ଏକ ଦିନ, ରାଜା ପରୀକ୍ଷିତ ଶିକାର କରିବାକୁ ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ତୀରରେ ଆଘାତ ପାଇଥିବା ଏକ ହରିଣ ତାଙ୍କର ଧନୁଷକୁ ଦୂରକୁ ଉଠାଇ ନେଇ ଦୌଡ଼ିଗଲା। ଏଭଳି ଭାବରେ ରାଜା ପରୀକ୍ଷିତ ସେ ହରିଣ ପଛରେ ପଛୁଆଉଁଥିଲେ। ଅତି କ୍ଷୁଦା ଓ ତୃଷ୍ଣାରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ, ସେ ଅରଣ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଋଷିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ଗାଁଠି ଗାଁଠି ଗାଁଠି ଗାଈମାନେ ଚରୁଥିବା ସ୍ଥାନରେ ବସିଥିଲେ ଏବଂ ଛୁଆଁ ଗାଈମାନେ ମାଆଙ୍କ ଦୁଧ ଚୁସୁଥିଲେ। ସେ ଋଷି ଅଧିକାଂଶ ସମୟ ଦୁଧର ଫେଣା ଖାଉଥିଲେ। ରାଜା ପରୀକ୍ଷିତ, ନିଜ ବ୍ରତରେ ଅଟୁଟ ଥିବା, ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ତ୍ୱରିତ ଗତିରେ ଆସିଲେ। ଧନୁଷ ଉଠାଇ ରାଜା ଏହି ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ ଅଭିମନ୍ୟୁର ପୁତ୍ର, ରାଜା ପରୀକ୍ଷିତ। ମୋର ତୀରରେ ଆଘାତ ପାଇଥିବା ଏକ ହରିଣ ପଳାଇଯାଇଛି—ଆପଣ ଦେଖିଛନ୍ତି କି?" କିନ୍ତୁ ସେ ଋଷି ମୌନବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିଲେ, ତେଣୁ କିଛି ଉତ୍ତର ଦେଲେ ନାହିଁ। ରାଜା ରୋଷରେ, ଧନୁଷର ଆଗରେ ଏକ ମୃତ ସାପ ଉଠାଇ ଋଷିଙ୍କ କାନ୍ଧରେ ରଖିଦେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ତଥାପି ଋଷି କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ—ନ ଶୁଭ, ନ ଅଶୁଭ। ରାଜା ପରୀକ୍ଷିତ ତାଙ୍କ ରୋଷକୁ ଛାଡ଼ି ଅସ୍ଥିର ହୃଦୟରେ ସେଠାରୁ ନଗରକୁ ଫେରିଗଲେ, ଯେଉଁଠି ଋଷି ପୂର୍ବବତ୍ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ବସିଥିଲେ। ସେ ମହାମୁନି ଧୈର୍ୟଶୀଳ ଥିଲେ, ଏହି ଅପମାନ ସହିଲେ ମଧ୍ୟ କିଛି ପ୍ରତିକ୍ରିୟା କଲେ ନାହିଁ, ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ରହିଲେ। ରାଜା ପରୀକ୍ଷିତ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଏହି ମୁନିଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି ପାରିଲେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ଅପମାନ କରିଦେଲେ। ଏହି ମୁନିଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ଶୃଙ୍ଗୀ—ଅତି ମେଧାବୀ, ତପସ୍ୟାରେ ଦୃଢ଼, ପ୍ରବଳ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, କ୍ରୋଧୀ, ଏବଂ ମହାବ୍ରତୀ। ସେ ବେଳେବେଳେ ସମସ୍ତ ଜୀବଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଉଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର କୃପା ଲାଗି ଅନୁରୋଧ କରୁଥିଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଅନୁମତି ମିଳିଲାପରେ, ତାଙ୍କ ସଙ୍ଗୀ କ୍ରୀଡ଼ା କରୁଥିବା ସ୍ଥାନରୁ ଶୃଙ୍ଗୀ ଘରକୁ ଫେରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ତାଙ୍କ ମିତ୍ର କୃଶ ନାମକ ଦ୍ୱିଜ ହସି ହସି ଏଭଳି କହିଲେ: "ତୋର ବଡ଼ ତପସ୍ବୀ ବାପା କାନ୍ଧରେ ଏକ ମୃତଦେହ ବହନ କରୁଛନ୍ତି, ଶୃଙ୍ଗୀ, ଏପରି ଅଭିମାନ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ଆମେ ଯେପରି ତପସ୍ବୀ, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀ, ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଏପରି କଥା କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ତୋର ପୁରୁଷତ୍ୱ କେଉଁଠି, ଏବଂ ଏପରି ଅଭିମାନ ଜନିତ କଥା କେଉଁଠୁ ଜନ୍ମ ନେଲା, ଯେଉଁଠାରେ ତୋର ବାପା କାନ୍ଧରେ ମୃତଦେହ ଉଠାଇଛନ୍ତି? ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଯାହା ଦେଖି ମୁଁ ବହୁତ ଦୁଃଖିତ।" ଏହିପରି କଥା ଶୁଣି, ଶୃଙ୍ଗୀ ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ଜ୍ୱଳି ଉଠିଲେ। ସେ କୃଶଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ମୋ ବାପା ସଦା ନିଷ୍ଠାରେ ଲଗ୍ନ, ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲେ, ଅରଣ୍ୟ ଫଳ ଖାଉଥିଲେ, ସଦା ମୌନ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିଲେ, ଏମିତି ମହାତେଜସ୍ୱୀ ମୁନି ଆଜି କିପରି ଏକ ମୃତଦେହ ବହନ କରୁଛନ୍ତି?" କୃଶ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: "ତୋର ବାପା ଆଜି ମୃତ ଦେହ ସହିତ ବସିଛନ୍ତି, ଏହା ରାଜା ପରୀକ୍ଷିତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘଟିଛି। ରାଜା ପରୀକ୍ଷିତ ଶିକାର କରୁଥିଲେ, ଏକ ହରିଣକୁ ତୀର ମାଡ଼ିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଅରଣ୍ୟରେ ହରିଣକୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ। ସେ ତୋର ବାପାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ତେବେ ତୋର ବାପା ଉତ୍ତର ଦେଲେ ନାହିଁ। ରାଜା ଖୁବ୍ ତୃଷ୍ଣା ଓ କ୍ଷୁଦାରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ ଏକ ପରେ ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତୋର ବାପା ମୌନ ରହିଲେ। ଏଥିରେ ରାଜା ଧନୁଷର ଆଗରେ ଏକ ମୃତ ସାପ ଉଠାଇ ତାଙ୍କ କାନ୍ଧରେ ରଖିଦେଲେ। ତୋର ବାପା ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ ନିଜ ବ୍ରତରେ ଅଟୁଟ ରହିଛନ୍ତି, ରାଜା ତାଙ୍କର ନଗର, ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ଫେରିଗଲେ।" ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି, ଶୃଙ୍ଗୀ କ୍ରୋଧରେ ତୀବ୍ର ଜ୍ୱାଳାରେ ଜ୍ୱଳି ଉଠିଲେ, ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତିମ ହୋଇଗଲା। ତିନି ପବିତ୍ର ଜଳ ନେଇ ଶାନ୍ତ ହୋଇ ରାଜାକୁ ଶାପ ଦେଲେ: "ଯିଏ ମୋ ବୃଦ୍ଧ ଓ ଦୁଃଖିତ ବାପାଙ୍କ କାନ୍ଧରେ ଏକ ମୃତ ସାପ ରଖିଥିଲା, ସେ ଅପରାଧୀ ରାଜା ପରୀକ୍ଷିତ, ମୋ ଶାପର ପ୍ରଭାବରେ ସପ୍ତମ ଦିନ ପରେ ତାକ୍ଷକ ନାଗଙ୍କ ବିଷରେ ପଡ଼ି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବେ। ସେ ରାଜା ଦ୍ୱିଜତିଙ୍କୁ ଅପମାନ କରି କୁରୁବଂଶକୁ କଳଙ୍କିତ କରିଛନ୍ତି, ସପ୍ତମ ରାତି ପରେ ଯମଲୋକକୁ ପ୍ରୟାଣ କରିବେ।" ଏଭଳି ଶାପ ଦେଇ, ଶୃଙ୍ଗୀ ଗୋଶାଳାରେ ବସିଥିବା ତାଙ୍କ ବାପାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ବାପାଙ୍କ କାନ୍ଧରେ ସାପ ଦେଖି, ଶୃଙ୍ଗୀ ଆଉ ଅଧିକ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ଦୁଃଖରେ ତାଙ୍କ ଆଖିରୁ ଅଶ୍ରୁ ପଡ଼ିଲା। ସେ କହିଲେ: "ହେ ପିତା, ଏପରି ଅପମାନ ଶୁଣି, ମୁଁ ରାଜା ପରୀକ୍ଷିତଙ୍କୁ ଯଥୋଚିତ ଶାପ ଦେଇଛି—ସପ୍ତମ ଦିନରେ ତାକ୍ଷକ ତାଙ୍କୁ ମାରିବେ।" ତାଙ୍କ ବାପା ଶାନ୍ତ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ: "ମୁଁ ତୋର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଅନୁମୋଦନା କରୁନାହିଁ, ଏହିଟି ଧର୍ମ ଓ ତପସ୍ବୀଙ୍କ ପଥ ନୁହେଁ। ଆମେ ଏହି ରାଜାଙ୍କ ଅଧିନରେ ବସୁଛୁ। ସେ ଆମକୁ ନ୍ୟାୟଯୁକ୍ତ ଭାବେ ରକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ କ୍ଷମା କରିବା ଉଚିତ୍। ଯେଉଁ ରାଜା ନ୍ୟାୟଯୁକ୍ତ ଭାବେ ଆମ ପ୍ରତି ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ କ୍ଷମା କରିବା ଦାୟିତ୍ୱ। କ୍ଷମା ଧରିବା ଉଚିତ୍, କାରଣ ଧର୍ମ ନଷ୍ଟ ହେଲେ, ସେ ନିଜେ ନଷ୍ଟ କରେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯଦି ରାଜା ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରିବେ ନାହିଁ, ଆମେ ବହୁତ ଦୁଃଖ ପାଇବା।