ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ମଣିଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ଏହି ସ୍ଥାନରେ କେବଳ ମାଧୁସୂଦନ ଛାଡ଼ି, କେବେ ବି କୌଣସି ରାଜା ବସିନାହାନ୍ତି, ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟତରେ ମଧ୍ୟ ଏପରି କିଛି ହେବ ନାହିଁ। ବିଶିଷ୍ଟ ବୀର ଭୃଷ୍ଣି ଓ ଅନ୍ଧକ କୁଳର ସମସ୍ତ ମହାବଳୀ, ଜୀବନ ଶେଷେ, ତାଙ୍କର ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ ହୋଇ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ। ଏଭଳି ଭାବେ, ଦଶାର୍ହମାନଙ୍କର ନିୟତ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ସ୍ୱୟଂ ବିଷ୍ଣୁ, ନାରାୟଣ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ତାଙ୍କର ନିଜ ନିତ୍ୟ ଧାମକୁ ପୁନଃ ଫେରିଯିବେ। ସେ ଅପାର, ସ୍ୱେଚ୍ଛାମୟ, ଅବିଧୃତ ଓ ନିଜକୁ ନିଜେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରିବା; ଭାଗ୍ୟବାନ୍ ପ୍ରଭୁ ଏଠି ନିଜ ଲୀଳାରେ ଏକ ଶିଶୁ ପ୍ରମାଣେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି। ଏହି ପ୍ରଭୁ କେବେ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରିନାହାନ୍ତି, କିମ୍ବା ନାରୀ ଦେହରେ ରହିନାହାନ୍ତି; କୃଷ୍ଣ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କର ଗତି ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଯେପରି ଏକ ବୁଦ୍ବୁଦ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ, ସେହି ସ୍ଥାନରେ ଲୟ ହୁଏ, ସେପରି ଚରାଚର ସମସ୍ତ ଜୀବ ନିତ୍ୟ ନାରାୟଣଙ୍କରେ ଲୟ ହୁଏ। ହେ ଭାରତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ କେଶବଙ୍କୁ କେହି ବୁଝିପାରିବେ ନାହିଁ; ସେ ସର୍ବୋପରି, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯାହାର ରୂପରେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଅବସ୍ଥିତ। ଏପରି କଥା କହି ଭୀଷ୍ମ ଶାନ୍ତ ହେଲେ; ତାପରେ ସହଦେବ ଉପଯୁକ୍ତ ଶବ୍ଦରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। "ତୁମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କେହି ମଧୁସୂଦନ, କେଶୀନାଶନ, ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମୋ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଉଥିବାକୁ ସହିପାରୁନାହାନ୍ତି, ତେଣୁ ସେ କଥା କହନ୍ତୁ। ସମସ୍ତ ବଳବାନ୍ମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ମୁଁ ଏହି ପାଦ ରଖିଛି; ଯଦି କାହାରି ରେ ଉତ୍ତର ଅଛି, ସେ କହନ୍ତୁ। ଯେ ଆମକୁ ବିରୋଧ କରିବେ, ସେଉଁଠି ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସେଉଁଠି ସେକୁ ବିନାଶ କରିବି; ଏହାର କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏବଂ ଯେମାନେ ଗୁରୁ, ପିତା, ଅଥବା ଅଧ୍ୟାପକଙ୍କୁ ମାନ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ସମ୍ମାନ ଦେଉନ୍ତୁ। ଏହିପରି, କୌଣସି ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଆଉ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ।" ଏହିପରି ସହଦେବଙ୍କର ଦୃଢ଼ ପଦକ୍ଷେପ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଗର୍ବିତ ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସହଦେବଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି ହେଲା। ଅଦୃଶ୍ୟ କଣ୍ଠ ମଧୁର କଥା କହିଲା—"ଶାଭାଶ, ଶାଭାଶ!"—ଏବଂ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟର ଭବିଷ୍ୟତ ଫଳ ଉଲ୍ଲେଖ କରି, ହରିଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଲେ। ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ତର୍ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା, ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଜାଣିଥିବା ନାରଦ ଏପରି ଏକ ନିର୍ବିକାର ଶବ୍ଦ କହିଲେ—"ଯେମାନେ କମଳନୟନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଭଜନ୍ତି ନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଜୀବନ୍ତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୃତ ଗଣ୍ୟ; ସେମାନଙ୍କ ସହ କଥା ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" ଏପରି ଭାବରେ, ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଠି ଯୋଗ୍ୟ ଲୋକଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦିଆଯିବା ଦରକାର, ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ସେଉଁଠି ସହଦେବ, ମନୁଷ୍ୟମଧ୍ୟରେ ଦେବତା, ଏହି