ମହାସ୍ୱାମୀ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରକାରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ରାଜପ୍ରସାଦ ନିର୍ମିତ ହେଲା। ରୁକ୍ମିଣୀ ପାଇଁ ସେଠାରେ ମେରୁ ପର୍ବତର ଶିଖର ପରି ଉଚ୍ଚ, ସୁନାର ଏକ ଅତ୍ୟୁତ୍ତମ ଗୃହ ତିଆରି କରାଯାଇଥିଲା। ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ପାଇଁ ସେଠାରେ ଏକ ଶ୍ୱେତ, ଚମତ୍କାର ମଣିମୟ ସିଢ଼ି ଥିବା ମହଳ ଥିଲା, ଯାହାକୁ ‘ଶୀତବନ’ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏହି ମହଳଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଧ୍ଧ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭା ପରି ଚମକୁଥିବା ବିଭିନ୍ନ ପତାକା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ କରାଯାଇଥିଲା, ଏଠାରେ ଚୌଦ ଟି ବଡ଼ ବଡ଼ ପତାକା ତାଲ-ମେଳ ଅନୁଯାୟୀ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ଭାବେ ଲଗାଯାଇଥିଲା। ଏଠାରେ, ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କ ନିର୍ମିତ ମୁଖ୍ୟ ମହଳ ତିନି ଜଗତକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଥିଲା। ଏହି ଦୁଇ ମହଳ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ହଳଦିଆ ରଙ୍ଗର ମହଳ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଦ୍ୱାରା ନିର୍ମିତ ହୋଇଥିଲା, ଯାହା କୈଳାସ ପର୍ବତର ଶିଖର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ମହଳର ଶିଖର ଜାମ୍ବୁନଦ ସୁନାରେ ଚମକୁଥିଲା, ଏବଂ ଅଗ୍ନିଶିଖା ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଥିଲା, ସାଗର ପରି ଭାରି ଏବଂ ‘ମେରୁ’ ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହୋଇଥିଲା। ଏଠାରେ ଗାନ୍ଧାର ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ ସୁକେଶୀଙ୍କୁ କେଶବ ନିବାସ କରାଇଥିଲେ। ପଦ୍ମ ରଙ୍ଗର ଏବଂ ଚମକୁଥିବା ଉଚ୍ଚ ମହଳ ‘ପଦ୍ମକୂଟ’ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହୋଇ, ସେଠାରେ ଶୂରବଳୀ ସୁପ୍ରଭା ବସୁଥିଲେ। ଶାର୍ଙ୍ଗଧନ୍ୱା ଲକ୍ଷଣାଙ୍କୁ ଯେଉଁ ଦିବ୍ୟ ମହଳ ଦେଇଥିଲେ, ସେହି ‘ସୂର୍ଯ୍ୟପ୍ରଭା’ ନାମରେ ଖ୍ୟାତି ହୋଇଥିଲା। ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବୈଡୂର୍ୟ ରଙ୍ଗରେ ଚମକୁଥିବା ଏକ ମହଳରେ ଶ୍ୱେତଜାଳା ବି ନିବାସ କରୁଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଜନ ଯିଏକି ହରି ବୋଲି ଜାଣିଥାନ୍ତି, ସେଠାରେ ସୁମିତ୍ରା ଏବଂ ବିଜୟାଙ୍କ ନିବାସ ଦେବମୁନିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହୋଇଥିଲା। ବାସୁଦେବଙ୍କ ରାଣୀମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ମହଳ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଏହି ମୁଖ୍ୟ ମହଳ ସମସ୍ତ କଳାକାରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ମିତ ହୋଇଥିଲା। ବାସୁଦେବଙ୍କ ଏକ ପୁତ୍ର, ଖ୍ୟାତିନାମ କେତୁମାନ୍, ‘ପ୍ରସାଦ ବିରଜା’ ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ନିର୍ଲୋଭ, ମହାତ୍ମା ଥିଲେ। ଏଠାରେ ମହାତ୍ମା କେଶବଙ୍କ ଦରବାର ହଲ୍ ଟ୍ୱଷ୍ଟା ନିଜେ ତିଆରି କରିଥିଲେ, ଯାହା ଦୈର୍ଘ୍ୟ ଓ ପ୍ରସ୍ଥ ଯୋଜନାରେ ମାପାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ସମଗ୍ର ହଲ୍ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣିରେ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା, ସମସ୍ତ ପତାକା ସୁନାର ଦଣ୍ଡରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା। ବାସୁଦେବଙ୍କ ମହଳର ପଥରେ ପତାକା ଲଗାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗୃହରେ ଘଣ୍ଟିର ଜାଳ ବିଛାଇଯାଇଥିଲା। ଶୂରବଳୀ ଯାଦବ ସେଠାକୁ ବୈଜୟନ୍ତ ଛତ୍ର, ହଂସକୂଟ ପର୍ବତ ଶିଖର ଏବଂ ବିଶାଳ ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ସରୋବର ଆଣିଥିଲେ। ଏହା ସଠି ତଳା ଉଚ୍ଚ ଏବଂ ଅର୍ଧ ଯୋଜନା ପ୍ରସ୍ଥରେ ବିସ୍ତୃତ ଥିଲା, ଯେଉଁଠି କିନ୍ନରମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗୀତ ଗଞ୍ଜିଉଥିଲା, ଅପାର ତେଜ ଉପଯୁକ୍ତ ଏହି ସ୍ଥାନ ଥିଲା। ଏହି ଶିଖର ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଦେଖିପାରୁଥିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପଥ ଏଠାରୁ ଯାଉଥିଲା। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଶିଖର ଜାମ୍ବୁନଦ ସୁନାରେ ତିଆରି ଏବଂ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲା, କ୍ଷୀରୋଦ ସାଗରର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସେଠାକୁ ବଡ଼ ପ୍ରୟାସରେ ଆଣିଥିଲେ। ସେଠାରେ, ସମସ୍ତ ଔଷଧି ଉତ୍ସର୍ଗ କରୁଥିବା ଆଲୋକମୟ ଶିଖର ଥିଲା, ଯାହା ଏକ ମହାବୀର ଚୋର ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମହଳରୁ ଆଣିଥିଲେ। ଏଠାରେ କେଶବ ପାରିଜାତ ବୃକ୍ଷ ରୋପଣ କରିଥିଲେ, ଶତଶଃ ସୁନାର ହସ୍ତୀ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଏବଂ ସୁନାର ବିମାନ ଦ୍ୱାରା ଶୃଙ୍ଗାରିତ ଥିଲା। ବାସୁଦେବ ଏଠାରେ ଅନେକ ବଡ଼ ବଡ଼ ବୃକ୍ଷ ରୋପଣ କରିଥିଲେ, ଯାହାର ପାନିରେ ପଦ୍ମ ଏବଂ ନୀଳ କମଳ ଫୁଲି ଥିଲା। ଏଠାରେ ମଣି ଓ ମୁକ୍ତାର ବାଲୁକା ଥିବା ସରୋବର ଏବଂ ପୋଖରୀ ଥିଲା, ସମସ୍ତ ପ୍ରଦିଶାରେ ଅଦ୍ଭୁତ ବୃକ୍ଷ ତାହାର ଶୋଭା ବଢ଼ାଇଥିଲେ। ଏଠାରେ ଶାଳ, ତାଳ, ଅଶ୍ୱତ୍ଥ, ରୋହିତ ବୃକ୍ଷ, ଭଲ୍ଲାତକ, କପିଥ୍ଥ, ଇନ୍ଦ୍ରବୃକ୍ଷ, ଚମ୍ପକ ରୋପିତ ହୋଇଥିଲେ। ଖଦିର ଓ ମୃତକ ବୃକ୍ଷ, ହିମାଳୟ ଓ ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ଭବ ବୃକ୍ଷ ଚାରିପାଖରେ ରହିଥିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ବୃକ୍ଷ ଯାଦବ ସିଂହ ଆଣି ଏଠାରେ ରୋପିଥିଲେ—ସୁନା ଓ ତାମ୍ବା ପରି ଚମକୁଥିବା ବୃକ୍ଷ ଏବଂ ଧଳା ଫୁଲ ଥିବା ବୃକ୍ଷ। ଏହି ସମସ୍ତ ବୃକ୍ଷ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଋତୁରେ ଫଳ ଦେଉଥିଲେ, ଏହି ଉଦ୍ୟାନ ଓ ନଦୀତଟରେ ହଜାର ହଜାର ପତ୍ର ଥିବା ପଦ୍ମ ଓ ମନ୍ଦାର ବୃକ୍ଷ ଥିଲା। ଅଶୋକ, କର୍ଣ୍ଣିକାର, ତିଳକ, ନାଗ, ମଲ୍ଲିକା, କୁରକ, ନାଗପୁଷ୍ପ, ଚମ୍ପକ ଓ ଘାସ ଦଳ ଏଠାରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସପ୍ତବର୍ଣ୍ଣ, କବନ୍ଧ, ନିପ, କୁରବକ, କେତକୀ, କେଶର, ହିନତାଳ ଓ ତାଳତାଟକ ଉଦ୍ୟାନ ଥିଲା। ତାଳ, ପ୍ରଲମ୍ବ, ବକୁଳ, ପିଣ୍ଡିକା, ବୀଜପୂରକ, ଦ୍ରୁତ ବୃଦ୍ଧିଶୀଳ ଆମଳକୀ ଓ ଖର୍ଜୁରା, ପ୍ରଶଂସିତ ଜାମ୍ବୁକ ଥିଲା। ଆମ୍ବ ଓ କଠଳ, ଚମ୍ପକ, ତିଳକ, ତିନ୍ଦୁକ, ଲିକୁଚ, ଅମୃତ, କ୍ଷୀରିକା, କର୍ଣିକା ବୃକ୍ଷ ଥିଲା। ନଡିଆ, ଇଙ୍ଗୁଡା, ଉତ୍କ୍ରୋଶକ ଉଦ୍ୟାନ, କଦଳୀ, ଯାତମଲ୍ଲି, ପାଟଳୀ, କୁମୁଦ, ଉତ୍ପଳ ପଦ୍ମ ରହିଥିଲା। ହଜାର ହଜାର ନୀଳ କମଳରେ ଭରିଥିବା ପୋଖରୀ ଓ କୁଆଁ, ଫୁଲୁଥିବା ଶାକ ଓ କପିଥ୍ଥ ବୃକ୍ଷ, ବନ୍ଧୁଜୀବ ଉଦ୍ୟାନ ଥିଲା। ପ୍ରିୟାଳ, ଅଶୋକ, ବାଦୀର୍ୟ, ପୂର୍ବଦିଗର ପୁରାତନ ବୃକ୍ଷ, ପ୍ରିୟଙ୍ଗୁ, ବଦରୀ, ଯବ, ସ୍ୟନ୍ଦନ, ଚନ୍ଦନ ବୃକ୍ଷ ଥିଲା। ଶଚୀ, ପୀଳୁ, ପଲାଶ, ବଧପିପ୍ଳ, ଉଦୁମ୍ବର, ବିଳ୍ୱ, ପାଳାଶ, ପାରିଭଦ୍ର ବୃକ୍ଷ ଏଠାରେ ରହିଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରବୃକ୍ଷ, ଅର୍ଜୁନ, ଅଶ୍ୱତ୍ଥ, ଚିରବିଳ୍ୱ, ଭୌମଗଞ୍ଜନ, ଭଲ୍ଲା, ଅଶ୍ୱସାହ୍ୱୟ ବୃକ୍ଷ ରହିଥିଲେ। ସଜ୍ଜା, ତାମ୍ବୁଳ ଲତା, ଲବଙ୍ଗ, କ୍ରମୁକ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ବାଁସ ଚାରିପାଖରେ ରୋପିତ ହୋଇଥିଲା। ନନ୍ଦନ ଓ ଚୈତ୍ରରଥ ଉଦ୍ୟାନର ସମସ୍ତ ବୃକ୍ଷ ଯାଦବନାଥ ସେଠାରେ ରୋପିଥିଲେ। ବଡ଼ ବଡ଼ ନଦୀ ଯାହାର ବାଲି ସୁନା ଓ ଲାଲ ରଙ୍ଗରେ ଚମକୁଥିଲା, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଏଠାରେ ଆଣି ରଖାଯାଇଥିଲା, ଏହି ଦିବ୍ୟ ମହଳର ବାଲି ମଣି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମହଳ ପରି ଚମକୁଥିଲା। ଏଭଳି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରକାର ଦିବ୍ୟ ରାଜପ୍ରସାଦ ଏବଂ ଉଦ୍ୟାନ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲା।