ମହାପୁରୁଷ କେଶବଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ପ୍ରଭାବ ଦେଖିବାକୁ ଆଶାକୁଳ ହୋଇ, ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦରେ ଅସ୍ତମ୍ଭ ଗୃହକୁ ଗଲେ ଏବଂ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଦେବୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦେବକୀ ଓ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ରୋହିଣୀ ଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବତା କୃଷ୍ଣ ଏବଂ ହଳଧର ବଳରାମ ବସିଥିଲେ। ସମ୍ପ୍ରଥମେ ସମସ୍ତେ ରୋହିଣୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ; ପରେ ରାମ ଏବଂ କେଶବ ଦେବକୀଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ସହିତ ନମସ୍କାର କଲେ। ଦେବକୀ ତାଙ୍କ ଦୁଇ ନୟନବନ୍ଧୁ ପୁଅ ସହିତ ଅଧିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ, ଯେପରି ଆଦିତି ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ସହିତ ଅଲୋକିତ ହୁଏ। ଏହି ସମୟରେ, ଯଶୋଦା କନ୍ୟା ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ରୂପେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେ ଏକାଙ୍ଗା ନାମରେ ପରିଚିତ, ଯିଏ ନିତ୍ୟ ରୂପ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରେ; ତାଙ୍କର ହିତାର୍ଥରେ, ପରମେଶ୍ୱର କୃଷ୍ଣ କଂସ ଓ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନୋ ନିହତ କରିଥିଲେ। ତାପରେ, ଭାଗ୍ୟଶାଳି ବଳରାମ ସେଇ ଦୀପ୍ତିମାନ ନାରୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଘ୍ରାଣ କରି, ବାମ ହାତ ଧରିଲେ। ମାଧବ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ବନ୍ଧୁ ସମ୍ପର୍କରେ ତାଙ୍କ ଦକ୍ଷିଣ ହାତ ଅଙ୍ଗୁଳି ଦ୍ୱାରା ଧରିଲେ। ସମାବେଶ ମଧ୍ୟରେ ସେମାନେ ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଭଉଣୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ କମଳ ପ୍ରତି ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ। ଏପରେ, ଅକ୍ଷତ, ପୁଷ୍ପ ଓ ଘୃତ ଦ୍ୱାରା ଆନନ୍ଦିତ ଭୃଷ୍ଣିବଂଶୀମାନେ ସଂକର୍ଷଣ ଓ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କଲେ। ଶିଶୁ, ବୃଦ୍ଧ, ସମସ୍ତ ବନ୍ଧୁ-ଆତ୍ମୀୟ ମଧୁସୂଦନଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦରେ ବସିଲେ। ସେଠାରେ ନାଗରିକମାନେ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ; ଶୂରବୀର, ପୁରୁଷସିଂହ ମଧୁସୂଦନ ତାଙ୍କ ନିଜ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେ ରୁକ୍ମିଣୀ ସହିତ ଏକାନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କଲେ, ପରେ ସତ୍ୟଭାମା ଓ ଜାମ୍ବବତୀ ସହିତ ମଧୁର ସମୟ କାଟିଲେ। ଯଦୁଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ପତ୍ନୀଙ୍କ ସହ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗୃହରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କଲେ, ଏବଂ ପୁନଃ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ଗୃହକୁ ଫେରିଲେ। ଏହା ଶାର୍ଙ୍ଗଧାରୀଙ୍କ ବିଜୟ, ଏହି ଲକ୍ଷ୍ୟପାଇଁ ଏହି ମହାପୁରୁଷ ମାନବ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା କୁହାଯାଏ। ତାପରେ, ଦ୍ୱାରକାରେ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀମାନେ ସହିତ ଦିନ ଓ ରାତି ଆନନ୍ଦରେ ଅତିବାହିତ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ତାଙ୍କ ନାତି ପାଇଁ, ସେ ଏମିତି ଏକ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ଯାହା ଦେବତାମାନେ ପ୍ରିୟ କରନ୍ତି ଓ ଯାହା ଅମରମାନେ ମଧ୍ୟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ, ବାଣ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ବଳିଙ୍କ ପୁଅ, ଅତିଶୟ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତାଙ୍କର ହଜାର ହାତ ଥିଲା। ସେ ବର୍ଷରେ ବର୍ଷ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା କରି ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଉପାସନା କଲେ। ତାଙ୍କୁ ମହାତ୍ମା ଶଙ୍କର ଅନେକ ଦୁର୍ଲଭ ବର ଦେଇଥିଲେ, ଯାହା ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଲଭ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ବାଣ ଶୋଣିତପୁରରେ ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତି ସହ ରାଜ୍ୟ କଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତା ତାଙ୍କୁ ଭୟ କରୁଥିଲେ। ସେ ଦେବତାମାନେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଜିତି, କୁବେର ପରି ଅନେକ ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କଲେ। ଏହି ବାଣଙ୍କ ଏକ କନ୍ୟା ଥିଲେ, ନାମ ଉଷା। କିପରି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପୌତ୍ର ଅନିରୁଦ୍ଧ ଉଷାଙ୍କୁ ଲାଗିଲେ, ଏହା ଏଠି ଉଲ୍ଲେଖ ହେଉଛି। ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଗୁପ୍ତଭାବେ ଉଷାଙ୍କୁ ଲାଭ କରି ଆନନ୍ଦ କଲେ। ଏହି ଘଟଣା ଜାଣି ବାଣ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦେଖାଇ, ଅନିରୁଦ୍ଧଙ୍କୁ ଧରି ନିଜ ଗୃହରେ କାରାଗାରରେ ରଖିଲେ। ସେଇ ରାଜପୁତ୍ର ଯୋଗ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଥିଲେ, ତଥାପି ବାଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ଅନିରୁଦ୍ଧ ଅବସ୍ଥିତି ହରାଇଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ମହାମୁନି ନାରଦ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଯାଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଏହି ସୂଚନା ଦେଲେ: "କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ବଳଶାଳୀ, ଯଦୁବଂଶର ମହିମା ବଢ଼ାଉଥିବା, ତୁମ ନାତି ବାଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏଠାରେ ଦୁଃଖିତ ହେଉଛନ୍ତି। ଅନିରୁଦ୍ଧ ଭୟଙ୍କର ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଛନ୍ତି ଓ ସଦା କାରାଗାରରେ ଅଛନ୍ତି।" ଏହି କଥା କହି, ଦେବମୁନି ବାଣଙ୍କ ନଗରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ନାରଦଙ୍କ ଏହି ବାର୍ତ୍ତା ଶୁଣି, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ବଳରାମ ଓ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ ଡାକିଲେ। ସେମାନେ ଏକସାଥି ଗରୁଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି ବାଣଙ୍କ ନଗର ଭିତରକୁ ବିଜୟ ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ଯିବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି କଲେ। କ୍ରୋଧରେ ଭରିଥିବା ସେଉଁ ଶୂରବୀରମାନେ ବାଣଙ୍କ ନଗର ପ୍ରତି ଗଲେ। ଶୋଣିତପୁରରେ ପହଁଚି, ତାଙ୍କର କାଂସ୍ୟ ପ୍ରାଚୀର ଓ ସ୍୵ର୍ଣ୍ଣମୟ ମହଳ ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲେ। ବାଣଙ୍କ ନଗର ଦ୍ୱାରରେ ସଦା ଦେବତାମାନେ ରହୁଥିଲେ—ମହେଶ୍ୱର, ଗୁହ, ଭଦ୍ରକାଳୀ ଓ ବିନାୟକ। ଏହି ସମୟରେ, କୃଷ୍ଣ ଦ୍ୱାରପାଳମାନୋ ଶକ୍ତି ପ୍ରୟୋଗ କରି ଜୟ କଲେ; ତାଙ୍କର ହସ୍ତରେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଓ ଖଡ଼ଗ ଥିଲା। ଉତ୍ତର ଦ୍ୱାରକୁ ଯିବା ସମୟରେ, ସେଠାରେ ଶଂକର ଦୃଢ଼ତା ସହ ତ୍ରିଶୂଳ ଧରି ରହିଥିଲେ। ସେ ପିଣାକ ଧନୁ ଏବଂ ବାଣ ନେଇ, ବାଣଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଚାହିଁ, କୃଷ୍ଣ ଆସିଥିବା ଜାଣି, ମୃତ୍ୟୁ ପରି ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଢ଼ି ଥିଲେ। ତାପରେ, ଭାସୁଦେବ ଓ ମହେଶ୍ୱର ମଧ୍ୟରେ ବିଭୟଜନକ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର, ଅକଳ୍ପନୀୟ ଓ କମ୍ପାଦାୟକ ଥିଲା। ଦୁଇ ଦେବତା ଏକାପରି ଅନ୍ୟକୁ ଜିତିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି, ଦେବାସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କଲେ। କିଛି ସମୟ ଯୁଦ୍ଧ ପରେ, କୃଷ୍ଣ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିଲେ; ଅନ୍ୟ ଦ୍ୱାରପାଳମାନୋ ମଧ୍ୟ ଜୟ କରି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନଗର ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।