ଏହି ଉତ୍କଳ ମହାଭାରତର ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣାରେ, ଗରୁଡ଼ ଏକ ବଡ଼ ଗଛର ଡାଲି ଭାଙ୍ଗି ନେଇ ହସି ହସି ଚାରିପାଖ ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ପଡ଼ିଲା ବାଳଖିଲ୍ୟ ଋଷିମାନେ ସେହି ଡାଲିରୁ ଉଲ୍ଟା ଲଟକି ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଛନ୍ତି। ଗରୁଡ଼ ଏହି ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନେ ଏଭଳି ଉଲ୍ଟା ଲଟକିଥିବାକୁ ଦେଖି, ଚିନ୍ତା କଲେ— "ଏହି ଋଷିମାନେ ଏଠାରେ ଲଟକିଛନ୍ତି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ କଷ୍ଟ ଦେବିନି।" ଏହି ଭାବନାରେ, ଗରୁଡ଼ ନିଶ୍ଚିତ କଲେ— "ଏହି ଡାଲି ଖସିବା ସମୟରେ, ମୁଁ ଏହି ଅଜାନ୍ତ ଏବଂ କଚ୍ଛପକୁ ମାରିଦେବି।" ତେଣୁ ସେ ନିଜ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନଖରରେ ଅଜାନ୍ତ ଓ କଚ୍ଛପକୁ ଭଲଭାବେ ଧରି ରଖିଲେ। ଋଷିମାନେ ନଷ୍ଟ ହେଇଯିବା ଭୟରୁ, ଗରୁଡ଼ ନିଜ ମୁଁରେ ଡାଲିକୁ ଧରି ଲାଗିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଅବସ୍ଥାକୁ ଦେଖି ଡାଲିକୁ ଚିହ୍ନିଲେ। ଏହି ଅସାଧାରଣ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ମହାନ ଋଷିମାନେ ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଇଗଲେ, ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ବିହ୍ବଳ ହେଲା, ଏବଂ ସେମାନେ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ଶକ୍ତି ସ୍ତୁତି କଲେ। ଏହି ଭାର ଉଠାଇ ଗରୁଡ଼ ଉଡ଼ିଲେ; ସେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପକ୍ଷୀ, ସର୍ପମାନେ ତାଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ। ଗରୁଡ଼ ନିଜ ପଙ୍ଗାପାଙ୍ଗ ଦେଇ ପାହାଡ଼ମାନେ କମ୍ପିତ କରି, ଅଜାନ୍ତ ଓ କଚ୍ଛପକୁ ଉଠାଇ ଅନେକ ଦେଶ ଦେଖିଲେ। ବାଳଖିଲ୍ୟ ଋଷିମାନେ ପ୍ରତି ସମ୍ବେଦନା ରଖି, ଗରୁଡ଼ କୌଣସି ଉଚିତ ସ୍ଥାନ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ; ତେଣୁ ସେ ଶୀଘ୍ର ଗନ୍ଧମାଦନ ପାହାଡ଼କୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଗରୁଡ଼ ତାଙ୍କ ବାପା କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ତପସ୍ୟାରେ ବସିଥିବା ଦେଖିଲେ, ଏବଂ କଶ୍ୟପ ମଧ୍ୟ ଦିବ୍ୟ ରୂପୀ ପକ୍ଷୀପୁତ୍ର ଗରୁଡ଼କୁ ଦେଖିଲେ। ଗରୁଡ଼ ଦୀପ୍ତି, ଶକ୍ତି, ଏବଂ ପ୍ରଭାରେ ନିମ୍ନ, ମନ ଓ ପବନ ପରି ଶୀଘ୍ର, ପାହାଡ଼ ଶିଖର ପରି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଉତ୍ତୋଳିତ ଦଣ୍ଡ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେ ଅଚିନ୍ତ୍ୟ, ଅବର୍ଣ୍ୟ, ସମସ୍ତ ଜୀବମାନେ ପାଇଁ ଭୟଙ୍କର, ଦୃଢ଼ ଶକ୍ତିର ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ଅଗ୍ନି ପରି ତୀବ୍ର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଦେବ, ଦାନବ, ରାକ୍ଷସମାନେ ପାଇଁ ଅପରାଜିତ ଓ ଅଭେଦ୍ୟ, ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଭଙ୍ଗକାରୀ, ସମୁଦ୍ର ଜଳକୁ ଶୋଷି ନେବାରୀ। ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଭୟଭୀତ କରିଥିଲେ, ମୃତ୍ୟୁ ନିଜେ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଜାଣି, ପୂଜ୍ୟ କଶ୍ୟପ କହିଲେ— "ପୁତ୍ର, ଅତି ଉତ୍ସାହ କରି କାମ କରିବେନି; ତୁମେ ନିଜକୁ କଷ୍ଟ ଦେଉ ନାହିଁ; ବାଳଖିଲ୍ୟ ଓ ମାରୀଚି ତୁମକୁ କ୍ଷୁଭିତ କରି ଦାହି ଦେବେ ନାହିଁ।" ଏହା ପରେ, କଶ୍ୟପ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ପାଇଁ ବାଳଖିଲ୍ୟ ଋଷିମାନେ, ତପସ୍ୟାରେ ପବିତ୍ର, ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। "ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଗରୁଡ଼ ଏକ ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଚାହେ; ମୁନିମାନେ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁମତି ଦିଅ।" ପୂଜ୍ୟ କଶ୍ୟପଙ୍କ ଏହି ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ବାଳଖିଲ୍ୟ ଋଷିମାନେ ଡାଲି ଛାଡ଼ି, ହିମବତ ପବିତ୍ର ପାହାଡ଼କୁ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ। ଋଷିମାନେ ଯାଇଥିବା ପରେ, ଗରୁଡ଼, ଡାଲିରେ ମୁଁ ଅଟକି ଥିବା ଦେଖି, ତାଙ୍କ ବାପା କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ— "ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଗଛର ଡାଲିକୁ କେଉଁଠି ଛାଡ଼ିବି? ମୋତେ ଏହିପରି ଏକ ସ୍ଥାନ କହନ୍ତୁ, ଯେଉଁଠି ମାନବ ନାହିଁ।" ତାହାପରେ, କଶ୍ୟପ ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ ଏକ ପାହାଡ଼ ବିଷୟରେ କହିଲେ, ଯେଉଁଠି ମାନବ ନାହିଁ, ଏହି ପାହାଡ଼ର ଗୁହାଗୁଡ଼ିକୁ ବରଫ ଆଡ଼କି ରଖିଛି, ଏହା ଚିନ୍ତାରେ ମଧ୍ୟ ଅସମ୍ଭବ। ସେଉଁଠି ଯିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, ମହାପକ୍ଷୀ ଗରୁଡ଼ ତପସ୍ୟା ପରି ଶୀଘ୍ର ଡାଲି, ଅଜାନ୍ତ ଓ କଚ୍ଛପ ଉଠାଇ ଉଡ଼ିଗଲେ। କୌଣସି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମନୁଷ୍ୟ ଏହି ବିଶାଳ ଡାଲି କିମ୍ବା ଏହି ବଡ଼ ଦେହ ଅଜାନ୍ତର ଚମଡ଼ ଉଠାଇପାରିବେ ନାହିଁ; ତଥାପି, ଗରୁଡ଼ ଏହି ବଡ଼ ଡାଲିକୁ ଧରି ଉଡ଼ିଗଲେ। ପରେ, ପକ୍ଷୀରାଜ ଗରୁଡ଼ ଲକ୍ଷ ଯୋଜନା ଦୂର ଅତି ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ସମୟରେ ଯାତ୍ରା କଲେ। ଏହି ପାହାଡ଼ରେ, ତାଙ୍କ ବାପା କହିଥିବା ପରି, ଗରୁଡ଼ ଏହି ବଡ଼ ଡାଲିକୁ ଦେଉଁ ଦେଉଁ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ସହିତ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ପଙ୍ଗାପାଙ୍ଗର ଆଘାତରେ, ପାହାଡ଼ରାଜ କମ୍ପିତ ହେଲେ, ଗଛମାନେ ଏକାଉଁ ଆଘାତ ହେଲା, ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି ହେଲା। ସେଉଁଠି, ଏହି ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ଚତୁର୍ଦ୍ଦିକ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ରତ୍ନ ଓ ସୁଯ୍ୟର ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ହେଲା, ଏହି ପାହାଡ଼କୁ ଅତି ଶୋଭା ଦେଲା। ଏହି ଡାଲି ଆଘାତରେ ଅନେକ ଗଛ ଶୁଣା, ସୁଯ୍ୟର ତାରା ବିଦ୍ୟୁତ ଦେଇ ମେଘ ପରି ଚମକିଉଠିଲା। ସେଉଁଠି, ଗଛମାନେ ସୁଯ୍ୟର ରେ ଚମକୁଥିବା ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଫୁଲରେ ଫୁଲିଗଲା, ପାହାଡ଼ର ଖଣିଜ ମିଶି ଏଉଁଠି ଚମକିଉଠିଲା। ତାପରେ, ଗରୁଡ଼ ପାହାଡ଼ର ଶିଖରରେ ବସି, ଅଜାନ୍ତ ଓ କଚ୍ଛପକୁ ଖାଇବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଅଜାନ୍ତ ଓ କଚ୍ଛପକୁ ଖାଇ ଶେଷ କରି, ତୀବ୍ର ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ ତାପରେ ପାହାଡ଼ ଶିଖରରୁ ଉଡ଼ିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ଅପଶକୁନ ଦେଖିଲେ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟ ବଜ୍ର ଭୟରେ ଚମକିଉଠିଲା। ଏକ ଅଗ୍ନିର ତାରା, ଧୂଆଁ ଚାଲି ଆସି, ଆକାଶରୁ ଚାଲିଗଲା; ଏହିପରି ବସୁ, ରୁଦ୍ର, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଆଦିତ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ। ସାଧ୍ୟ, ମାରୁତ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ନିଜ-ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଏକାଉଁ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ ଲଗିଗଲେ। ଏହି ଦେବ-ଦାନବ ଯୁଦ୍ଧରେ, ଯାହା ପୂର୍ବେ କେବେ ଦେଖିଯାଇ ନଥିଲା, ପବନ ତୁଡ଼ି ତୁଡ଼ି ଉଡ଼ିଲା, ହଜାର ତାରା ତଳେ ପଡ଼ିଲା। ଏହି ଆକାଶ ମେଘ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ କରି ଗଞ୍ଜି ଉଠିଲା; ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ରକ୍ତ ବୃଷ୍ଟି କରିଲେ। ଦେବମାନେ ଲତା ମୁଣ୍ଡମାନେ ମୁଝିଯିବା ଲାଗିଲା, ତାଙ୍କ ତେଜ ନିର୍ବଳ ହେଲା; ଭୟଙ୍କର ମେଘ ଅଧିକ ରକ୍ତ ବୃଷ୍ଟି କରିଲା। ଧୂଳି ଉଠି ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡମାନେ ଆଘାତ କଲା; ତାପରେ, ଭୟଭୀତ ଏବଂ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ର ଦେବମାନେ ସହିତ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅପଶକୁନ ଦେଖି, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ— "ଓ ପୂଜ୍ୟ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅପଶକୁନ ହଠାତ୍ କାହିଁକି ଆସିଛି? ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମକୁ ହରାଇପାରିବା ଏକାଉଁ ଶତ୍ରୁକୁ ଦେଖୁନାହିଁ।