ବିଷ୍ଣୁ, ବିନତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ ଜଙ୍ଗଲରେ ବର ଦେଇ କହିଲେ, “ତଥାସ୍ତୁ।” ଏହି ବର ପାଇବା ପରେ, ଗରୁଡ଼ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଏକ ବର ଦେଅଯିଅ; ଆପଣ ଯାହା ଚାହିଁବେ ଚୟନ କରନ୍ତୁ।” ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ, ନିଜ ଭାହନ ଭାବରେ ଚୟନ କରିଲେ। ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ପତାକା ଭାବରେ ମଧ୍ୟ ବର ଦେଇ କହିଲେ, “ତୁମେ ମୋ ପରେ ଉପରେ ରହିବା।” ଗରୁଡ଼, “ତଥାସ୍ତୁ,” କହି ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହ କଥା କହି ବିଦାୟ ନେଲେ। ଗରୁଡ଼ ବେଗ ଓ ପ୍ରଭାବରେ ବାୟୁ ସମାନ ହୋଇ ଆଗେଇ ଯାଉଥିବା ବେଳେ, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର, କ୍ରୋଧରେ, ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ ବଜ୍ରରେ ଆଘାତ କରିଲେ, ଯେତେବେଳେ ସେ ଅମୃତ ନେଇଯାଉଥିଲେ। ଗରୁଡ଼, ଉଡ଼ନ୍ତା ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ହସି ଏବଂ ଉତ୍ତଳ କଣ୍ଠରେ କହିଲେ, “ଯେ ଋଷିଙ୍କ ଅସ୍ଥିରୁ ବଜ୍ର ହୋଇଛି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବି। ମୁଁ ବଜ୍ରକୁ ଓ ଆପଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ କରିବି, ମୁଁ ଏକ ପକ୍ଷ ଛାଡ଼ିଦେବି, ଯାହାର ଶେଷ ଆପଣ ଖୋଜିପାରିବେନାହିଁ। ଏହି ବଜ୍ର ଆଘାତରୁ ମୋତେ କିଛି ବେଦନା ମନେ ହେଉନାହିଁ।” ଏହି କଥା କହି, ଗରୁଡ଼ ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନକୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ। ସେ ଅତି ଶୁଭ୍ର ପକ୍ଷ ଦେଖି ସମସ୍ତେ କହିଲେ, “ସୁପର୍ଣ୍ଣ ରହୁନ୍ତୁ।” ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ହଜାର ଆଖି ଥିବା ପୁରନ୍ଦର, ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ ଦେଖି ଏକ ମହାପୁରୁଷ ଭାବି କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶକ୍ତି ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ, ଏବଂ ତୁମ ସହ ଅନନ୍ତ ମିତ୍ରତା ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାକୁ ଚାହେଁ, ହେ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।” ଗରୁଡ଼ କହିଲେ, “ହେ ପୁରନ୍ଦର, ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଆମେ ମିତ୍ର ହେବା। ମୋ ଶକ୍ତି ବଡ଼ ଏବଂ ଅସହ୍ୟ। କିନ୍ତୁ ଧର୍ମଜନ ନିଜ ଶକ୍ତିର ଗଁଠା ନେଇ କଥା କହୁନାହିଁ; ଅନ୍ୟମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ ମାତ୍ର ନିଜ ଗୁଣ କହିବା ଉଚିତ, ଅପ୍ରସ୍ତୁତ ମହାନ୍ତି ବୋଲିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ତୁମେ ମିତ୍ର ଭାବରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛ, ଏହି କାରଣରେ ମୁଁ କହୁଛି: ମୁଁ ଏକ ପକ୍ଷରେ ପୃଥିବୀ ସହ ତାହାର ପାହାଡ, ଜଙ୍ଗଲ, ଜଳ ଓ ଆପଣକୁ ମଧ୍ୟ ଉଠାଇପାରିବି। ମୁଁ ଅନ୍ୟ ପକ୍ଷରେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ତାହାର ଚଳାୟମାନ ଓ ଅଚଳ ଜୀବ ସହିତ ଉଠାଇପାରିବି; ଏହି ମୋର ଶକ୍ତି।" ଗରୁଡ଼ଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଶୌନକ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ଯେପରି କହିଛ, ସେପରି ହେବ; ସମସ୍ତ କିଛି ସମ୍ଭବ। ଏବେ ମୋର ପକ୍ଷରୁ ଏହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଓ ଅନନ୍ତ ମିତ୍ରତା ଗ୍ରହଣ କର। ଯଦି ମୋତେ ସୋମର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ, ତେବେ ଏହି ସୋମ ଦିଅ। ଯେମାନେ ଆମକୁ ଅସୁବିଧା ଦେବେ, ସେମାନେ ଏହି ସୋମ ପାଇବେ।" ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, “ଏକ ବିଶେଷ କାରଣରୁ ମୁଁ ସୋମ ନେଉଛି; ମୁଁ କାହାକୁ ଏହି ସୋମ ଖାଇବାକୁ ଦେବିନାହିଁ। ମୁଁ ଯେଉଁଠାରେ ଏହି ସୋମ ରଖିବି, ହେ ହଜାର ଆଖି ଥିବା, ତୁମେ ତାହାରେ ଦର୍ଭା ଗ୍ରାସ ନେଇଯିବା। ମୁଁ ତୁମେ ଏଠାରେ ଯେ କଥା କହିଛ, ତାହାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ମୁଁ ତୁମକୁ ଚାହିଁଥିବା ବର ଦେଉଛି, ହେ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।” ଗରୁଡ଼, କଦ୍ରୁର ସନ୍ତାନମାନେକୁ ଭୁଲି, କହିଲେ, “ଶକ୍ର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସର୍ପମାନେ ମୋର ଆହାର ହେଉନ୍ତୁ।” ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, “ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନାୟକ, ମୁଁ ତୁମର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବି; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସର୍ପମାନେ ତୁମର ଆହାର ହେଉନ୍ତୁ।” ଏହିପରେ, ଦାନବମାନେର ନାଶକ ହରି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦେବତା, ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ପଛରେ ଯାଇଲେ। ବିଷ୍ଣୁ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ କଥା ଅନୁମୋଦନ କରି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଉ ଏକଥା କହିଲେ, “ମୁଁ ସୋମ ନେଉଛି ଯେପରି ତୁମେ ରଖିଛ;” ଏହିପରେ ସୁପର୍ଣ୍ଣ ତାଙ୍କ ମା ନିକଟକୁ ଶୀଘ୍ର ଗତିରେ ଗଲେ। ସମ୍ମାନ ସହ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଗରୁଡ଼ କହିଲେ, “ମୁଁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରମରୁ ଅମୃତ ଆଣିଛି।” “ମା, ଆପଣ ମୋତେ ଆଜ୍ଞା ଦିଅ, ମୁଁ କଣ କରିବି?” ଗରୁଡ଼ କହିଲେ, “ଏହି ଅମୃତ ମୁଁ ଦର୍ଭା ଘାସ ଉପରେ ଆପଣ ପାଇଁ ରଖିବି।” ମା କହିଲେ, “ସର୍ପମାନେ ସ୍ନାନ କରି ଶୁଭ ଶୂଚିତା ନେଇ ଏହା ଭୋଗ କରିବେ। ଆପଣ ଯେପରି କହିଛ, ସେପରି ହେବ।” ଗରୁଡ଼ କହିଲେ, “ଆଜିଠାରୁ ଏହି ମା ମୋର; ଆପଣମାନେ ଯେ କଥା କହିଥିଲେ, ମୋ ପାଇଁ ପୂରଣ ହୋଇଛି।” ତାପରେ ସର୍ପମାନେ “ତଥାସ୍ତୁ” କହି ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଗଲେ। ଶକ୍ର ମଧ୍ୟ ଅମୃତ ନେଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଫେରିଗଲେ। ସର୍ପମାନେ ଅମୃତ ପାଇବା ଆଶାରେ ଆସି, ସ୍ନାନ କରି, ପୂଜା କରି, ଶୁଭ ଶୂଚିତା ନେଇ ଖୁସି ହେଲେ। କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତେ ଦୱେଷ ଭାବରେ ଏହି ସୋମ ପିବିବାକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲେ, “ମୁଁ ପ୍ରଥମେ ଯିବି! ମୁଁ ପ୍ରଥମେ ଯିବି!” କହି। ଦର୍ଭା ଘାସ ଉପରେ ଅମୃତ ରଖାଯିବା ଦେଖି, ସର୍ପମାନେ ଏହି ଅମୃତ ନିଆଯିବା ଓ ଏକ ନକଲ ରଖାଯିବା ବୁଝିପାରିଲେ। “ଏହା ସୋମର ସ୍ଥାନ,” ଭାବି ସର୍ପମାନେ ଦର୍ଭା ଘାସ ଚାଟିଲେ; ଏହି କାରଣରୁ ସେମାନଙ୍କ ଜିଭ ଦୁଇ ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହୋଇଗଲା। ଅମୃତ ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ଦର୍ଭା ଘାସ ଅମର ହୋଇଗଲା; କିନ୍ତୁ ସର୍ପମାନେ ଭୁଲି ଏବଂ ବିନତାକୁ ଛାଡ଼ି ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଏପରି ଭାବରେ, ଗରୁଡ଼ ଅମୃତ ନେଇଯିବା ଏବଂ ସର୍ପମାନେକୁ ଦୁଇ ଭାଗ ଜିଭ କରିଦେଲେ। ସୁପର୍ଣ୍ଣ ଏହି କାମ ସଫଳ କରି ଉତ୍ସାହରେ ତାଙ୍କ ମା ବିନତାକୁ ଖୁସି କରିଲେ, ଉଡ଼ନ୍ତା ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ପ ଭକ୍ଷକ ଭାବରେ ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ, ଯଦିଓ ତାଙ୍କର କୀର୍ତି କିଛି କମିଗଲା।