ପୁରାଣଦରଙ୍କ ଇଚ୍ଛାଅନୁଯାୟୀ ମଧ୍ୟ ମଧୁର ମିତ୍ରତା ପ୍ରସ୍ତାବ ଦେଖି, ଗରୁଡ଼ କହିଲେ, "ହଁ, ଆମ ମଧ୍ୟରେ ମିତ୍ରତା ହେଉ, କିନ୍ତୁ ଜାଣ, ମୋର ଶକ୍ତି ବଡ଼ ଅପାର ଓ ଅସହ୍ୟ।" ଏହା ସୁଣି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, "ଧର୍ମିକ ଲୋକେ ନିଜ ଶକ୍ତିକୁ ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି ନାହିଁ; ଅନାବଶ୍ୟକ ଗର୍ବ କେବଳ ନିନ୍ଦାକୁ ଆଣିଥାଏ।" ଏହିପରି, ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ୟେ ପଚାରିଲେ ମାତ୍ର ନିଜ ଗୁଣ କୁହିବା ଉଚିତ୍, ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ। ଗରୁଡ଼ କହିଲେ, "କିନ୍ତୁ ତୁମେ ମୋତେ ମିତ୍ର ବୋଲି ଡାକିଛ, ଏବଂ ପଚାରିଛ, ତେଣୁ କହିଅଛି—ଅନ୍ୟଥା ନିଜ ପ୍ରଶଂସା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଶକ୍ର, ମୋ ଏକଟି ପଖେରେ ପୃଥିବୀ ଏବଂ ସେଥିରେ ଥିବା ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ, ନଦୀ ସହିତ ତୁମକୁ ମଧ୍ୟ ବହିପାରିବି। ମୁଁ ସମସ୍ତ ଲୋକ, ଚରାଚର ସତ୍ତ୍ୱକୁ ଅକ୍ଲାନ୍ତ ଭାବେ ବହିପାରିବି—ଏହିଟି ମୋର ବଡ଼ ଶକ୍ତି।" ଏପରି କହି ମହାତ୍ମା ଗରୁଡ଼ କୁ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ଉପକାରୀ ଦେବତା ସ୍ୱୟଂ ଇନ୍ଦ୍ର ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ଯେପରି ତୁମେ କହିଛ, ତେପରି ହେବ। ସମସ୍ତ କିଛି ତୁମରେ ସମ୍ଭବ। ଏବେ ମୋର ତରଫରୁ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମିତ୍ରତା ଗ୍ରହଣ କର।" ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, "ଯଦି ମୋତେ ସୋମର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ, ତେବେ ସୋମ ତୁମକୁ ଦିଅ। ଯେଉଁମାନେ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିବେ, ସେମାନେ ଏହା ପାଇବେ।" ଏହାର ଉତ୍ତରରେ ଗରୁଡ଼ କହିଲେ, "ମୁଁ ଏହି ସୋମ କିଛି ବିଶେଷ କାରଣରୁ ନେଉଛି, ଏହା କାହାକୁ ଖେବାକୁ ଦେବିନାହିଁ।" "ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ଏହି ସୋମ ରଖିବି, ହେ ଶହସ୍ରନୟନ, ସେଠାରୁ ତୁମେ କୁଶ ଘାସ ନେଇ ପାରିବ।" ଇନ୍ଦ୍ର ଖୁସିହୋଇ କହିଲେ, "ତୁମେ ଯେଉଁ ଦୟାଳୁ କଥା କହିଛ, ମୋପାଖରୁ ଯେଉଁ ଵର ଚାହ, ନିଶ୍ଚୟ ଦେଖ।" ଗରୁଡ଼ ତାହାର ଉତ୍ତରରେ, କଦ୍ରୁ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇନଥିବା, କହିଲେ, "ଶକ୍ର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସର୍ପମାନେ ମୋର ଖାଦ୍ୟ ହେଉ।" ଇନ୍ଦ୍ର ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ; ତୁମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବି। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସର୍ପମାନେ ତୁମର ଖାଦ୍ୟ ହେଉ।" "ତଥାସ୍ତୁ," ବୋଲି ଦାନବ ନାଶକ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯୋଗୀଶ୍ୱର ହରିଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଗଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ କଥାକୁ ସ୍ୱୀକାର କଲେ ଏବଂ କହିଲେ, "ମୁଁ ସୋମକୁ ତୁମେ ରଖିଦେବା ପରେ ନେବି।" ଏହା ପରେ ସୁପର୍ଣ୍ଣ ତାଙ୍କର ମାଆଁଙ୍କଠାରେ ଯାଇ, ବିନମ୍ର ଭାବେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ କହିଲେ, "ମାଆଁ, ମୁଁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଅଳୟରୁ ଏହି ଅମୃତ ଆଣିଛି। କ'ଣ କରିବି, ଆଦେଶ ଦିଅ।" "ଏହି ଅମୃତ ମୁଁ କୁଶ ଘାସ ଉପରେ ରଖିଦେବି। ତୁମେ ସ୍ନାନ କରି ସୁଭ ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ଏଠି ବସିଥିବା ସର୍ପମାନେ ଏହା ଭୋଗ କରିପାରିବେ। ତୁମେ ଯେପରି କହିଛ, ତେପରି ହେବ।" "ଏଠାରୁ ଆଜିଠୁ ଏହି ମାଆଁ ମୋର, ତୁମେ ଯେପରି