ଏହି ଦିନରେ, ବିଷ୍ଣୁ, ନାରାୟଣ, ଯିଏ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଓ ଖଡ୍ଗ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେ ପୃଥିବୀର ଦୁଷ୍ଟ ନରକାସୁରଙ୍କୁ ବଧ କରି, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଆମ ପତି ହେବେ—ଏହି ଦେବତାଙ୍କ ଉପରେ ଆମେ ବିଶ୍ୱାସ କରୁଥିଲୁ। ଏହି ସବୁ ଦୟା ହେଲା ମହାତ୍ମା ମୁନି ନାରଦଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରେ, ତାଙ୍କର ଶବ୍ଦରେ ଏହି ଭାଗ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହୋଇଯାଇଛି। ହେ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ, ଆମେ ବହୁତ ଧନ୍ୟ, କାରଣ ଆମେ ଆମ ପ୍ରିୟ କଥା ଦେଖିବା, ଶୁଣିବା ସୁଯୋଗ ପାଇଲୁ। ଏହି ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆମର ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂରଣ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଯଦୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃଷ୍ଣ, ସେଇ ସମସ୍ତ ନାରୀମାନେ ପ୍ରେମରେ ଭିଜିଯାଇଥିବା ଦେଖି, କହିଲେ—“ହେ ଅଲୋକିକ ନୟନବତୀମାନେ, ତୁମେ ଯାହା ଚାହୁଁଛ, ତାହା ସବୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ପାଇବେ।” ପରେ, ଦେବକୀନନ୍ଦନ କୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଧନ-ଅର୍ଥ ସହିତ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଆରୋହଣ କରାଇଲେ। ସେଇ ଦୃଶ୍ୟରେ ଚାରିପାଖରେ ପକ୍ଷୀମାନେ, ହାତୀ, ବନ୍ୟଜନ୍ତୁ, ସାପ, ଏବଂ ଶାଖାରେ ବସୁଥିବା ପଶୁମାନେ, ପାହାଡ଼ର ପାଟିଆ ଓ ପାଥର ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ବନ୍ୟ ସୁଅର, କୃଷ୍ଣମୃଗ, ହରିଣ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଉଚ୍ଚ ଢାଳ ଓ ଖଡ଼ା ଥିଲା, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମୁକୁଟ ଥିବା ମୟୂର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ, ଶୌରି ଶୂରବୀର କୃଷ୍ଣ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଆଗରେ ଏକ ମହାମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନପର୍ବତକୁ ଉପ୍ରେ ଉଠାଇ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ରଖିଲେ। ଉପେନ୍ଦ୍ର, ବଳରାମ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କ ନିଜ ଡେଣାର ଶକ୍ତିରେ, ମହାପର୍ବତର ଶିଖର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଗରୁଡ଼ ସେମାନେ ବହି ନେଇ, ଚାରିଦିଗରେ ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି କରି, ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଉଖିଡ଼ି ଗଛ ଉଠାଇ ନେଉଥିଲେ। ସେ ଅଗ୍ନିର ପଥରେ ଗତି କରି, ମେଘମାଳାକୁ ବହି ନେଉଥିଲେ, ନକ୍ଷତ୍ର, ଗ୍ରହ, ଏବଂ ସପ୍ତ ଋଷିଙ୍କୁ ନିଜ ତେଜରେ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲେ। ଏହିପରି ଆଶ୍ୱିନୀକୁମାରଙ୍କ ଆଲୋକ ଜାଲକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ପବିତ୍ର ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅବସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚି, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଅଦିତିଙ୍କ ଚରଣରେ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ବ୍ରହ୍ମା, ଦକ୍ଷ ଓ ପ୍ରଜାପତିମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ଏହାପରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୃଷ୍ଣ ଅଦିତିଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ କୁଣ୍ଡଳ ଦେଲେ, ଏବଂ ରାମ ସହିତ ମିଶି ଅତି ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଦାନ କଲେ। ଏସବୁ ଉପହାର ପାଇଁ, ଦୁଃଖ ମୁକ୍ତ ଅଦିତି ଦାଶାର୍ହ କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ତାପରେ, ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରାଣୀ ଶଚୀ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ରାଣୀ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ନେଇ ଅଦିତିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ଦେବମାତା ଅଦିତି, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ଆନନ୍ଦରେ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ—“ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୃଷ୍ଣ ପୃଥିବୀରେ ଅଛନ୍ତି, ତୁମେ ବୃଦ୍ଧ ହେବ ନାହିଁ, ଏବଂ ସବୁ ସୁଗନ୍ଧ ଓ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଗୁଣ ତୁମେ ଧାରଣ କରିରହିବା।” ସତ୍ୟଭାମା ଓ ଶଚୀଙ୍କ ଅନୁମତି ନେଇ, ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନିବାସକୁ ଯାଇଲେ। ଦେବତାମାନେ ଓ ମହାମୁନିମାନେ ଆଦର କରି, ଶତ୍ରୁଘ୍ନ କୃଷ୍ଣ ସ୍ବର୍ଗ ଲୋକରୁ ଦ୍ୱାରକାକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରା ପରେ ଶୀଘ୍ର ଗତିରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ନିର୍ମଳ, ଦେବମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃଷ୍ଣ ଦ୍ୱାରକାର ଦ୍ୱାର ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଇ ସମୟରେ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ନାରାୟଣ, ହରି, ଆନନ୍ଦ ଓ ସମୃଦ୍ଧିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଦ୍ୱାରକା ପ୍ରବେଶ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ସେ ଦେଖିଲେ—ଦ୍ୱାରକା ଚାରିପାଖରେ ବିଭିନ୍ନ ଜନମାନେ ତଥା ଫୁଲ ଓ ଫଳରେ ଭରିଥିବା ମନୋହର ଉଦ୍ୟାନ ଅଛି। ସେ ଦେଖିଲେ—ଦ୍ୱାରକାର ଶୋଭାମୟ ନଗରୀ, ଘରଗୁଡ଼ିକ ରବି ଓ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଚମକୁଥିଲା, ମେରୁ ପର୍ବତର ଶିଖର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯାହାକୁ ନିପୁଣ ଶିଳ୍ପୀ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲେ। ଏହି ସହର ଅନେକ ପଦ୍ମରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ପୋଖରୀ, ହଂସମାନେ ତାହାରେ ଖେଳୁଥିଲେ, ଏବଂ ମୋତ ଗଙ୍ଗା ଓ ସିନ୍ଧୁ ଭଳି ଚମକୁଥିଲା। ମହାନ ପ୍ରାଚୀର ଏହି ସହରକୁ ଅଧିକ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲା। ସୁନା ଓ ଧଳା ପ୍ରାଚୀର, ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଥିବା ଭଳି ଉଚ୍ଚ, ମେଘରେ ଶୋଭିତ ସ୍ୱର୍ଗ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ସହରକୁ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ନିଜେ ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ନନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟ ଦିବ୍ୟ ଉଦ୍ୟାନ ଭଳି ଉଦ୍ୟାନ ଥିଲା। ସୁନା ଓ ମଣିର ଶିଢ଼ି, ଜନମାନେ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ଗୀତ-ସଙ୍ଗୀତର ମହାଧ୍ୱନି ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହଳ ଏହି ସହରକୁ ଅଲଙ୍କୃତ କରିଥିଲା। ଦାଶାର୍ହମାନେ ଥିବା ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନଗରୀରେ, ପାକବିଧ୍ୱଂସୀ କୃଷ୍ଣ ତାହାର ମହଳ ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ସୁନାର ଶୋଭାରେ ଚମକୁଥିବା, ମେରୁ ପର୍ବତ ଶିଖର ଭଳି ଉଚ୍ଚ ଝଣ୍ଡା ଏଠାରେ ଫଡ଼ିଉଥିଲା। ଧଳା ରଙ୍ଗର ତୋରଣ, ସୁନା ଅଲଙ୍କାର, ମହାମୂଲ୍ୟବାନ ମଣିର ଶିଖର, ମଣିମୟ ଓ ସୁନାର ଦ୍ୱାର, ନୀଳମଣିର ବାରିକି, ଏହି ସବୁ ଘର ଏକ ଦିବ୍ୟ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲା। ସମସ୍ତ ଋତୁରେ ସୁଖଦାୟକ ଘର, ଅପାର ଧନ-ଏଶ୍ୱର୍ୟ ସହିତ ମହଳ, ପାହାଡ଼ ଭଳି ଶିଖର ଥିବା ମନୋହର ଘର, ପାଞ୍ଚ ରଙ୍ଗର ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ, ମେଘର ଗର୍ଜନ ଭଳି ଧ୍ୱନି, ଭୋଗବତୀ ଭଳି ଏହି ସହର ଚମକୁଥିଲା। ଦାଶାର୍ହମାନେ ବ୍ୟବହୃତ କଳା ଝଣ୍ଡା ଲଗାଇଥିବା ରଥ, ବୀର ବୃଷ୍ଣିମାନେ ତିଆରି କରିଥିବା ମୟୂର, ହଜାର ନାରୀ-ସନ୍ତାନରେ ଏହା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା। ବାସୁଦେବ, ଇନ୍ଦ୍ର, ପର୍ଜନ୍ୟ ନାମକ ଘରମେଘରେ ଆବୃତ ହୋଇ ଦ୍ୱାରକା ଆକାଶର ମେଘ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ ସେମାନେ ଭଗବାନ ବାସୁଦେବଙ୍କ ମହଳ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ବିଶ୍ୱକର୍ମା ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲେ, ଚାରି ଯୋଜନ ଲମ୍ବା ଏହି ନିବାସ ଦେଖିଲେ। ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ତୃତ ଓ ଧନ-ଏଶ୍ୱର୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହଳ ଓ ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲା। ଏହି ମହଳକୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ତ୍ୱଷ୍ଟା, ବାସବଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ସୁନାର ନାଭି ଦେଇ ଏକ ଯୋଜନ ପରିମାଣରେ ତିଆରି କରିଥିଲେ। ଏହିପରି ଦ୍ୱାରକାର ଦିବ୍ୟ ଶୋଭା ଓ ଏଶ୍ୱର୍ୟ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସହଯାତ୍ରୀମାନେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଗର୍ବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।