ଏକ ସମୟର କଥା, ପାଣ୍ଡୁ ମୃଗ ଶିକାର କରିବା ସମୟରେ ବଡ଼ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଏହି ଦୁଃଖ ତାଙ୍କ ଜୀବନରେ ବଡ଼ ବିପଦ ଆଣିଲା। ତଥାପି, ପୃଥାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ଜନ୍ମରୁ ନିୟମ ଏବଂ ଶିଷ୍ଟାଚାରକୁ ଅନୁସରଣ କରି ଆସିଥିଲେ। ପୃଥା, ତାଙ୍କ ମାଆଙ୍କର ଅନୁମତି ନେଇ, ଗୁପ୍ତ ଧର୍ମ ଶିକ୍ଷା ଅନୁଯାୟୀ, ସନ୍ତାନ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଧର୍ମ, ବାୟୁ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଉଲ୍ଲେଖ କଲେ। ସ୍ୱାମୀଙ୍କର ପ୍ରିୟା କୁନ୍ତୀ ଏହି ଗୁପ୍ତ ଧର୍ମ ଶିକ୍ଷା ଅନୁଯାୟୀ, ଧର୍ମ, ବାୟୁ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରି ସନ୍ତାନ ଲାଗି ଇଚ୍ଛା କଲେ। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମାଦ୍ରୀ ମଧ୍ୟ ଅଶ୍ବିନୀଦ୍ୱୟଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ, କୁନ୍ତୀ ଓ ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ମନ୍ତ୍ର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ସମସ୍ତ ପୁଅମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ତାଙ୍କ ମାଆମାନେ ଓ ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଏକାଠି ଲାଲିତ ହେଲେ। ପବିତ୍ର ଏବଂ ଶୁଭ୍ର ଅରଣ୍ୟରେ, ମହାନ ଆଶ୍ରମମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ସମସ୍ତ ପୁଅମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। କିନ୍ତୁ ଏକ ମହାଷିଙ୍କ ଶାପର ଫଳରେ, ମାଦ୍ରୀ ସହିତ ଏକତ୍ର ହେବା ପରେ, ପାଣ୍ଡୁ ଶତଶୃଙ୍ଗ ପବିତ୍ର ପାହାଡ଼ରେ ଦେହ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ତାପରେ, ତପସ୍ବୀମାନେ ନିଜେ ଏହି ଶିଶୁମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଜଟାଧାରୀ, ତପସ୍ୟାଶୀଳ, ଶୌର୍ୟଶାଳୀ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ, ସେମାନେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ନେଇଯାଇଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ: “ଏହେମାନେ ତୁମର ପୁଅ, ଭାଇ, ଶିଷ୍ୟ ଏବଂ ବନ୍ଧୁ—ଏହିମାନେ ପାଣ୍ଡବ।” ଏହିପରେ ସେମାନେ ଦୃଶ୍ୟାନ୍ତର୍ଧାନ ହେଇଗଲେ। ଯେତେବେଳେ କୌରବମାନେ ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରିଚୟ ପାଇଥିବା ପାଣ୍ଡବମାନେକୁ ଦେଖିଲେ, ସମସ୍ତ ନାଗରିକ ଏବଂ ସ୍ଥାନୀୟ ଲୋକମାନେ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ଉଲ୍ଲାସ କରି ଚିତ୍କାର କଲେ। କିଛି ଲୋକ କହିଲେ, “ଏମାନେ ତାଙ୍କର ପୁଅ,” ଆଉ କିଛି କହିଲେ, “ନୁହେଁ।” କିଛି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କଲେ, “ପାଣ୍ଡୁ ଏତେ ଦିନ ମୃତ, ତେବେ କିପରି ଏମାନେ ତାଙ୍କର ପୁଅ?” ଏହିପରି ଚର୍ଚ୍ଚା ଚାଲିଥିଲା। ସମସ୍ତେ କହିଥିଲେ, “ଧନ୍ୟ ଆମେ! ଆଜି ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ବଂଶକୁ ଦେଖିପାରୁଛୁ!” ଏପରି ସ୍ନେହ ଓ ସ୍ୱାଗତ ସବୁଠାରେ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା। ଏହି ଉତ୍ସାହ ଶାନ୍ତ ହେବା ସହିତ, ଅଦୃଶ୍ୟ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ଚାରିପାଖରୁ ସବ୍ଦ କଲେ। ଉପରୁ ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି, ଶୁଭ ସୁଗନ୍ଧ, ଶଂଖ ଓ ଡ଼଼ମ୍ରୁର ଧ୍ୱନି ହେଲା—ପାଣ୍ଡବମାନେ ପ୍ରବେଶ କରିବାବେଳେ ଏହା ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଲାଗିଲା। ସମସ୍ତ ନାଗରିକ ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରମୋଦିତ ହେଲେ, ଏକ ବିଶାଳ ଧ୍ୱନି ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଲା ଏବଂ ପାଣ୍ଡବମାନେର ଯଶ ବଢ଼ାଇଲା। ସେଠାରେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ସମସ୍ତ ବେଦ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଶାସ୍ତ୍ର ଅଧ୍ୟୟନ କରି, ସମ୍ମାନିତ ଏବଂ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ରହିଲେ। ଲୋକମାନେ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଶୁଦ୍ଧତା, ଭୀମସେନଙ୍କ ଦୃଢ଼ତା ଓ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ବୀରତା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। କୁନ୍ତୀଙ୍କର ବୟସ୍କମାନେ ପ୍ରତି ସେବା, ଯମ-ଅର୍ଜୁନ ଦ୍ୱିତୀୟଙ୍କ ନମ୍ରତା ଓ ସମସ୍ତଙ୍କ ଶୌର୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସାରା ଜଗତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲା। ଏହିପରି ଏକ ସମୟରେ, ରାଜାମଣ୍ଡଳର ସଭାରେ, ଅର୍ଜୁନ କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ସ୍ୱୟଂବରରେ ଜିତିଲେ—ଏହା ଏକ ଅତି କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟ ଥିଲା। ଏହିଠାରୁ ଅର୍ଜୁନ ସମସ୍ତ ଧନୁର୍ଧରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଲେ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୃଶ୍ୟ ହେବା ଦୁର୍ଲଭ। ଅର୍ଜୁନ ସମସ୍ତ ରାଜା ଓ ସେନାମାନେକୁ ଜୟ କରି, ମହାନ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ରାଜାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ବିଜୟ ଆଣିଦେଲେ। ଏହି ମହାନ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସଫଳ ହେଲା। ବାସୁଦେବଙ୍କ ତତ୍ତ୍ୱମୟ ଉପଦେଶ ଏବଂ ଭୀମ ଓ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଜରାସନ୍ଧ ଓ ଅହଙ୍କାରୀ ଚେଦିରାଜ ହତ ହେଲେ। ତାପରେ, ଦୁର୍ୟୋଧନ ସେଠାକୁ ଆସି, ବହୁ ଦାନ—ମଣି, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ, ମୂଳ୍ୟବାନ ରତ୍ନ, ଗାଈ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ଧନ ଦେଖିଲେ। ସେ ବିଭିନ୍ନ ବସ୍ତ୍ର, ଚଦର, ଶୂକ୍ଳ ଚାଦର, ମୃଗଚର୍ମ, ମୂଳ୍ୟବାନ ଚଟାଇ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଚିତ୍ରାଳି ଦେଖିଲେ। ପାଣ୍ଡବମାନେର ଏହି ବିପୁଳ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଖି ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ମନରେ ଭୟଙ୍କର ଇର୍ଷ୍ୟା ଉଦ୍ଭବ ହେଲା। ମୟା ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଦେବମନ୍ଦିର ସଦୃଶ ଶଭା ଦେଖି ସେ ଅତି ଅନ୍ତର୍ଜ୍ୱାଳା ଅନୁଭବ କଲେ। ସେଠି, ତାଙ୍କର ମନ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ଭାସୁଦେବ ଓ ଭୀମଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ସେ ହଁସିର ଶିକାର ହେଲେ, ଯେପରି ସେ ଉଚିତ ବଂଶର ନୁହେଁ। ବିଭିନ୍ନ ଭୋଗବିଲାସ ଏବଂ ମୂଳ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଉପଭୋଗ କରି ବି, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ଅତି ଶୋକାକୁଳ, କ୍ଷୀଣ ଏବଂ ମୃଗ ସଦୃଶ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ତାଙ୍କ ପୁଅ ପ୍ରତି ସ୍ନେହବଶତଃ, ଜୁଆ ଖେଳକୁ ଅନୁମତି ଦେଲେ। ଏହି ଶୁଣି ବାସୁଦେବଙ୍କ ମନ ଅତି କ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଲା। ସେ ଏହି ବିବାଦରେ କୌଣସି ସନ୍ତୋଷ ଲାଗିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ଜୁଆ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ଅନ୍ୟାୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୁର୍ନୀତିକୁ ଅନଦେଖା କଲେ। ବିଦୁର, ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ, ଶରଦ୍ୱତ ଓ କୃପଙ୍କୁ ଅନଦେଖା କରି, ଏହି ବିବାଦରେ ସମସ୍ତ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ଏକାପରି ଦ୍ୱେଷରେ ପୁଡ଼ିଉଠିଲେ। ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେ ବିଜୟୀ ହେଲେ, ଏବଂ ଦୁର୍ୟୋଧନ, କର୍ଣ୍ଣ ଓ ଶକୁନିଙ୍କ କୁଟିଲ ମନସ୍ତି ଅନୁଭବ କରି, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଶୁଣି, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଦୀର୍ଘ ଚିନ୍ତା କଲେ। ଏହାପରେ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ସଞ୍ଜୟଙ୍କୁ କହିଲେ: “ସଞ୍ଜୟ, ମୋ ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଶୁଣ, ଆମନ୍ତ୍ରଣ କୁ କ୍ଷମା କରିବୁ। ତୁମେ ଜ୍ଞାନୀ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଏବଂ ଉଚିତ ବିଚାରରେ ପ୍ରଶଂସିତ। ମୁଁ କୌଣସି ବିବାଦ ଚାହେଁନି, ନାହିଁ ଆମ ବଂଶର ନାଶରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରେ। ମୁଁ ମୋ ପୁଅ ଓ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଭେଦ ଦେଖେନି; କିନ୍ତୁ ମୋ ପୁଅମାନେ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ, ବୟସ୍କ ହେଲେ ବି, ମୋତେ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହିଛନ୍ତି। ପୁଅମାନେ ପ୍ରତି ଅତି ସ୍ନେହ ଓ ଦୃଢ଼ତା ଅଭାବରୁ, ମୁଁ ଅନ୍ଧ ଏବଂ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ଦୁର୍ୟୋଧନ ମନସ୍ତି ଭ୍ରମରେ ଅଂଶୀ ହେଇଯାଇଛି। ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞରେ, ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ଶ୍ରୀ, ବଳ ଏବଂ ସିଂହାସନାରେ ଅଭିଷେକ ଦେଖି, ମୋ ପୁଅ ଅପମାନିତ ହେଲେ।