ଗରୁଡ଼ ଏକ ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହି ସୋମ ରସକୁ ଯେଉଁଠି ମୁଁ ରଖିବି, ହେ ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଧାରୀ, ତୁମେ କୁଶା ଘାସ ଉଠାଇ ନେଇପାରିବେ, ହେ ତିନି ଲୋକର ନାଥ।" ଇନ୍ଦ୍ର ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ଏହି ଉଚ୍ଚାରିତ ଶବ୍ଦରେ ଖୁସି ହୋଇ, ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ଅଣ୍ଡଜ, ତୁମେ ମୋଠାରୁ ଚାହିଁଥିବା ଯେକୌଣସି ଦାନ ନେଇପାର।" ଗରୁଡ଼, କଦ୍ରୁର ପୁତ୍ରମାନେ ଉପରେ ଭାବନା ନ ରଖି, ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ହେ ଶକ୍ର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନାଗମାନେ ମୋର ଖାଦ୍ୟ ହେଉ।" ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, "ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କର ନାଥ, ତୁମର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବି। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନାଗମାନେ ତୁମର ଖାଦ୍ୟ ହେଉ।" 'ତଥାସ୍ତୁ' କହି, ଦାନବ ନାଶକ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଯାଉଥିବା ବିଶ୍ୱଦେବ ହରିଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଲେ। ଗରୁଡ଼ କହିଥିବା ମତକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ୱୀକାର କଲେ, ଆଉ ସ୍ୱର୍ଗର ନାଥ ପୁନର୍ବାର କହିଲେ, "ମୁଁ ସୋମ ରସକୁ ତୁମେ ରଖିବା ପରେ ନେଇଯିବି।" ତାପରେ ଗରୁଡ଼ ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କର ମାଆଁ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ନମ୍ରତାପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ଗରୁଡ଼ କହିଲେ, "ମୁଁ ଦେବମାନେର ଆଶ୍ରମରୁ ଅମୃତ ଆଣିଛି। ମା, କହ, ମୁଁ କଣ କରିବି? ଏହି ଅମୃତକୁ କୁଶା ଘାସ ଉପରେ ତୁମ ପାଇଁ ରଖିଦେବି।" "ତୁମେ ବେଳେ ନିଅ, ଶୁଭ କର୍ମ କରି ଶୁଭ ଶୃଙ୍ଗାରରେ ନାଗମାନେ ଏହା ଭୋଗ କରିବେ। ତୁମେ ଯେପରି କହିଛ, ଏହା ଏହିଠାରେ ବସିଥିବା ତୁମ ପାଇଁ ହେବ।" "ଆଜିଠାରୁ ଏହି ମାଆଁ ମୋର ହେଉ। ତୁମେ ଯେପରି କହିଛ, ତୁମ ଶବ୍ଦ ମୋ ପାଇଁ ପୂରଣ ହୋଇଛି।" ନାଗମାନେ 'ତଥାସ୍ତୁ' କହି ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଅମୃତ ନେଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଫେରିଗଲେ। ତାପରେ ନାଗମାନେ ସୋମ ରସ ଲାଗି ଆସି, ସ୍ନାନ କରି, ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଶୁଭ ଶୃଙ୍ଗାର ହୋଇ ଖୁସି ହେଲେ। ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ୱେଷ ରଖି, ସମସ୍ତେ ଏହା ପିବାକୁ ଦୌଡ଼ିଲେ, "ମୁଁ ପ୍ରଥମେ ଯିବି! ମୁଁ ପ୍ରଥମେ ଯିବି!" କହି। ଅମୃତ କୁଶା ଘାସ ଉପରେ ରଖାଯିବା ସମୟରେ, ନାଗମାନେ ବୁଝିଗଲେ ଯେ ଅମୃତ ନେଇଯାଇଛି, ଏବଂ ଏଠାରେ ଏକ ନକଲି ରଖାଯାଇଛି। "ଏହି ସୋମ ରସର ସ୍ଥାନ," ଭାବି, ନାଗମାନେ ଦର୍ଭା ଘାସର ପତ୍ର ଚାଟିଲେ। ଏହାର ପରିଣାମରେ ତାଙ୍କର ଜିଭ ଦୁଇଠା ହୋଇଗଲା। ଅମୃତ ସଂସ୍ପର୍ଶ ଦ୍ୱାରା ଦର୍ଭା ଘାସ ଅମର ହୋଇଗଲା; କିନ୍ତୁ ନାଗମାନେ ଧୋକା ଖାଇ, ଭିନାଟାକୁ ଛାଡ଼ି, ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଏପରି, ଗରୁଡ଼ ଅମୃତକୁ ନେଇଯାଇଲେ, ନାଗମାନେ ଦୁଇ ଜିଭ ହୋଇଗଲେ। ସୁପର୍ଣ୍ଣ ଆତିଉତ୍ସାହରେ, ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରି, ଜଙ୍ଗଲରେ ମାଆଁ ବିନାଟାକୁ ଖୁସି କରିଲେ। ଚଢ଼ା ପକ୍ଷୀମାନେ ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ ନାଗଭକ୍ଷୀ ଭାବରେ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ, ଯଦିଓ ତାଙ୍କର ଯଶ କମିଗଲା। ଏହି କଥାକୁ ଯେଉଁଠି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଶୁଣନ୍ତି କିମ୍ବା ପାଠ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଭ କରିବେ, ପକ୍ଷୀମାନେର ମହାତ୍ମା ନାଥଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା ଦ୍ୱାରା ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରିବେ। "ହେ ସୁତନନ୍ଦନ, ତୁମେ ନାଗମାନେର ଶାପର କାରଣ, ଭିନାଟା ଓ ତାଙ୍କର ପୁତ୍ରଙ୍କର କଥା କହିଛ।" "ତୁମେ କଦ୍ରୁ ଓ ଭିନାଟାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପତି ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନ ଓ ଭିନାଟାଙ୍କର ଦୁଇ ପକ୍ଷୀପୁତ୍ରଙ୍କ ନାମ କହିଛ।" "କିନ୍ତୁ, ହେ ସୁତପୁତ୍ର, ତୁମେ ନାଗମାନେର ନାମ କହିନାହଁ, ଆମେ ତାଙ୍କର ପ୍ରମୁଖ ନାମ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।" "ହେ ତପସ୍ୱୀ, ନାଗମାନେର ନାମ ବହୁତ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ନାମ କହିପାରିବି ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ମୁଁ ପ୍ରମୁଖ ନାମ କହୁଛି।" "ପ୍ରଥମେ ଶେଷ, ତାପରେ ବାସୁକି; ତାପରେ ଏଇରାବତ, ଟକ୍ଷକ, କର୍କୋଟକ ଓ ଧନଞ୍ଜୟ।" "କାଳିୟ, ମଣିନାଗ, ଅପୂରଣ, ପିଞ୍ଜରକ, ଏଲାପତ୍ର, ଓ ବାମନ ମଧ୍ୟ ନାଗ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।" "ନୀଳା ଓ ଅନିଳା, କଳ୍ମାଷ ଓ ଶବଳା, ଆର୍ୟକା ଓ ଉଗ୍ରକା, ନାଗ କଳଶପୋଟକ।" "ସୁମନାଖ୍ୟ, ଦଧିମୁଖ, ବିମଳପିଣ୍ଡକ, ଆପ୍ତ, କୋଟରକ, ଶଂଖ, ଓ ବଳିଶିଖ।" "ନିଷ୍ଠନକ, ହେମଗୁହ, ନହୁଷ, ପିଙ୍ଗଳ, ବାହ୍ୟକର୍ଣ୍ଣ, ହସ୍ତିପଦ, ମୁଦ୍ଗରପିଣ୍ଡକ।" "କମ୍ବଳା ଓ ଅଶ୍ୱତର, କାଳିକେୟ, ଦୁଇ ନାଗ ବୃତ୍ତସମ୍ବର୍ତ୍ତକ, ଦୁଇ ନାଗ ପଦ୍ମ।" "ଶଂଖମୁଖ, କୁଷ୍ମଣ୍ଡକ, କ୍ଷେମ, ପିଣ୍ଡରକ ମଧ୍ୟ ନାଗ।" "କରବୀର, ପୁଷ୍ପଦଂଷ୍ଟ୍ର, ବିଲ୍ବକ, ବିଲ୍ବପଣ୍ଡୁର, ମୁଷକଦ, ଶଂଖଶିର, ପୂର୍ଣ୍ଣଭଦ୍ର, ହରିଦ୍ରକ।" "ଅପରାଜିତ, ଜ୍ୟୋତିକ, ପନ୍ନଗ, ଶ୍ରୀବାହ, କୌରବ୍ୟ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ଶଂଖପିଣ୍ଡ।" "ବିରାଜ, ସୁବାହୁ, ଶାଳିପିଣ୍ଡ, ହସ୍ତିପିଣ୍ଡ, ପିଥରକ, ସୁମୁଖ, କୌଣପାଶନ।" "କୁଥାର, କୁଞ୍ଜର, ନାଗ, ପ୍ରଭାକର, କୁମୁଦ, କୁମୁଦାକ୍ଷ, ଟିଟିରି, ହାଳିକ।" "କର୍ଦ୍ଦମ, ବହୁମୁଳକ ନାଗ, କର୍କରା ଓ ଅକର୍କରା, କୁଣ୍ଡୋଦର, ମହୋଦର।" "ଏହିମାନେ, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପ୍ରମୁଖ ନାଗମାନେ; ଅନ୍ୟ ଅନେକ ନାଗ ନାମ ଉଲ୍ଲେଖ କରିନାହିଁ।" "ଏମାନେର ସନ୍ତାନ ଓ ସନ୍ତାନର ସନ୍ତାନ ଅସଂଖ୍ୟ; ଏହି ଜାଣି, ମୁଁ ସମସ୍ତ ନାମ କହିନାହିଁ।" "ଏଠାରେ ଅନେକ ହଜାର, ଦଶ ହଜାର, କୋଟି କୋଟି ନାଗ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଗଣନା କରିବା ଅସମ୍ଭବ।" ଏହିପରି ଗରୁଡ଼, ନାଗ, ଭିନାଟା ଓ କଦ୍ରୁଙ୍କର କଥା ଏକ ଶ୍ରେଣୀରେ ଅନେକ ଦୂତ୍ତ କଥା ଆମେ ଶୁଣିଲୁ।