ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ବାଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖିନେ ଆସିଲେ । ସେତେବେଳେ ଦୁହେଁ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଉନ୍ମତ୍ତ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଲାଗିଲେ । ବାଣ ମଧ୍ୟ ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ନିଜ ସମସ୍ତ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ କେଶବଙ୍କ ଉପରେ ବର୍ଷାଇଲେ । ପୁଣି ସେ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ହସ୍ତ ଦ୍ୱାରା ହଜାର ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ପ୍ରଚଣ୍ଡ କ୍ରୋଧରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ । ତେବେ କୃଷ୍ଣ ସେହି ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରକୁ କାଟି ଦେଲେ ଏବଂ ଅପରିମିତ ଶକ୍ତିରେ ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବାଣ, ଅଗ୍ନିପୁତ୍ରଙ୍କ ସହିତ କିଛି କ୍ଷଣ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ । ଏହା ପରେ ଦୀନ୍ଦୟାଳୁ କୃଷ୍ଣ କ୍ରୋଧରେ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ଚକ୍ର ଉଠାଇ, ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବାଣଙ୍କ ହଜାର ହସ୍ତ କଟି ଦେଲେ । ଏହି ଭୟଙ୍କର ଆଘାତରେ ବାଣ ତାଙ୍କ ହସ୍ତ ବିହୀନ ହୋଇ, ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଆଘାତରେ ପଡ଼ିଥିବା ଗଛ ପରି ଭୂମିରେ ଢଳି ପଡ଼ିଲେ । ତା'ପରେ କୃଷ୍ଣ ବାଣଙ୍କୁ ବାଣରେ ଆଘାତ କରି, ତୁରନ୍ତ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ ରାଜପ୍ରାସାଦରୁ ମୁକ୍ତ କରିଲେ । ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଓ ତାଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରି, ଗୋବିନ୍ଦ ବାଣଙ୍କ ସମସ୍ତ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଦଳି ନେଇଲେ । ସେ ବାଣଙ୍କ ଗୃହରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଗୋ-ଧନ ଓ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଦଳି ନେଇ, ଯାଦବବଂଶକୁ ଗୌରବଦାୟକ ହୃଷୀକେଶ ତାହା ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଲୋଡ କଲେ । ଏହି ସମୟରେ କୁନ୍ତୀନନ୍ଦନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବଳରାମ, ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଦୀପ୍ତିମାନ ଅନିରୁଦ୍ଧ, ରୂପବତୀ ଉଷା ଓ ସମସ୍ତ ପରିଚାରକ, ସ୍ତ୍ରୀମାନେ—ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ବସିଲେ । ଖୁସି, ଦୀପ୍ତି, ପିତାମ୍ବର, ଦିବ୍ୟ ଅଳଙ୍କାର ଓ ଚମତ୍କାର ରୂପରେ, ସଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ଖଡ଼ଗ ଧାରଣ କରି, କୃଷ୍ଣ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ପୂର୍ବଦିଗରେ ଉଦୟ ହେଉଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଆରୋହଣ କଲେ । ଏହି ସମୟରେ ବାଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରପାଳ ଓ ନିଶୁମ୍ଭ, ନରକ ମାରାଗଲେ, ଏବଂ ପ୍ରାଗ୍ଜ୍ୟୋତିଷପୁର ପଥ ପୁନଃ ସୁରକ୍ଷିତ ହେଲା । ସୌରିଙ୍କ ଧନୁର୍ବାଣ ଓ ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଙ୍ଖର ଧ୍ୱନିରେ ସମସ୍ତ ଭୂପତି ଭୟଭୀତ ହେଲେ । ଦକ୍ଷିଣର ଅନେକ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ମେଘପରି କଳା କେଶବ ରୁକ୍ମୀଙ୍କୁ ଭୟକ୍ରାନ୍ତ କଲେ । ଏହା ପରେ ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ରଥରେ ତାଙ୍କ ରାଣୀ ଭୋଜ୍ୟାଙ୍କୁ ନେଇ ଚାଲିଗଲେ । ଯୁଦ୍ଧରେ କ୍ରୋଧିତ ଜରାସନ୍ଧ ଓ ଶିଶୁପାଳ ପରାଜିତ ହେଲେ; ବାକ୍ର ଓ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଶତଧାନ୍ବ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ । କ୍ରୋଧରେ ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଯୱନ, କଶେରୁକ ଓ ସୌଭପତି ସାଲ୍ଵ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ । ଚକ୍ରଧାରୀ, କମଳନୟନ କୃଷ୍ଣ ହଜାର ପାହାଡ଼ ଦଳି ଦ୍ୟୁମତସେନକୁ ଚୁର୍ମ୍ମାର୍ମ୍ମ କଲେ । ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତ ଶିଖରେ ଦ୍ରୁତଗତି ଦୁଇ ମଙ୍ଗାକୁ ଧରିଲେ । ଇରାବତୀ ନଦୀରେ ଶରଙ୍ଗଧାରୀ କୃଷ୍ଣ, ଅଗ୍ନି ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗୋପତି ଓ ତାଳକେତୁକୁ ବଧ କଲେ । ଅକ୍ଷପ୍ରପାତନ ନଗରରେ ସ୍ୱରାଷ୍ଟ୍ରରେ ଅପମାନକୁ ଉଦ୍ୟତ ଦୁଇଜଣକୁ କୃଷ୍ଣ ଦଳିଲେ । କେଶବ ବାରାଣସୀକୁ ଅଗ୍ନିଦାହ କରି, ପାଣ୍ଡ୍ୟ, ପଉଣ୍ଡ୍ର, ମତ୍ସ୍ୟ, କଳିଙ୍ଗ ଓ ଅଙ୍ଗ ରାଜାଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ । ଯଦୁଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ରଥରେ ଏକଶତ କ୍ଷତ୍ରିୟ ମାରି, ଗାନ୍ଧାରୀଙ୍କୁ ରାଣୀ ଭାବେ ନେଇଲେ । ମଧୁସୂଦନ ଖେଳ କରି କୁନ୍ତୀଙ୍କ ସମ୍ନିଧାନରେ ଗାଣ୍ଡୀବଧାରୀଙ୍କୁ ପରାଜିତ କଲେ । ତାପରେ ଦ୍ରୋଣପୁତ୍ର, କୃପ, କର୍ଣ୍ଣ, ଭୀମସେନ, ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅସାନ୍ତ କଲେ । ଭାବ୍ରୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚକ୍ର-ଗଦାଧାରୀ କୃଷ୍ଣ ଯୁଦ୍ଧରେ ଭାର୍ୟା ସହିତ ଭୂମିକୁ ଅଧୀନ କଲେ । ସମସ୍ତ ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ହାତୀ ସହିତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୃଥିବୀକୁ ବଶ କଲେ । ବାଣ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଅପାର ଶକ୍ତି ଓ ଉର୍ଜା ଲାଭ କରିଥିଲେ, ଏହିଠାରେ ଦେବତାମାନେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ସମସ୍ତେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ । ବିଜୁଳି, ଗଦା, ମୁଶଳ ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ଦିନ ଆଘାତ ଦେଲେ ବି, ବାଣଙ୍କୁ କେହି ମାରିପାରିଲେ ନାହିଁ । କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ବଶ କଲେ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରାଣ ନେଲେ ନାହିଁ, କେବଳ ହଜାର ହସ୍ତ କଟିଦେଲେ । ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମଧୁସୂଦନ କଂସ ଓ ଗୋରୁଣ୍ଠ କୈଟଭ ଓ ଅତିରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ବଧ କଲେ । ସେ ଜମ୍ବୁମୈରାବତ, ବିରୂପ, ଶମ୍ଭରଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ । ଭୋଗବତୀକୁ ଯାଇ, କମଳନୟନ କୃଷ୍ଣ ବାସୁକିକୁ ବଶ କଲେ ଓ ରୁକ୍ମିଣୀପୁତ୍ରକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ । ଏଭଳି ଅନେକ କୌତୁକ କୃଷ୍ଣ ଶିଶୁ ଅବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ସଂକର୍ଷଣ ସହିତ କରିଥିଲେ । ଏଭଳି କୃଷ୍ଣ, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ନାଥ, ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଭୟଙ୍କ ଉତ୍ସ ହେଲେ । ଏମିତି ଅନେକ କାର୍ଯ୍ୟ ସଂପାଦନ କରି, ଦୁଷ୍ଟମାନେଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡିତ କରି, ସେ ପୁନଃ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଫେରିଯିବେ । ସେ ମହାନ୍ତା, ଦ୍ୱାରକା ନଗରକୁ ନିଜ ଅଧିକାର କରି, ସମୁଦ୍ରକୁ ତାହାକୁ ବେଢ଼ି ଦେବେ, ଏହିପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ସ୍ୱର୍ଗପୁରୀରେ ବସିବେ ।