କ୍ରିୟା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ। ଏପରି ଭାବେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନିତ କରାଯାଇଥିବାବେଳେ, ଶତ୍ରୁନିଗ୍ରହୀ ସୁନୀଥ, କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ ନେଇ, ରାଜାମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ—"ମୁଁ ଏଠି ନେତୃତ୍ୱ ନେଉଛି; ଏବେ ଆମେ କ'ଣ କରିବା ଉଚିତ୍, ତାହା ଭାବନ୍ତୁ। ଭୃଷ୍ଣି ଓ ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କୁ ଏକଠା କରି, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେବା ଦରକାର।" ଏପରି ଭାବେ ସେ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରି, ଯଜ୍ଞ ବିଘ୍ନ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ସେମାନଙ୍କ ସହ ମନ୍ତ୍ରଣା କଲେ। ତାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଦଳ ଏଠାକୁ ଆସି, କ୍ରୋଧରେ ପୀତବର୍ଣ୍ଣ ମୁହଁ ନେଇ ଦିଶିଲେ। ସମସ୍ତ ଏହି ସମୟରେ କହିଲେ—"ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଅଭିଷେକ ଓ ବାସୁଦେବଙ୍କ ସମ୍ମାନ ଏପରି ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" ସମସ୍ତ ରାଜା କ୍ରୋଧରେ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ ନେଇ, ନିଜ ମନର ଭ୍ରମ ଓ ଦୃଢ଼ ବିଶ୍ୱାସରେ କଥା କହିଲେ। ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗମାନେ ଥାମିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିବା କ୍ରୁଧ୍ଧ ସିଂହମାନଙ୍କ ଭଳି ଦିଶୁଥିଲେ। ଏ ସମୟରେ, କୃଷ୍ଣ ଏହି ଅନେକ ରାଜାଙ୍କର ଅବିରତ ଓ ଅପରାଜେୟ ଶକ୍ତିର ଏକ ସମୁଦ୍ର ଭଳି ଏକତ୍ରିତ ହେବାକୁ ବୁଝିଲେ, ଏହା ଏକ ବନ୍ୟା ଭଳି ଆସୁଥିଲା। ତାପରେ, ଏହି ରାଜାମାନେ ଏକ ଉତ୍ତାଳ ସମୁଦ୍ର ଭଳି ଯେପରି ଉତ୍ତେଜିତ ହେଉଥିଲେ, ଭୀମ ସେହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଏହା ଜଣେ ବିକଳ ଅଭିଯାନରେ ଚଳିତ ସମୁଦ୍ର ଭଳି ଲାଗିଲା। ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଏହି ସମସ୍ତ କ୍ରୋଧରେ ଉତ୍ତେଜିତ ଦେଖି, ବୃଦ୍ଧ ଓ ଜ୍ଞାନୀ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ଏହି ଦୃଢ଼ କ୍ରୋଧର ରାଜାମାନେ ଏକ ସମୁଦ୍ର ଭଳି ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇଛନ୍ତି; ଏଠି ଆମେ କ'ଣ କରିବା ଉଚିତ୍? ଯେଣିକି ଯଜ୍ଞରେ କୌଣସି ବିଘ୍ନ ନ ଆସୁ, ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ, ତାହା କିପରି ସମ୍ଭବ? ଏହି ଉପାୟ ଆପଣ କହନ୍ତୁ।" ଧର୍ମଜ୍ଞ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନ ପରେ, ଭୀଷ୍ମ କୁରୁବୃଦ୍ଧ ଏହିପରି କଥା କହିଲେ—"ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ, ହେ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଏଠି ଏଉଁଟି କୁକୁର ସିଂହକୁ ମାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିପାରେ। ଏହି ପଥ ସୁବିଚାରିତ ଓ ଉତ୍ତମ, ମୁଁ ଏହି ପଥରେ ପୂର୍ବେ ଚାଲିଛି। ଯେପରି ଶୁଅ ସିଂହ ସୁତିଥିବାବେଳେ କୁକୁରମାନେ ଏକଠା ହୋଇ ଚିତ୍କାର କରନ୍ତି, ସେପରି ଏହି ଭୂମିପତିମାନେ। ଏହି କ୍ରୋଧିତ କୁକୁରମାନେ ଶୁଅ ସିଂହଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଯେପରି ଚିତ୍କାର କରନ୍ତି, ସେପରି ଏମାନେ ଭୃଷ୍ଣିକୁଳ ସିଂହଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ିଆ ହୋଇଛନ୍ତି।" "ଅଚ୍ୟୁତ, ଏହି ସିଂହ ସୁତିଛନ୍ତି, ସେ ଜାଗିଲେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସିଂହ କରିଦେବେ। ଶିଶୁପାଳ ଦୁର୍ବଳ ମନ ନେଇ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ଯମଲୋକକୁ ନେବାକୁ ଚାହୁଁଛି। ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ଅବ୍ୟକ୍ତ ପ୍ରଭୁ ପୁଣିଥରେ ଏହି ଶିଶୁପାଳଙ୍କ ଶେଷ ଶକ୍ତି କୁ ନେଇଯିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି। ଚେଦି ରାଜା ଓ ଏହି ସମସ୍ତ ଭୂମିପତିଙ୍କ ବୁଦ୍ଧି ବିପର୍ଯ୍ୟସ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି। ଯେବେ ଏହି ପୁରୁଷଶାର୍ଦ୍ୱୁଳ ଜଣେ କାହାକୁ ନେବାକୁ ଚାହନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ବୁଦ୍ଧି ଏପରି ଭ୍ରମିତ ହୋଇଯାଏ, ଯେପରି ଚେଦି ରାଜାଙ୍କୁ ହୋଇଛି।" "ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ମାଧବ ତିନି ଲୋକର ସମସ୍ତ ଚତୁର୍ବିଧ ଜୀବର ଆଦି ଓ ଅନ୍ତ।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଚେଦି ରାଜା ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ କ୍ରୁର ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶବ୍ଦରେ ଉତ୍ତର କହିଲେ।