ଏକ ସମୟରେ, ଏକ ରାଜା ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇ ଅଦୃଶ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଏ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଆପଣ ଦେବତା କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କିଏ ହେଉନ୍ତୁ, ମୋ ପୁଅଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ କିଏ ହେବେ—ଏହି ନିଶ୍ଚିତ ସତ୍ୟ କଥା ମୋତେ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ।” ତାଁକୁ ଉତ୍ତର ମିଳିଲା, “ଯାହାଙ୍କ ଝୋଲାରେ ପୁଅକୁ ବସାଇଲେ ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ବାହୁ ଅପରିମିତ ଭାବେ ବଡ଼ ହେବ—ସେଇ ଲୋକ ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ହେବେ।” ଏହି ଉତ୍ତର ପରେ, ଶିଶୁଟି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲେ, ଦୁଇଟି ପଞ୍ଚମୁଖୀ ସର୍ପ ପ୍ରକଟ ହେଲେ, ଏବଂ ଶିଶୁଟିର ଲାଳାଟରେ ତୃତୀୟ ଚକ୍ଷୁ ଦେଖାଦେଲା। ଯେଉଁମାନେ ଏହି ତୃତୀୟ ଚକ୍ଷୁକୁ ଦେଖି ତାହାକୁ ଦମନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରିଥାନ୍ତି। ଏହି ଶିଶୁଟି ତିନିଟି ଚକ୍ଷୁ ଓ ଚାରିଟି ବାହୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଥିଲେ। ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଥିଲେ। ମହାରାଜା ସମ୍ମାନ ଓ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ସେମାନୋଁକୁ ଅଭିନନ୍ଦନ କଲେ। ପରେ, ସେ ଏହି ଶିଶୁଟିକୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ରାଜାଙ୍କ ଝୋଲାରେ ପାଳେ ପାଳେ ବସାଇଲେ, କିନ୍ତୁ କୌଣସି ଅସାଧାରଣ ଘଟଣା ଘଟିଲା ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଦ୍ୱାରକାର ଦୁଇ ଶୂରବୀର—ସଂକର୍ଷଣ ଓ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ—ଏହି କଥା ଶୁଣି ଚେଦି ନଗରକୁ ଆସିଲେ, ତାଙ୍କର ବୋନ୍ ଅର୍ଥାତ୍ ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ। ସେମାନେ ରାଜା ଏବଂ ତାଙ୍କର ବୋନ୍ଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଆଦର ଏବଂ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ସମ୍ମାନ କଲେ, ତାଙ୍କର ଖବର ନେଇ ଉପବେଶ କଲେ। ତାଙ୍କର ବୋନ୍ ସ୍ନେହପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଏହି ଦୁଇ ନାୟକଙ୍କୁ ଆଦର କଲେ ଏବଂ ନିଜ ପୁଅ ଦାମୋଦରଙ୍କୁ ନିଜ ଝୋଲାରେ ବସାଇଲେ। ମାତ୍ର ଝୋଲାରେ ବସିବା ସହିତ, ଶିଶୁଟିର ଦୁଇ ବାହୁ ବଡ଼ ହେଉଥିଲା ଏବଂ ଲାଳାଟର ଚକ୍ଷୁ ତଳକୁ ପଡ଼ି ଯାଉଥିଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସେ ଭୟଭୀତ ଓ ବିସ୍ମିତ ହେଲେ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ, “କୃଷ୍ଣ, ମୋତେ ଏକ ବର ଦିଅ, ମୁଁ ଭୟଭୀତ; ଆପଣ ଦୁଃଖିତଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ ଓ ଭୟଭୀତଙ୍କୁ ନିର୍ଭୟତା ଦେଇଥିବା।” ଏପରି କଥା ଶୁଣି କୃଷ୍ଣ, ଯାଦବବଂଶର ଆନନ୍ଦ, କହିଲେ, “ଭୟ କରିନାହଁ, ନୀତିମତୀ; ମୋ ପକ୍ଷରୁ ତୁମେ କୌଣସି ଅପଦ୍ରବ୍ୟ ଦେଖିବେ ନାହିଁ। ତୁମେ ଯେଉଁ ବର ଚାହଁ, ସେ କହ, ସମ୍ଭବ କିମ୍ବା ଅସମ୍ଭବ ଯାହା ହେଉ, ମୁଁ ପୂରଣ କରିବି।” ତାହା ପରେ ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଶିଶୁପାଳଙ୍କ ଅପରାଧକୁ ମାଫ କର, ମୋ ପାଇଁ, ଏ ଯାଦବସିଂହ, ଏହି ବର ଦିଅ, ପ୍ରଭୁ, ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର।” କୃଷ୍ଣ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୁଁ ତୁମ ପିତାଙ୍କ ଭଉଣୀଙ୍କ ପୁଅ ଶିଶୁପାଳଙ୍କ ୧୦୦ଟି ଅପରାଧକୁ ମାଫ କରିଦେବି; ତୁମେ ତୁମ ପୁଅ ପାଇଁ ଶୋକ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ, ଯଦ୍ୟପି ସେ ମୃତ୍ୟୁଯୋଗ୍ୟ।” ଶିଶୁପାଳ ନିଜ ମୃତ୍ୟୁ ଜାଣିଥିବା ସତ୍ୱେ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଯାଦବମାନେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ଜାଣିଥିଲେ, ସେ ପ୍ରାପ୍ତ ବରର ଗର୍ବରେ ତାଙ୍କୁ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କରିଥିଲେ। ଏହା