍ଷୁଦା ଓ ତୃଷ୍ଣାରେ ଅନ୍ୟତମ ହୋଇ, ଶ୍ରଙ୍ଗିଙ୍କ ପିତାକୁ ପୁନିପୁନି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ନିର୍ବାଚନ ଉପବାସ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିବାରୁ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ। ଏହାରୁ ରାଜା ପରୀକ୍ଷିତ ତାଙ୍କ ଧନୁର ତୀର ଦ୍ୱାରା ଏକ ମୃତ ସାପକୁ ଶ୍ରଙ୍ଗିଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଘାଉରେ ରଖିଦେଲେ। ଶ୍ରଙ୍ଗିଙ୍କ ପିତା ତାଙ୍କ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ ରହିଲେ, ଓ ରାଜା ନିଜ ନଗର ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି, ଶ୍ରଙ୍ଗି ଦୁଃଖ ଓ କ୍ରୋଧରେ ଅଗ୍ନିବର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଲେ। ତିନି କ୍ରୋଧରେ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧି ନେଇ ରାଜାକୁ ଶାପ ଦେଲେ, "ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ରାଜା, ମୋର ବୃଦ୍ଧ ଓ ଦୁଃଖିତ ପିତାଙ୍କ ଘାଉରେ ମୃତ ସାପ ରଖିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ମୋର ଶାପର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତକ୍ଷକ ନାଗ ଦଂଶ କରିବେ। ସାତ ଦିନ ପରେ, ଏହି କୁରୁବଂଶର ଦୁଷ୍ଟ ରାଜା ଯମଲୋକକୁ ଯିବେ।" ଏପରି ଭାବେ ଶ୍ରଙ୍ଗି ଉତ୍ତେଜନାରେ ଶାପ ଦେଇ, ଗୋଶାଳାରେ ବସିଥିବା ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ପାଖକୁ ମୃତ ସାପ ନେଇ ଗଲେ। ପିତାଙ୍କୁ ଏପରି ଦେଖି, ଶ୍ରଙ୍ଗି ଆଉ ଅଧିକ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ଓ ଦୁଃଖରେ ଲୁହ ଝରାଇ କହିଲେ, "ପିତା, ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ରାଜା ଆପଣଙ୍କୁ ଏପରି ଅପମାନ କରିଥିବା ଶୁଣି, ମୁଁ କ୍ରୋଧରେ ପରୀକ୍ଷିତଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଇଛି। ସାତ ଦିନ ପରେ ତକ୍ଷକ ନାଗ ତାଙ୍କୁ ଦଂଶ କରିବେ।" ତାପରେ ତାଙ୍କ ପିତା, ଏହି ଦୁଃଖ ଓ କ୍ରୋଧରେ ଭରିଥିବା ପୁଅକୁ କହିଲେ, "ପୁତ୍ର, ତୁମେ ଯାହା କରିଛ, ମୋତେ ଭଲ ଲାଗିନି। ଏହି ନୀତି ଓ ତପସ୍ଵୀଙ୍କ ଆଚରଣ ନୁହେଁ। ଆମେ ଏହି ରାଜାଙ୍କ ଅଧିନରେ ବସୁଛୁ। ତାଙ୍କୁ କ୍ଷମା କରିବା ଦରକାର, କାରଣ ସେ ସଠିକ୍ ଭାବେ ଆମେ ମାନେ ଉପରେ ନ୍ୟାୟ କରିଛନ୍ତି। ଧର୍ମ ନଷ୍ଟ ହେଲେ, ତାହା ଆପଣଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେଇଥାଏ। ରାଜା ଆମେ ମାନେକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇନାହିଁ, ତେବେ ଆମେ ଏହି ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିପାରିବା ନାହିଁ।" "ରାଜା ଧର୍ମ ରକ୍ଷା କରିଥିବାରୁ ଆମେ ମାନେ ଏହି ମହାଧର୍ମ କରିପାରିବା। ତାଙ୍କୁ ଏହି ଦୟା ଦେଉଥିବାରୁ, ତାଙ୍କୁ ଏହି ଧର୍ମର ଫଳ ମିଳେ। ବିଶେଷ କରି ପରୀକ୍ଷିତ, ତାଙ୍କ ପ୍ରପୂର୍ବ ପରମ ରାଜାଙ୍କ ପରି, ଆମେ ମାନେକୁ ରକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି। ରାଜା ବିନା ଦେଶରେ ଅନ୍ୟାୟ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ, ଲୋକ ଅନ୍ୟାୟ କରିଥାଏ, କିନ୍ତୁ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ଦେଇ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରେ।" "ଦଣ୍ଡ ଭୟରେ ଶାନ୍ତି ଆସେ, ତାପରେ ଲୋକ ଧର୍ମ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରିବା ଚିନ୍ତା ନାହିଁ। ଧର୍ମରେ ରାଜା ରହିଥିଲେ, ତାହାରୁ ଶ୍ୱର୍ଗ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ରାଜାଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଦେବତା ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ; ଦେବତା ଦ୍ୱାରା ବର୍ଷା ହୁଏ; ବର୍ଷାରୁ ଉଦ୍ଭିଦ ଉପଜେ; ଉଦ୍ଭିଦରୁ ଲୋକଙ୍କ ମୂଳ ଉପକାର ହୁଏ।" "ମନୁ କହିଛନ୍ତି, ରାଜା ଦଶ ଜଣ ବିଦ୍ୱାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମାନ। ତେଣୁ, ଏହି ଅଜାଣା ଅବସ୍ଥାରେ ରାଜା ତାଙ୍କ କ୍ଷୁଦା, କ୍ଲାନ୍ତି ଓ ଶିକାର ଚେଷ୍ଟାରେ ଏହି କାମ କରିଥିଲେ, ମୁଁ ଏହି କାମକୁ ମୋ ନିୟମର ଅଂଶ ଭାବି ଗଣିଛି।" "ପୁତ୍ର, ତୁମେ ଶିଶୁ ଭାବରେ ଏହି ଅନ୍ୟାୟ କାମ କରିଛ। ଏହି ଶାପ ଦେବା ଅନୁଚିତ। ରାଜାକୁ ଆମେ ଶାପ ଦେବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।" "ଏହି କାମ ଅଜାଣା, ଅନ୍ୟାୟ, କିମ୍ବା ତୁମେ ଯାହା କହିଥିଲେ ଭଲ କି ଖରାପ, ସେଥିରେ ଅସତ୍ୟ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ମୁଁ ମୋ ଦିଅଁ ମନେ ଅସତ୍ୟ କହିନାହିଁ, ତେଣୁ ଏହି ଶାପ ଅସତ୍ୟ ହେବା ନାହିଁ।" "ପୁତ୍ର, ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସତ୍ୟବାଦୀ, ଏବଂ ଏପରି କିଛି ଅସତ୍ୟ କହିନାହିଁ, ଏହି ଶାପ ମିଥ୍ୟା ହେବା ନାହିଁ।" "ପିତା ହେଉଛି ସନ୍ତାନକୁ ସତ୍ତ୍ୱ ଓ କୀର୍ତି ଦେବା ପାଇଁ ସମ୍ବୋଧନ କରିବା ଦରକାର, ବିଶେଷତଃ ତୁମେ ଏଉଁ ଶିଶୁ ଅବସ୍ଥାରେ ତପସ୍ଵୀ ଭାବରେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଛ। ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କରେ କ୍ରୋଧ ବହୁତ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ।" "ଏହି ବିଶ୍ୱ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନଷ୍ଟ ହେଇପାରେ, ଏହାର କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ; ତେଣୁ, ମୁଁ ତୁମେ ସନ୍ତାନ, ଶିଶୁ ଓ ତୁମର ଅଜାଣା କ୍ରୋଧ ଦେଖି କଣ କହିବା ଚିନ୍ତା କରୁଛି।" "ତୁମେ ଶାନ୍ତିରେ ଲଗ୍ନ ହେଉ, ଅରଣ୍ୟ ଫଳ ଭୋଗ କର, ଏହି କ୍ରୋଧ ଛାଡି କାର୍ଯ୍ୟ କର; ଏହିପରି ଧର୍ମ ଚାଲିବା ଅବସ୍ଥା ରହିବ।" "କ୍ରୋଧ ତପସ୍ଵୀଙ୍କ ଏକାଗ୍ର ଧର୍ମକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେଇଥାଏ; ଧର୍ମ ନାହିଁ ଥିଲେ, ଚାହିଁଥିବା ଲକ୍ଷ୍ୟ ମିଳିନାହିଁ।" "ଶାନ୍ତି ଏକାଗ୍ର ଓ କ୍ଷମାଶୀଳ ଲୋକଙ୍କୁ ସଫଳତା ଦେଇଥାଏ; ଏହି ଜଗତ କ୍ଷମାଶୀଳଙ୍କୁ, ପରଲୋକ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ।" "ତେଣୁ, ସବୁବେଳେ କ୍ଷମା ପ୍ରତିଷ୍ଠା କର, ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କର; କ୍ଷମା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକ ପାଖରେ ଥିବା ଲୋକକୁ ପାଇପାରିବ।" ଏପରି ଭାବରେ, ଏହି ଘଟଣାରେ ଶ୍ରଙ୍ଗିଙ୍କ କ୍ରୋଧ, ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଶାନ୍ତି ଓ ଧର୍ମ ଉପଦେଶ ଦ୍ୱାରା ଏକ ମୁଖ୍ୟ ଶିକ୍ଷା ଦିଆଯାଇଛି—ରାଜା ଓ ଧର୍ମ ଉପରେ କ୍ଷମା ଓ ଶାନ୍ତିର ମହତ୍ତ୍ୱ।