ଏହି ଘଟଣାରେ, ଚେଦି ରାଜା ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁଁ କଣ କରିପାରିବି, ରାଜା? ତୁମେ ବୟସ୍କ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ପୂର୍ବରୁ ଧର୍ମଜ୍ଞମାନେ କହିଥିବା ଉପଦେଶ ଶୁଣିନାହାନ୍ତି। ନିଜକୁ ନିଜେ ନିନ୍ଦା କରିବା, ନିଜକୁ ନିଜେ ପ୍ରଶଂସା କରିବା, ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିବା ଓ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବା—ଏହି ଆଚରଣ ଉତ୍ତମମାନେ କରିନାହାନ୍ତି; ନିଶ୍ଚୟ, ଭୀଷ୍ମ, ତୁମେ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣିନାହାନ୍ତି। ଯେଉଁ ଯିଏ ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ, ସେଉଁଥିରେ ତୁମେ ସଦା ବିଭ୍ରାନ୍ତି ଓ ଭକ୍ତିରେ କେଶବଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛ; ହେଲେ ଭୀଷ୍ମ, କେହି ଏହି କଥାକୁ ମନେ ନିଅନ୍ତି ନାହିଁ। କେମିତି ତୁମେ, ଶୁଦ୍ଧ ଇଚ୍ଛାରେ, ସମସ୍ତ କଥାକୁ ଭୋଜମାନଙ୍କ ଗୋପାଳକ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଉପରେ ଲଗାଉଛ, ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଚିତ୍ତ ଲୋକକୁ? ଯଦି ତୁମର ବୁଦ୍ଧି ତାହାର ସ୍ୱଭାବକୁ ଫେରିନାହିଁ, ଭାରତ, ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଏହି କଥା କହିଛି, କୁଲିଙ୍ଗ ପକ୍ଷୀ ଭଳି। ବିମଳ ହିମାଳୟ ପାହାଡ଼ର ଉପତ୍ୟକାରେ ବସୁଥିବା କୁଲିଙ୍ଗ ନାମକ ପକ୍ଷୀ ଅଛି; ତାହାର ଶବ୍ଦ ସଦା ଭୟରେ ଭରିତ ଓ ଅର୍ଥହୀନ ଅଟୁଟ୍ ରହିଥାଏ। ସେ ପକ୍ଷୀ ସଦା 'ଅତିଶୟ କାମ କରନି' ବୋଲି କହିଥାଏ, କିନ୍ତୁ ନିଜେ ଅତିଶୟ କାମ କରିଥାଏ ଓ ନିଜ ଆଚରଣକୁ ବୁଝିନାହିଁ। ଭୀଷ୍ମ, ସେ ପକ୍ଷୀ, ଅସ୍ତି ଅଲ୍ପ ଜ୍ଞାନରେ, ସିଂହା ଖାଇବା ବେଳେ ତାହାର ଦାନ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ଅଟୁଇଥିବା ମାଂସ ଉଠାଇ ନେଇଥାଏ। ସିଂହା ଜୀବନ୍ତ ଓ ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ, ଭୀଷ୍ମ, ସେ ପକ୍ଷୀ ନିଶ୍ଚୟତାରେ ଏହି କାମ କରିଥାଏ; ଏହିପରି ତୁମେ, ଅଧର୍ମୀ, ସଦା ଏହିପରି ଶବ୍ଦ କହୁଛ। ଭୂମିର ରାଜାମାନେ ଜୀବନ୍ତ ଓ ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ, ଭୀଷ୍ମ, ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟତାରେ ଜୀବନ୍ତ ଅଛ; ଜଗତ ଦ୍ୱାରା ଘୃଣିତ କାମରେ, ତୁମେ ସମ ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ। ଏହି ଭୟାନକ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ଚେଦି ରାଜା ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରତିଉତ୍ତର କହିଲେ। ଭୀଷ୍ମ କହିଲେ, "ମୁଁ କହିଛି, ମୁଁ ଏହି ରାଜାମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ଜୀବନ୍ତ ଅଛି; କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଏହି ମନୁଷ୍ୟର ଶାସକମାନେକୁ ଏକ ତିନି ଗ୍ରାସ ଘାସ ପରି ମୂଲ୍ୟ ଦେଉନାହିଁ।" ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଏହି ଉତ୍ତରରେ କିଛି ରାଜା ଚିତ୍କାର କଲେ, କିଛି ଖୁସି ହେଲେ, କିଛି ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କଲେ। ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି କିଛି ବିଶିଷ୍ଟ ଧନୁର୍ଧର କହିଲେ, "ସେ ଅପରାଧୀ, ଅଭିମାନୀ ଓ ବୟସ୍କ; ଏହି ଭୀଷ୍ମକୁ ଅପ୍ରତିକ୍ଷମା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" କିଛି ରାଜା କହିଲେ, "ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଭୀଷ୍ମକୁ ପଶୁ ଭଳି ମାରିଦିଅ, ରାଜାମାନେ! କିମ୍ବା ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏକସାଠି ତାଙ୍କୁ ଦହନ୍ତୁ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଜ୍ଞାନୀ କୁରୁ ପିତାମହ ଭୀଷ୍ମ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କହାଯାଇଥିବା ଓ ପ୍ରତିଉତ୍ତର ଦିଆଯାଇଥିବା ମଧ୍ୟରେ, ମୁଁ କୌଣସି ନିଷ୍କର୍ଷ ଦେଖୁନାହିଁ; ତେଣୁ, ଭୂମିର ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ଏବେ ମୁଁ କହିବାକୁ ଯାଉଛି, ଶୁଣନ୍ତୁ। ମୁଁ ପଶୁ ଭଳି ମାରାଯିବି କିମ୍ବା ଦହାଯିବି—ଏହାର ସମସ୍ତ ଦାୟିତ୍ୱ ମୁଁ ମୋ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ନେଉଛି। ଏଠି ଅବିନାଶୀ ଗୋବିନ୍ଦ ଉପସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁକୁ ଆମେ ପୂଜୁଛୁ; ଯାହା ମନ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଯାଏ, ସେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଚାହେ। ଆଜି, ଯେଉଁ ଲୋକ କୃଷ୍ଣ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ, କୁ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଡାକିବେ—ସେ ଆଘାତ ପାଇ ଏହି ଯଦୁ ଦେବତାଙ୍କ ଶରୀରରେ ପ୍ରବେଶ କରୁନ୍ତୁ।" ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଚେଦି ରାଜା, ବସୁଦେବ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମକୁ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଡାକୁଛି, ଜନାର୍ଦନ; ଆସ ଏବେ ଯୁଦ୍ଧ କର, ଆଜି ମୁଁ ତୁମକୁ ଓ ସମସ୍ତ ପାଣ୍ଡବମାନେକୁ ମାରିଦିଅ। କୃଷ୍ଣ, ତୁମ ସହିତ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ମୋର ହାତରେ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇବେ—ସେ ରାଜାମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟ ଶାସକମାନେକୁ ଅବହେଳା କରି, ତୁମକୁ ପୂଜିଛନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଅବିବେକରେ, ତୁମକୁ ରାଜା କିମ୍ବା ଦାସ ଭଳି ସମ୍ମାନ କରିଛନ୍ତି, ତୁମେ ଅଯୋଗ୍ୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁମାନେ ଯୋଗ୍ୟ ଭଳି କରିଛନ୍ତି—ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ମୃତ୍ୟୁ ଯୋଗ୍ୟ, ମୁଁ ଭାବୁଛି।" ଏହିପରି କହି, ରାଜାଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶିଶୁପାଳ ମହାବୀରତାରେ, ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଢ଼ ଉଚ୍ଚ୍ୱାସ କଲେ ଓ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କଲେ। ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ରାଗରେ, କବଚ ପିନ୍ଧି, ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ସହିତ ସୁନୀଥା ତ୍ୱରିତ ଆଗେଇଗଲେ, ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ବିଘ୍ନ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ। ତାପରେ, କେଶୀ ବଧକ ହରି, କୃଷ୍ଣ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ, ଦାରୁକଙ୍କ ସହଯୋଗରେ ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରଥରେ ଆରୋହଣ କଲେ, ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ହାତ ରଥରେ ରହିଲା। ତାଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟ ଚିତ୍ତରେ ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେକୁ ରାଗ ଦେଇଲେ; କୃଷ୍ଣ ଏକ ରଥରେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ରାଜା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କ ରଥରେ ଗରୁଡ଼ ଧ୍ୱଜ ଲାଗିଥିବା, ପଦ୍ମପତ୍ର ଚକ୍ଷୁ, ଉଦୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଚମକୁଥିବା। ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଧନୁ ଚାପିଅଛନ୍ତି, ଶକ୍ତିରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଦିବ୍ୟ ପୁଷ୍ପ ଭୂଷିତ ରଥରେ, ପୁଷ୍ପକ ଧ୍ୱଜ ଭଳି ଦୃଢ଼। କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଏପରି ଆଗେଇବା ଦେଖି, ସମସ୍ତେ ଅଶକ୍ତ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ଯଥାଯଥା ଆଦର କଲେ। ତାପରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମହା ଅସୁର ବିନାଶକ, ଭୃଷ୍ଣି ନାୟକ କୃଷ୍ଣ, ରାଜାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ କହିଲେ, "ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ, ତୁମେ ସମସ୍ତେ ତୁମ ଦଳ ସହ ଫିରିଯାଅ ଓ ଶାନ୍ତିରେ ରୁହ; ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ ମୋ ଉପସ୍ଥିତିରେ ତୁମକୁ ଅପମାନ କରିବାକୁ ଦିଅନି।" "ଏହି ଅମାନ୍ୟ ମାନେ ଆମର ଶତ୍ରୁ, ଭୃଷ୍ଣିମାନେ ଉପରେ ଦୁଷ୍ଟତା କରିଥିବା; ସତ୍ୟବତୀଙ୍କ ପୁତ୍ର ସତ୍ବତମାନେ ପ୍ରତି ଚିର ଶତ୍ରୁତା ରଖିଥାନ୍ତି। ଆମେ ପ୍ରାଜ୍ୟୋତିଷପୁରକୁ ଯାଇଥିବା ବେଳେ, ଏହି କ୍ରୂର ଲୋକ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଚାହିଁ, ଅଗ୍ନି ଦେଇଥିଲେ, ଯଦିଓ ଆମ ସାକାର ଓ ରାଜା।" "ଭୋଜ ରାଜା ରୈବତକ ପାହାଡ଼ରେ ଖେଳୁଥିବା ବେଳେ, ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ ତାଙ୍କ ଲୋକମାନେକୁ ମାରି ଓ ବାନ୍ଧି, ଚତୁର୍ୟରେ ନିଜ ସହରକୁ ନେଇଯାଇଥିଲେ।" "ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ ବେଳେ, ସେ ନିୟୁକ୍ତ ଅଶ୍ୱକୁ ଧରି, ମୋ ପିତାଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ବିଘ୍ନ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, ପାପ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ।" "ସୌବୀରରେ ଗଲା ତପସ୍ବୀ ବଭ୍ରୁଙ୍କ ଅନିଚ୍ଛାରେ ଯୋଗ୍ୟା ଜନାନୀଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣି ଭ୍ରମରେ ଅପହରଣ କରିଥିଲେ।