ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ, ଏକ ଅତି ଭୟଙ୍କର ଓ ଅବିବେଚନୀୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପକ୍ଷୀ, ଯାହା ଅଗ୍ନି ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରୁଥିଲା। ଏହି ପକ୍ଷୀ ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଜୟ ଓ ଅଦମ୍ୟ; ପାହାଡ଼ ଶିଖରକୁ ଧ୍ବଂସ କରିପାରିଥିଲା, ସମୁଦ୍ର ଜଳକୁ ଶୁଷ୍କ କରିପାରିଥିଲା। ସେ ବିଶ୍ୱକୁ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରୁଥିଲା, ମୃତ୍ୟୁ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା; ଏହି ଭୟଙ୍କର ପକ୍ଷୀ ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ଶ୍ରୀମାନ କଶ୍ୟପ ତାଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବୁଝି, ଏହିପରି କହିଲେ— "ପୁତ୍ର, ଅତି ଉତ୍ସାହିତ ହେଇ କିଛି କରିନି; ତୁମେ ଏକା ଅପରିଣାମଦୂତ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; କ୍ରୋଧିତ ବାଳଖିଲ୍ୟ ଓ ମାରୀଚିମାନେ ତୁମକୁ ଦଗ୍ଧ କରିବେ ନାହିଁ।" ତାପରେ, କଶ୍ୟପ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କ ମାନ୍ୟତା ପାଇଁ, ତପୋଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାଳଖିଲ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ସେ କହିଲେ— "ପ୍ରଭୁ, ଗରୁଡା ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ଭଲ ପାଇଁ ଏକ ବଡ଼ କାମ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି; ମୁନିମାନେ, ତାଙ୍କୁ ଅନୁମତି ଦିଅନ୍ତୁ।" ଏପରି ଶ୍ରୀମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ବାଳଖିଲ୍ୟମାନେ ଗଛର ଡାଲି ଛାଡ଼ି, ପବିତ୍ର ହିମବତ ପାହାଡ଼କୁ ତପସ୍ୟା ନିମିତ୍ତେ ଚାଲିଗଲେ। ବାଳଖିଲ୍ୟମାନେ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ବିନତାପୁତ୍ର ଗରୁଡା, ଗଛର ଡାଲି ଦ୍ୱାରା ମୁହଁ ଅଟକିଯିବାରୁ, ତାଙ୍କ ପିତା କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ— "ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଗଛର ଡାଲିକୁ କେଉଁଠି ଛାଡ଼ିବି? ମୋତେ ଏମିତି ଏକ ସ୍ଥାନ କୁହନ୍ତୁ, ଯେଉଁଠି କୌଣସି ମନୁଷ୍ୟ ନାହିଁ।" ତାପରେ କଶ୍ୟପ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଅମାନବ ମାଉଣ୍ଟେନ ବିଷୟରେ କହିଲେ, ଯାହାର ଗୁହା ତୁଷାର ଦ୍ୱାରା ଅଟକି ଅଛି, ମନରେ ମଧ୍ୟ ଉପଲବ୍ଧ ନୁହେଁ। ସେ ପାହାଡ଼କୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି, ମହାପକ୍ଷୀ ଗରୁଡା, ତାଙ୍କ ଚିନ୍ତା ଭଳି ତୀବ୍ର ଗତିରେ, ଗଛର ଡାଲି ସହିତ ହାତୀ ଓ କଛୁଆକୁ ଉଠାଇ ଉଡ଼ିଗଲେ। ଏତେ ବଡ଼ ଡାଲିକୁ କୌଣସି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମନୁଷ୍ୟ ଉଠାଇପାରିନଥିଲେ, ନା ଏତେ ବଡ଼ ଜନ୍ତୁର ଚମଡ଼କୁ; କିନ୍ତୁ ଗରୁଡା ଏହି ଭୟଙ୍କର ଡାଲିକୁ ଧରି ଉଡ଼ିଗଲେ। ଏହିପରି ଉଡ଼ି ଗରୁଡା, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ଏକ ଲକ୍ଷ ଯୋଜନା ଦୂର ଅତି ଶୀଘ୍ର ଏକ ସମୟରେ ଯାଇପହଞ୍ଚିଲେ। ପିତାଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ, ଗରୁଡା ଏହି ପାହାଡ଼କୁ ପହଞ୍ଚି, ଗଛର ଡାଲିକୁ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଗରୁଡାଙ୍କର ପକ୍ଷ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ବାତାସରେ, ପାହାଡ଼ର ରାଜା ଗଭୀର ଭୟରେ କମ୍ପିଉଠିଲେ, ଗଛମାନେ ଏକା ଏକା ଧକ୍କା ଖାଇ, ଫୁଲ ରୁ ବର୍ଷା ହେଲା। ପାହାଡ଼ର ଶିଖରମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲେ, ରତ୍ନ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣରେ ସଜି, ଏହି ମହାପାହାଡ଼କୁ ଅଳଙ୍କୃତ କରିଦେଲେ। ଏହି ଡାଲି ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ଗଛ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଫୁଲରେ ରଙ୍ଗିଗଲେ, ମେଘ ଭଳି ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଆଲୋକରେ ଚମକିଉଠିଲେ। ସେ ଗଛମାନେ ପହାଡ଼ର ଖଣିଜ ସହିତ ମିଶି, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣରେ ଚମକିଉଠିଲେ। ତାପରେ, ଗରୁଡା ଏହି ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ଉପରେ ବସି, ହାତୀ ଓ କଛୁଆକୁ ଖାଇବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହି ଦୁଇ ଜନ୍ତୁ ଭକ୍ଷଣ କରି ଗରୁଡା, ତୀବ୍ର ଗତିରେ ପାହାଡ଼ ଶିଖରରୁ ଉଡ଼ିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଶୁଭ ସଙ୍କେତ ଦେଖାଦେଲା, ଭୟଙ୍କର ଦୁର୍ଘଟନାର ଭବିଷ୍ୟତ ଉପସ୍ଥିତି; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟ ବଜ୍ର ଭୟରେ ଚମକିଉଠିଲା। ଏକ ଅଗ୍ନିମୟ ଉଲ୍କା ଧୂଆଁ ତାଣି ଆକାଶରୁ ପଡ଼ିଲା; ଏହିପରି ସଙ୍କେତ ଭାସୁ, ରୁଦ୍ର ଓ ସମସ୍ତ ଆଦିତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଦେଲା। ସାଧ୍ୟ, ମାରୁତ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ନିଜ ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ଏକାଏକି ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଯୁଦ୍ଧ, ଯାହା ଆଗରୁ କେବେ ଦେଖାଯାଇନଥିଲା, ବଡ଼ ତୁଫାନ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା, ହଜାର ଉଲ୍କା ତଳେ ପଡ଼ିଲା। ଆକାଶ ମେଘ ନଥିଲା ମଧ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦରେ ଗଞ୍ଜିଉଠିଲା; ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବତାର ଦେବତା ରକ୍ତ ବର୍ଷା କରିଦେଲେ। ଦେବତାମାନଙ୍କର ମାଲା କୁଏଁଜିଗଲା, ତାଙ୍କର ତେଜ ଅନ୍ଧାର ହେଲା; ଭୟଙ୍କର ମେଘ ଅଧିକ ରକ୍ତ ବର୍ଷା କରିଦେଲା। ଧୂଳି ଉଠି ତାଙ୍କର ମୁକୁଟକୁ ଆଘାତ କଲା; ଏହି ଭୟଙ୍କର ସଙ୍କେତ ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ର ଦେବତାମାନେ ଭୟଭୀତ ଓ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ନ କଲେ— "ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ସଙ୍କେତ କାହିଁକି ଏତି ହଠାତ୍ ଦେଖାଯାଉଛି? ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମକୁ ହରାଇପାରିବା ଏମିତି କୌଣସି ଶତ୍ରୁ ମୁଁ ଦେଖୁନାହିଁ।" ବୃହସ୍ପତି କହିଲେ— "ତୁମର ଅସାବଧାନତା ଓ ଅପରାଧରେ, ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାଳଖିଲ୍ୟମାନଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା, କଶ୍ୟପ ଋଷିଙ୍କ ପୁତ୍ର, ବିନତାଙ୍କର ଗରୁଡା, ଯେଉଁଠି ଚାହେଁ ଏମିତି ରୂପ ଧରିପାରିବ, ସୋମାମୃତ୍ୟୁ ଅପହରଣ କରିବାକୁ ଚାଲିଛି।" "ଏହି ପକ୍ଷୀ, ଶକ୍ତିରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସୋମାମୃତ୍ୟୁ ନେଇପାରିବ; ମୁଁ ବିଶ୍ୱାସ କରେ ଯେ, ସେ ଅସମ୍ଭବ କାମ ମଧ୍ୟ ସମ୍ଭବ କରିପାରିବ।" ଏହି ଉତ୍ତର ଶୁଣି, ଶକ୍ର ନେକ୍ତରର ରକ୍ଷକମାନେଠାରେ କହିଲେ— "ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଶକ୍ତିର ବିଶ୍ୱାସ ନିମିତ୍ତେ ପକ୍ଷୀ ସୋମାମୃତ୍ୟୁ ନେଇବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଛି।" "ମୁଁ ଆପଣମାନେକୁ ସତର୍କ କରୁଛି—ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ଧରନ୍ତୁ, ନେକ୍ତରକୁ ଚାରିପାଖରେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ମୋ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ।" "ଏହାକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ଶୂରବୀର ଦେବତାମାନେ, ଯେଣ୍ଠି ସେ ଶକ୍ତିବଳରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଶକ୍ତିପୂର୍ବକ ନେଇନେବାର ଚେଷ୍ଟା କରିବେ," ବୃହସ୍ପତି କହିଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦେବତାମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଦୃଢ଼ ମନ ନେଇ, ନେକ୍ତରକୁ ଚାରିପାଖ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନ ନେଲେ; ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ରଧାରୀ ଉଜ୍ୱଳ ତେଜରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ଚମକୁଥିବା ସୁବର୍ଣ୍ଣ କବଚ ପିନ୍ଧିଲେ, ମଣି ଓ ବେରିଲ୍ ରେ ଅଳଙ୍କୃତ, ମନ ଦୃଢ଼ କରି। ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ବାଡ଼, ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର, ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ଧରିଲେ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାମାନେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଧାର ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇଲେ, ଚାରିପାଖ ଚିଙ୍ଗା ଓ ଧୂଆଁରେ ଚମକିଉଠିଲେ। ସେମାନେ ଚକ୍ର, ଲୋହ ଗଦା, ତ୍ରିଶୂଳ, ପରଶୁ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବଣ୍ଡ, ଶୁଭ୍ର ତଳୱାର, ଭୟଙ୍କର ମୁଷଳ ଧରିଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିଜ ରୂପ ଅନୁଯାୟୀ।