ପାଣ୍ଡୁ ବଂଶର ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ସମସ୍ତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ । “ଧନ୍ୟ ଭାଗ୍ୟ ! ପାଣ୍ଡୁ ବଂଶକୁ ଆମେ ଦେଖିପାରୁଛୁ !” — ଏପରି ସ୍ନେହ ଭରା ସ୍ବାଗତ ଶବ୍ଦ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଶୁଣାଗଲା । ଏହି କୋଳାହଳ ଶାନ୍ତ ହେବା ପରେ, ଅଦୃଶ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଚାରିପାଖରୁ ଉଲ୍ଲାସର ଧ୍ୱନି କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଅଗମନ ସମୟରେ ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି, ଶୁଭ ଗନ୍ଧ, ଶଂଖ ଓ ଢୋଳର ଧ୍ୱନି ହେଲା — ଏହା ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଥିଲା । ସମସ୍ତ ନଗରବାସୀ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲେ, ଏମିତି ଏକ ମହାନ ଧ୍ୱନି ହେଲା ଯାହା ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଗଲା ଏବଂ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ମହିମା ବଢ଼ାଇଲା । ପାଣ୍ଡବମାନେ ସମସ୍ତ ବେଦ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଶାସ୍ତ୍ର ଅଧ୍ୟୟନ କରି, ସମ୍ମାନିତ ଓ ନିର୍ଭୟ ଭାବରେ ରହିଲେ । ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ପବିତ୍ରତା, ଭୀମସେନଙ୍କ ଦୃଢତା ଓ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପରାକ୍ରମରେ ଜନମାନସ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ । କୁନ୍ତୀଙ୍କର ବୃଦ୍ଧମାନେଙ୍କ ପ୍ରତି ସେବା, ସହଦେବ ଓ ନକୁଳଙ୍କ ନମ୍ରତା, ଓ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ସମସ୍ତଙ୍କ ଶୌର୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସାରା ଜଗତ ନିର୍ବିଗ୍ନ ଓ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲା । ଏହିପରି ସମୟରେ ରାଜାମଣ୍ଡଳର ଏକ ମହାସଭାରେ, ସ୍ଵୟଂବରରେ ଅର୍ଜୁନ ଦୁର୍ଲଭ କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନ କରି, କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ (ଦ୍ରୌପଦୀ) ବର୍ଣ୍ଣ କଲେ । ଏହିଠାରୁ ଅର୍ଜୁନ ସମସ୍ତ ଧନୁର୍ଧରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ପ୍ରଶଂସିତ ହେଲେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଅତି କଷ୍ଟକର ହେଲା । ସେ ସମସ୍ତ ରାଜା ଓ ସେନାମାନେଙ୍କୁ ଜୟ କରି, ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ବିଶାଳ ଶ୍ରୀସମ୍ପଦ ନେଇ ଆସିଲେ । ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିଶ୍ୱପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ସଫଳ ହେଲା । ବାସୁଦେବଙ୍କ ନୀତି, ଭୀମ ଓ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଜରାସନ୍ଧ ଓ ଗର୍ବିତ ଚେଦିରାଜ ହତ ହେଲେ । ଏହା ପରେ ଦୁର୍ୟୋଧନ ଏଠାରେ ଆସି, ବିଭିନ୍ନ ମୂଲ୍ୟବାନ ଉପହାର — ମଣି, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ, ରତ୍ନ, ଗାଈ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଦେଖିଲେ । ସେ ବିଭିନ୍ନ ବସ୍ତ୍ର, ଚଦର, ଚମର, ମୂଲ୍ୟବାନ ବିଛାନା ଓ କାମ୍ପଳ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ । ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଏହି ବିପୁଳ ଶ୍ରୀସମ୍ପଦ ଦେଖି ସେ ଇର୍ଷ୍ୟା ଭରିଗଲା । ମାୟାର ନିର୍ମିତ ଦେବସଦୃଶ ସଭା ଦେଖି ସେ ଅନ୍ତରେ ଜ୍ୱଳିଉଠିଲା । ସେଠାରେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ଭାସୁଦେବ ଓ ଭୀମଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ହସ୍ୟସ୍ପଦ ହେଲା, ଯେପରି ତାହାର ଉତ୍ପତ୍ତି ଉଚ୍ଚ ବଂଶରୁ ନୁହେଁ । ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ର ଦୁର୍ୟୋଧନ ବିଭିନ୍ନ ଭୋଗ ଓ ରତ୍ନ ଉପଭୋଗ କରି ମଧ୍ୟ ଚିନ୍ତାରେ କ୍ଷୀଣ ଓ ଦୁର୍ବଳ ହେଲେ । ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ସ୍ନେହବଶତଃ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଦ୍ୟୁତକ୍ରୀଡ଼ାକୁ ଅନୁମତି ଦେଲେ । ଏହି କଥା ଶୁଣି ବାସୁଦେବ ଅତି କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ମନ ଖୁସି ହେଲା ନାହିଁ, ଓ ଏହି ବିବାଦରେ କୌଣସି ଆନନ୍ଦ ନାହିଁ । ସେ ଦ୍ୟୁତର ଅନ୍ୟାୟ ଓ ଅପରାଧ ଦେଖି ମଧ୍ୟ ଚୁପ ରହିଲେ । ଏହି ବିରାଟ ବିବାଦରେ, ଵିଦୁର, ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ, ଶରଦ୍ୱତ ଓ କୃପାଙ୍କ ସଲ୍ଲାକୁ ଅନଦେଖା କରାଗଲା । ସମସ୍ତ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦିତାର ଅଗ୍ନିରେ ଜଳିଉଠିଲେ । ପାଣ୍ଡବମାନେ ଜୟୀ ହେଲେ, ଏବଂ ଦୁର୍ୟୋଧନ, କର୍ଣ୍ଣ ଓ ଶକୁନିଙ୍କ ମନସ୍ତିତି ଜାଣି ସମସ୍ତେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ । ଏହି ସମୟରେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଦୀର୍ଘ ଚିନ୍ତା କରି ସଞ୍ଜୟଙ୍କୁ କହିଲେ, “ସଞ୍ଜୟ, ମୋ କଥା ଶୁଣ, ଦୟାକରି ମନେ ରଖ । ତୁମେ ପଣ୍ଡିତ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ — ମୋ ପ୍ରତି କୌଣସି ଦ୍ୱେଷ ନ ରଖ । ମୋର ମନରେ କୌଣସି ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ନାହିଁ, ନାହିଁ ଆମ ପରିବାର ନାଶରେ ଆନନ୍ଦ । ମୁଁ ମୋ ପୁତ୍ର ଓ ପାଣ୍ଡବମାନେ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଭେଦ ଦେଖେନି, କିନ୍ତୁ ମୋର ପୁତ୍ରମାନେ କ୍ରୋଧବଶତଃ ମୋତେ ଦ୍ୱେଷ କରନ୍ତି । ମୁଁ ଦୃଢ ଓ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ସ୍ନେହ ଓ ଅଶକ୍ତିରେ ଏହି ସବୁ ସହି ଚାଲିଛି । ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ଅବିବେକ ମୋତେ ମଧ୍ୟ ଭ୍ରମିତ କରିଦେଇଛି । ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞରେ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ଶ୍ରୀ ଓ ପ୍ରଭାବ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ରାଜସିଂହାସନାରୋହଣ ଦେଖି, ମୋ ପୁତ୍ର ଅପମାନିତ ହେଲେ । କ୍ଷତ୍ରିୟ ହେଲା ମଧ୍ୟ ସେ କ୍ରୋଧିତ ଓ ଅଶକ୍ତ ହୋଇ ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ହରାଇପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏହିପରି ସମ୍ପଦ ଲାଭ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ । ଗାନ୍ଧାର ରାଜା ସହ ମିଶି, ସେ ଚଳାକି ଦ୍ୱାରା ଦ୍ୟୁତକ୍ରୀଡ଼ା ଆୟୋଜନ କଲେ । ଏଠାରେ ଯାହା ଘଟିଲା, ସଞ୍ଜୟ, ମୁଁ ଯାହା ଜାଣେ, ସେଥିରେ ତୁମେ ମୋର କଥା ଶୁଣ । ମୋର ଏହି ନ୍ୟାୟ ଓ ସତ୍ୟ କଥା ଶୁଣି, ହେ ସୂତପୁତ୍ର, ତୁମେ ମୋତେ ଜ୍ଞାନ ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ଦେଖିପାରିବେ । ଯେବେ ମୁଁ ଶୁଣିଲି ଯେ ଅର୍ଜୁନ ଧନୁଷ ତାଣି, ଲକ୍ଷ୍ୟ ଭେଦ କରି, ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ବର୍ଣ୍ଣ କଲେ, ସଞ୍ଜୟ, ମୋର ଜୟର ଆଶା ରହିଲା ନାହିଁ । ଯେବେ ଶୁଣିଲି ଅର୍ଜୁନ ଦ୍ୱାରକାର ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ, ଓ ଦୁଇ ବୃଷ୍ଣିବୀର ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥକୁ ଗଲେ, ମୁଁ ଜୟର ଆଶା କଲି ନାହିଁ । ଯେବେ ଶୁଣିଲି ଅର୍ଜୁନ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦେବେନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପଛେ ହଟାଇଲେ, ଓ ଖଣ୍ଡବଦାହରେ ଅଗ୍ନି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ, ମୁଁ ଜୟ ଆଶା କଲି ନାହିଁ । ଯେବେ ଶୁଣିଲି କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରମାନେ ଲକ୍ଷାଗୃହରୁ ବଞ୍ଚିଗଲେ, ଓ ତାଙ୍କୁ ବିଦୁର ସହଯୋଗ କଲେ, ମୁଁ ଜୟ ଆଶା କଲି ନାହିଁ । ଯେବେ ଶୁଣିଲି ଅର୍ଜୁନ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ୍ୟଭେଦ କରି ବର୍ଣ୍ଣ କଲେ, ପଞ୍ଚାଳ ଓ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ, ମୁଁ ଜୟ ଆଶା କଲି ନାହିଁ । ଯେବେ ଶୁଣିଲି ଭୀମସେନ ମଗଧର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କୁ ଏକାକୀ ଯୁଦ୍ଧରେ ହତ କଲେ, ମୁଁ ଜୟ ଆଶା କଲି ନାହିଁ । ଯେବେ ଶୁଣିଲି ପାଣ୍ଡବମାନେ ସମସ୍ତ ଭୂପତିକୁ ଜୟ କରି, ମହାନ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ କଲେ, ମୁଁ ଜୟ ଆଶା କଲି ନାହିଁ । ଯେବେ ଶୁଣିଲି ଦ୍ରୌପଦୀ ଏକବସ୍ତ୍ରା, ରଜସ୍ୱଳା ଅବସ୍ଥାରେ, ରଣଭୂମିରେ ଆଶ୍ରୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅଶ୍ରୁପାତ କରି, ଅସୁରକ୍ଷିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଲାଞ୍ଚିତ ହେଲେ, ମୁଁ ଜୟ ଆଶା କଲି ନାହିଁ । ଯେବେ ଶୁଣିଲି ମୂଢ଼ ଦୁଃଶାସନ ସେଠାରେ ବସ୍ତ୍ର ଉତ୍ତୋଳନ କଲେ, ଏବଂ ତାହା ଅନ୍ତ କଲେ ନାହିଁ, ମୁଁ ଜୟ ଆଶା କଲି ନାହିଁ । ଯେବେ ଶୁଣିଲି ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଶକୁନିଙ୍କ ଚତୁର୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଦ୍ୟୁତରେ ପରାଜିତ ହେଲେ, ରାଜ୍ୟ ହାରିଗଲେ, ତାଙ୍କ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଭାଇମାନେ ସାଥି ହେଲେ, ମୁଁ ଜୟ ଆଶା କଲି ନାହିଁ ।