ଏକ ସମୟରେ, ଭଗବାନ କଶ୍ୟପ ଏକ ମହିଳାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଓ ମହିଳା, ତୁମେ ଯେଉଁ ଉଦ୍ୟମ କରୁଛ, ତାହା ସଫଳ ହେବ; ତୁମେ ଦୁଇ ଜଣ ଶୂରବୀର ପୁଅଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେବ, ଯେଉଁମାନେ ତିନି ଜଗତର ନାଥ ହେବେ।" କଶ୍ୟପ ଏହି ଉତ୍କଳାପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଭାଲଖିଲ୍ୟ ମୁନିମାନଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଓ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଦୁଇ ଜଣ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପୁଅ ପ୍ରକଟିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ, ଯେଉଁମାନେ ତିନି ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହେବେ। ପରେ, ଶ୍ରୀମାନ କଶ୍ୟପ ତାଙ୍କୁ ପୁନି କହିଲେ, "ଏହି ମହା ଶୁଭ ଗର୍ଭକୁ ସବୁଠୁ ଦୟା ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର।" ଏହି ଦୁଇ ପୁଅଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ହେବେ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ର, ଏକ ଶୂରବୀର ଯେଉଁଠି ଚାହିଲେ ଯେଉଁ ରୂପ ନେଇପାରିବେ। ତାପରେ ସୃଷ୍ଟିର ନାଥ, ଶତକ୍ରତୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାଇ ପାଇବ, ଏମାନେ ତୁମର ମିତ୍ର ହେବେ।" କଶ୍ୟପ ଏହି ଦୁଇ ପୁଅ ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କୌଣସି ଦୋଷ ହେବ ନାହିଁ ବୋଲି ଆଶ୍ୱସ୍ତ କରିଲେ, "ଓ ପୁରନ୍ଦର, ତୁମର ଚିନ୍ତା ଦୂର କର, ଏହି ଦୁଇ ପୁଅ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ର ପଦ ତୁମର ହେବ।" ସେ କହିଲେ, "ଏବେ ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମଣ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିମାନଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଅଭିମାନରେ ତାଙ୍କୁ ଉପେକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ଯେଉଁମାନେ ତୁରନ୍ତ ରିସିଯାନ୍ତି ଓ ତାଙ୍କର କଥା ଅସନ୍ଧାନ ହେବ।" ଏପରି ଉପଦେଶ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ର ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ, ଓ ଭିନତା ନିଜ ଉଦ୍ୟମ ସଫଳ ହେବାରେ ଖୁସି ହେଲେ। ଭିନତା ଦୁଇ ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେଲେ—ଅରୁଣ ଓ ଗରୁଡ। ଅରୁଣ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପୂର୍ବ ଦୂତ ଭାବରେ ଚିହ୍ନିତ ହେଲେ। ଗରୁଡ, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ର ଭାବରେ ଅଭିଷିକ୍ତ ହେଲେ। ଏବେ, ଓ ଭୃଗୁବଂଶୀ, ଗରୁଡଙ୍କ ମହା କୌଶଳ ଶୁଣ। ଏହି ମହାପର୍ବତରୁ ଗରୁଡ, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ରାଜା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଉଡି ଦେବତାମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ଆକ୍ରମଣ କରି ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ଅପାର ଶକ୍ତିର ଜୀବ ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ବିଜୁଳି ଓ ଅଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ, ପୃଥିବୀର ଜନ୍ମ ଓ ସୋମର ରକ୍ଷକ। ଗରୁଡଙ୍କ ଓଡ଼ା, ଚଞ୍ଚଳ, ନଖ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କରି, ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କରି, ସେ ଜୀବକୁ ମାରିଦେଲେ। ପରେ, ଗରୁଡ ଆକାଶରେ ଉଡି ନିଜ ପକ୍ଷର ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ଧୂଳି ଉଠାଇଲେ, ଯାହା ଦେବମାନେ ଉପରେ ଝରିଲା, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅନ୍ଧାର କରିଦେଲା। ଏହି ଧୂଳି ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ଅସ୍ତିର ହେଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଅମୃତର ରକ୍ଷକ ଦେଖିବା ଗୁଡ଼ିକି ହେଲା ନାହିଁ। ଗରୁଡ ଏପରି ଦିବ୍ୟ ଲୋକକୁ ଉଲ୍ଲଖଳ କରି, ପକ୍ଷ ଓ ଚଞ୍ଚଳ ଦ୍ୱାରା ଦେବମାନେକୁ ଭାଗିଦେଲେ। ତାହାପରେ ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଇନ୍ଦ୍ର ତୀବ୍ର ଗତିରେ ବାୟୁକୁ କହିଲେ, "ଏହି ଧୂଳି ହଟା, ଏହି କାମ ତୁମର, ମାରୁତ!" ବାୟୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବରେ ଧୂଳିକୁ ଦୂର କରିଦେଲେ, ଏବଂ ଅନ୍ଧାର ଦୂର ହେଲା ପରେ ଦେବତାମାନେ ଗରୁଡକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଉଡାରେ ଏକ ବଡ଼ ମେଘ ପରି ଗର୍ଜନ କଲେ, ସମସ୍ତ ଜୀବମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ, ଦେବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କରିବାରେ ଲାଗିଲେ। ଗରୁଡ, ଶୂରବୀର ଓ ଶତ୍ରୁନାଶକ, ଆକାଶରେ ଉଡି ଦେବମାନେ ଉପରେ ଉଭୟ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଏକସାଥି ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର—ଭାଲ, ଗଦା, ତୀର, ମୁଷଳ—ଉପରେ ଭର୍ଷା କଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତୀବ୍ର ଚକ୍ର ଓ ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଚାରିପାଖରୁ ଆଘାତ କଲେ। ଗରୁଡ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ଅଟଳ ରହି, ଭିନତାଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁଅ ଆକାଶକୁ ଜଳାଇଦେଇ, ନିଜ ପକ୍ଷ, ଚେଷ୍ଟ ଓ ଚଞ୍ଚଳ ଦ୍ୱାରା ଦେବମାନେକୁ ଚାରିପାଖରେ ବିକିରଣ କଲେ। ଗରୁଡଙ୍କ ଆଘାତରେ ଦେବମାନେ ଭାଗିଗଲେ; ତାଙ୍କ ନଖ ଓ ଚଞ୍ଚଳ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ ପାଇ ରକ୍ତ ବହିଗଲା। ସାଧ୍ୟ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ପୂର୍ବକୁ, ବସୁମାନେ ଦକ୍ଷିଣକୁ, ରୁଦ୍ରମାନେ ଏକଠା ହୋଇ ଭାଗିଗଲେ। ଆଦିତ୍ୟମାନେ ପଶ୍ଚିମକୁ, ଅଶ୍ୱିନୀମାନେ ଉତ୍ତରକୁ ଭାଗିଗଲେ, ଏବଂ ପୁନିପୁନି ରୁକି ଗରୁଡଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖୁଥିଲେ। ଗରୁଡ ଅଶ୍ୱକ୍ରନ୍ଦ, ରେଣୁକା, କ୍ରଥନା, ତାପନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଉଲୁକା, ସ୍ୱସନା, ନିମେଷା, ପ୍ରରୁଜା, ପୁଲିନା ସହିତ ମହା ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ବିନତାଙ୍କ ପୁଅ, ଶିବଙ୍କ ପରି ରିସିଗଲେ, ନଖ, ପକ୍ଷ, ଚଞ୍ଚଳ ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଜଳାଇଦେଲେ। ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ଶକ୍ତିରେ ଦେବମାନେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଆଘାତ ପାଇଲେ; ସେମାନେ ମେଘ ପରି ଗର୍ଜନ କରି ରକ୍ତ ଝରାଇଲେ। ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ମାରି, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗରୁଡ ଅମୃତର ଖୋଜରେ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପାଖରେ ଅଗ୍ନି ଦେଖିଲେ। ସେ ଏକ ବଡ଼ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ଦେଖିଲେ, ଯାହାର ଶିଖା ଆକାଶକୁ ଘେରି ରହିଥିଲା, ତୀବ୍ର ପବନେ ଜ୍ୱଳିଥିଲା, ତୀବ୍ର କିରଣେ ଦୀପ୍ତିମାନ। ଶତ୍ରୁନାଶକ ଗରୁଡ ନିଜ ପକ୍ଷର ରଥରେ ଏହି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିକୁ ନଦୀ ଦ୍ୱାରା ଅତିକ୍ରମ କଲେ; ଅଗ୍ନିକୁ ଜୟ କରି ନିଜ ଶରୀର କୁ ଛୋଟ କରି ଅନ୍ତର୍ଗତ ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଅତି ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଗରୁଡ ପୁନି ଫେରି ଆସିଲେ। ଏବେ, ସେ ଜମ୍ବୁନଦ ପରି ସୁବର୍ଣ୍ଣମୟ ହୋଇ, ଅନେକ କିରଣରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ, ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଅମୃତ ଅଞ୍ଚଳକୁ ବେଗରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ମହା ନଦୀର ଜଳ ଏକାଉଁ ଏକାଉଁ ସାଗରକୁ ଯିବାପରି। ଏଠାରେ, ଅମୃତ ସମ୍ନିକଟରେ ଗରୁଡ ଏକ କଟା ଧାର ଚକ୍ର ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଲୋହାର ତିଆରି, ତୀବ୍ର ଧାର, ଅବିରତ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଥିଲା। ସେ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ର ଦେଖିଲେ, ଅଗ୍ନି ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ, ଦେବମାନେ ଅମୃତ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ବିଶେଷ ତିଆରି କରିଥିଲେ। ଚକ୍ରର ଏକ ଫାକ ଦେଖି, ଗରୁଡ ତୁରନ୍ତ ଶରୀରକୁ ସଂକୁଚିତ କରି, ଚକ୍ରର ଖୁବ୍ ଛିଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଲାଘି ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହି ଚକ୍ର ତଳେ ଦୁଇ ଟି ସର୍ପ ଥିଲେ, ଯାହା ଅଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ, ତାଙ୍କର ଜିହ୍ୱା ବିଜୁଳି ପରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଚମକୁଥିବା ମୁଁହ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ଚକ୍ଷୁ।