କହିଛ, ଏହା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।" ସର୍ପମାନେ ତଥାସ୍ତୁ ବୋଲି ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଗଲେ। ଏଠି ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମ ନେଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଫେରିଗଲେ। ସର୍ପମାନେ ଇଚ୍ଛିତ ସୋମ ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆସି, ସ୍ନାନ କରି, ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ପ୍ରାର୍ଥନା କରି ଖୁସି ହେଲେ। କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଏକାଉଁ ହେଇ, "ମୁଁ ପ୍ରଥମେ ନେବି!" ବୋଲି ଦୌଡ଼ିଲେ। ଯେତେବେଳେ ସୋମ କୁଶ ଉପରେ ରଖାଯାଇଥିଲା, ସର୍ପମାନେ ବୁଝିଲେ ଯେ ସେଠାରୁ ଏହା ନେଇ ନକଲ ରଖାଯାଇଛି। "ଏଠା ସୋମର ସ୍ଥାନ," ବୋଲି ସର୍ପମାନେ କୁଶ ଘାସ ଚାଟିଲେ। ଏହି କାରଣରୁ ସେମାନଙ୍କ ଜିଭ ଦୁଇଟି ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହେଲା। ଅମୃତ ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ସେ କୁଶ ଅମର ହେଲା, କିନ୍ତୁ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ଚାତୁରୀରେ ସର୍ପମାନେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ଭୟ ଓ ଦୁଃଖରେ ଏବଂ ମାଆଁ ବିନତାକୁ ଛାଡ଼ି ଦୟନୀୟ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏପରି ଭାବେ ଗରୁଡ଼ ଅମୃତ ନେଇ ଚାଲିଗଲେ, ଏବଂ ସର୍ପମାନେ ଦୁଇ ଜିଭ ହେଲେ। ତାପରେ ସୁପର୍ଣ୍ଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂରଣ କରି, ଅରଣ୍ୟରେ ମାଆଁ ବିନତାଙ୍କୁ ଖୁସି କଲେ। ସମସ୍ତ ପକ୍ଷୀ ତାଙ୍କୁ ସର୍ପଭକ୍ଷକ ବୋଲି ସମ୍ମାନ କଲେ, ଯଦିଓ ତାଙ୍କର କୀର୍ତି କିଛି କମିଗଲା। ଏହି କଥା କେହି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ସଭାରେ ଶୁଣିବେ କିମ୍ବା ପଢ଼ିବେ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରିବେ ଏବଂ ମହାତ୍ମା ପକ୍ଷୀଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା ଦ୍ୱାରା ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରିବେ। ଏହିପରି ଗରୁଡ଼, ବିନତା ଓ ସର୍ପମାନଙ୍କ ଉପରେ ଶାପର କାରଣ ଓ ଗଳ୍ପ ତୁମେ କହିଛ। ତୁମେ କଦ୍ରୁ ଓ ବିନତାଙ୍କୁ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ବର ଏବଂ ବିନତାଙ୍କ ଦୁଇଟି ପକ୍ଷୀପୁତ୍ରଙ୍କ ନାମ ମଧ୍ୟ କହିଛ। କିନ୍ତୁ ସର୍ପମାନଙ୍କ ନାମ ର ଉଲ୍ଲେଖ କରିନାହଁ, ଆମେ ସେମାନଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ନାମ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁ। ଏହିପରି ଅନେକ ସର୍ପ ନାମ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ନାମ କହିପାରିବି ନାହିଁ; ତଥାପି ମୁଖ୍ୟ ନାମ ଶୁଣ: ପ୍ରଥମେ ଜନ୍ମ ନେଲେ ଶେଷ, ତାପରେ ଭାଇ ଭାବେ ଭାସୁକି, ଏହାପରେ ଏଇରାବତ, ତକ୍ଷକ, କର୍କୋଟକ ଏବଂ ଧନଞ୍ଜୟ। କାଳିୟ, ମଣିନାଗ, ଅପୂରଣ, ପିଞ୍ଜରକ, ଏଳାପତ୍ର ଓ ବାମନ ମଧ୍ୟ ସର୍ପ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ନୀଳା, ଅନିଳ, କଳ୍ମାଷ, ଶବଳ, ଆର୍ୟକ, ଉଗ୍ରକ ଏବଂ କଳଶପୋତକ। ସୁମନାଖ୍ୟ, ଦଧିମୁଖ, ବିମଳପିଣ୍ଡକ, ଆପ୍ତ, କୋତରକ, ଶଂଖ, ବଳିଶିଖ। ନିଷ୍ଠାନକ, ହେମଗୁହ, ନହୁଷ, ପିଙ୍ଗଳ, ବାହ୍ୟକର୍ଣ୍ଣ, ହସ୍ତିପଦ, ମୁଦ୍ଗରପିଣ୍ଡକ—ଏହିମାନେ ସର୍ପମାନଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ନାମ। ଏହିପରି ମହାତ୍ମା ସୁପର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଗଳ୍ପ ଓ ସର୍ପମାନଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, ଏହା ଶୁଣିବା କିମ୍ବା ପଢ଼ିବା ମାନବ ନିଶ୍ଚୟ ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଭ କରିବ।