ଚେଦିର ରାଜାଙ୍କର ନିଜ ମୁଣ୍ଡର ନିଷ୍ପତ୍ତି ନୁହେଁ, ଏହା ସାକ୍ଷାତ୍ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛା। ଏହି ସମୟରେ କେଉଁ ରାଜା ଅଛି, ଯିଏ ଭୀମସେନଙ୍କୁ ପୃଥିବୀରେ ଫିଙ୍କି ପାରିବ? ଏହା ହରିଙ୍କ ଅଦମ୍ୟ ଶକ୍ତି ଓ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ; ସେ ସ୍ୱୟଂ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକୁ ନିଜ ମନରେ ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି। ଏହିପରି, ଚେଦିର ରାଜା ମହାବଳୀ ହୋଇ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରି ବଡ଼ ଗର୍ଜନ କରୁଛନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ ଭୀଷ୍ମଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଚେଦିର ରାଜା ଅସହ୍ୟ ହୋଇ କ୍ରୋଧରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଭୀଷ୍ମ, କେଶବଙ୍କ ଶକ୍ତି ଆମ ସତ୍ରୁମାନେ ପାଇଁ ହେଉ, ତୁମେ ସେଉଁଠି ବାରମ୍ବାର ତାଙ୍କ ଗୁଣଗାନ କରୁଛ। ଯଦି ତୁମେ ଅନ୍ୟଙ୍କ ଗୁଣଗାନ କରିବାରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କର, ତେବେ ଏହି ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କର, ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି। ଦରଦା, ବାହ୍ଲିକର ଏହି ରାଜା, ଯିଏ ଜନ୍ମସମୟରେ ଭୂମିକୁ ଭେଦିଦେଇଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କର। ଭୀଷ୍ମ, କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କର, ଯିଏ ଭଙ୍ଗ ଓ ଅଙ୍ଗ ଦେଶର ଅଧିପତି, ଏବଂ ଯ thousand-eyed ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମହାଧନୁର୍ଧରୀ। ଯିଏଙ୍କ ଦେବତା-ଦିଆ କୁଣ୍ଡଳ ଓ କବଚ ରହିଛି, ଯାହା ଉଦୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ଯିଏ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କୁ, ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ଅପରାଜିତ, ହସ୍ତମୁକ୍ତ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ କରି ମୃତ୍ୟୁ ସୀମା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନେଇଥିଲେ। ଡ୍ରୋଣ ଓ ତାଙ୍କ ପୁଅ ଆଶ୍ୱତ୍ଥାମା, ଦୁଇ ମହାରଥୀ, ସଦା ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ—ତୁମେ ସେମାନୋଁକୁ କାହିଁକି ପ୍ରଶଂସା କରୁନାହଁ? ଏହି ଦୁଇ ଯଦି କ୍ରୋଧିତ ହେବେ, ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତକୁ ନଶ୍ୱ ହେବାରେ ସମର୍ଥ। ଯୁଦ୍ଧରେ ଏମିତି କେହି ନାହିଁ ଯିଏ ଡ୍ରୋଣ କିମ୍ବା ଆଶ୍ୱତ୍ଥାମା ସମାନ, ତଥାପି ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁନାହଁ। ସମୁଦ୍ରପରିବେଷ୍ଟିତ ପୃଥିବୀରେ ଏମିତି କେହି ନାହିଁ ଯିଏ ଦୁର୍ୟୋଧନ ସମାନ, ତଥାପି ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରୁଛ। ଏବଂ ଶସ୍ତ୍ରଚତୁର ଜୟଦ୍ରଥ, କିମ୍ପୁରୁଷ ଗୁରୁ ଡ୍ରୁମ, ଏମିତି ଶୂରବୀରମାନେ ଥିବା ସତ୍ୱେ ତୁମେ କେଶବଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛ। ଭାରତବୃଦ୍ଧ ଗୁରୁ, ଶରଦ୍ୱତପୁତ୍ର କୃପ, ଏମିତି ଶୂରମାନେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ କେଶବଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛ। ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ ପ୍ରଥମ, ମହାବଳୀ ରୁକ୍ମି, ଭୀଷ୍ମକ, ଦନ୍ତବକ୍ର, ଭଗଦତ୍ତ, ଯୂପକେତୁ, ମଗଧର ରାଜା ଜୟତ୍ସେନ, ଏବଂ ଭୀର ଜୟଦ୍ରଥ, ଡ୍ରୁପଦ, ଶକୁନି, ଅବନ୍ତିର ବିନ୍ଦ୍ୟ ଓ ଅନୁବିନ୍ଦ୍ୟ, ପାଣ୍ଡ୍ୟ, ଶ୍ୱେତ, ଉତ୍ତମ, ଶଂଖ, ଵୃଷସେନ, ଏକଲବ୍ୟ, କାଳିଙ୍ଗ—ଏମିତି ଅନେକ ଶୂରବୀରଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ତୁମେ କେଶବଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛ। ଏହି ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ତୁମର ମନ ପ୍ରଶଂସା କରିବାରେ ଲାଗିଛି, ତେବେ ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନୋଁକୁ ପ୍ରଶଂସା କର, କେଶବଙ୍କୁ ନୁହେଁ।