ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ, ଦେଖାଯାଏ କି ଯୁଦ୍ଧର ଗର୍ବରେ କୁଣ୍ଡଳ ନେଉଥିବାରୁ ତୁମର ପୁଅ ନିହତ ହୋଇଛନ୍ତି, ଏହି କାରଣରେ ମୋପ୍ରତି କ୍ରୋଧ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ। ତୁମର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତୁମର ପୁଅ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରିଛନ୍ତି, ଏହିପରି ଭାର ଏବେ ହଟିଯାଇଛି, ଏହି କଥା କହି ମହିଳାକୁ ଶାନ୍ତ କରାଯାଏ। ଏହିପରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସତ୍ୟଭାମା ସହିତ ଏବଂ ଲୋକପାଳମାନେ ସହ ନରକାସୁରଙ୍କୁ ବଧ କରି ବୌମାସୁରଙ୍କର ନିବାସକୁ ଯାଉଥିବା ଦେଖାଯାଏ। ସେଠାରେ ସେ ଅସୀମ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଓ ବିଭିନ୍ନ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ମୁକ୍ତା, ପଦ୍ମରାଗ, ପ୍ରବାଳ, ପରିବର୍ତ୍ତିତ ବୈଦୂର୍ୟ, ଛୋଟ ବଡ଼ ତାପ୍ତିକ, ଏବଂ ବଡ଼ କ୍ରିଷ୍ଟାଲ ତାହାଁରେ ଥିଲା। ତାପରେ ଥିଲା ଜମ୍ବୁନାଦ ସୁନା ଓ ଶୁଦ୍ଧ ସୁନାର ତିଆରି ଅନେକ ବସ୍ତୁ, ଯାହା ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱଳମାନ ଓ ଶିତଳ କିରଣରେ ଦ୍ୟୁତିମାନ୍। ସେଠାରେ ସୁନାର ରଙ୍ଗର ସୁନ୍ଦର ଗୃହ ଥିଲା, ଭିତରେ ଧଳା ଏବଂ ଏହି ଗୃହରେ ସେ ନରକାସୁରଙ୍କର ଅସୀମ ଧନ ଦେଖିଲେ। ଏପରି ଧନ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେବେ ଦେଖାଯାଇନଥିଲା, ଏହା କୁବେର କିମ୍ବା ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ରାଜମହଳରେ ମଧ୍ୟ ନଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଭୌମ ଓ ନିଶୁମ୍ଭ ବଧ ହେବା ପରେ, ବସବ (ଇନ୍ଦ୍ର) ତାଙ୍କର ସାଥୀମାନେ ସହିତ ବସିଥିବା ଦଶାର୍ହମୁଖ୍ୟଙ୍କ ପାଖକୁ ମଣିକଂଡଳ ନେଇ ଆସିଲେ। ସେଠାରେ ସୁନାର ଧାଗା, ମହାବଳି କମରବନ୍ଧ, ଶସ୍ତ୍ର, ଶୁଦ୍ଧ ପତାକା ଓ ବିଭିନ୍ନ ବସ୍ତ୍ର ଥିଲା। ଏହା ସହ ବିକଟ ଆକୃତିର ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ଓ ବିକୃତ ଦେହର ଦୁଇ-ଦାଁତି ୨୦,୦୦୦ ହାତୀ ଥିଲେ। ଏହା ସହିତ ୮ ଲକ୍ଷ ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ଏବଂ ଅନେକ ଦୁଘ୍ଧା ଗାଈ ଥିଲା, ଯେତେକି ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଚାହାଁନ୍ତି। ଏହି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧନ, ଯାହା ତୁମେ ଧର୍ମପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପାୟରେ ଅର୍ଜନ କରିଛ, ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ପଠାଇବି, ହେ ବୃଷ୍ଣିମୁଖ୍ୟ। ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଦାଇତ୍ୟ, ଅସୁରମାନେ ଯେଉଁ ଧନ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ନରକାସୁରଙ୍କ ରାଜମହଳର ସମସ୍ତ ସୁନା, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ବସବ ଶୀଘ୍ର ଗରୁଡ଼ାରେ ଚଢ଼ାଇ, ଦଶାର୍ହମୁଖ୍ୟଙ୍କ ସହ ପାହାଡ଼ ମଣିକୁ ଯାଉଥିଲେ। ମଣି ପର୍ବତ ମେଘମାଳା ପରି ଦ୍ୟୁତିମାନ୍ ଥିଲା, ସେଠାରେ ସୁନାର ଛାଁଏ ଅଳଙ୍କୃତ ରାଜମହଳ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଥିଲା। ଏଠାରେ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ତିଆରି ଶୂଭ୍ର ସିଢ଼ି ଥିଲା, ଏଉଁ ମହଳରେ ରହୁଥିବା ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ମହିଳାମାନେ ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅସୁରମାନେଂକର ପ୍ରିୟ କନ୍ୟାମାନେ, ସ୍ୱର୍ଗ ସଦୃଶ ସ୍ଥାନରେ ଅଜୟ୍ୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେମାନେ ଏକ ବିନ୍ଦୁ ବିନ୍ଦୁ ବିନ୍ଦା, କାନ୍ସ୍ୟବର୍ଣ୍ଣ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ସ୍ୱନିୟନ୍ତ୍ରିତା ମହିଳାମାନେ ଶୂରବାହୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ। ସେଠାରେ କାହାର ତପସ୍ୟା ଜନିତ ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ଶୋକ ନଥିଲା, ସମସ୍ତେ ପରିଷ୍କୃତ ବସ୍ତ୍ର ଓ କିଛି ଚିରୁତ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ସେମାନେ ସମୁଦାୟ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଯାଦବସିଂହଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ କମଳନୟନୀ ମହିଳାମାନେ ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ କହିଲେ— "ହେ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ନାରଦ ଆମକୁ କହିଥିଲେ ଯେ, ଦେବତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ଗୋବିନ୍ଦ ଆସିବେ। ସେ ନରକାସୁର, ନିଶୁମ୍ଭ, ମୁର, ଭୌମା ଓ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ଓ ହୟଗ୍ରୀବ ଦାନବକୁ ବଧ କରିବେ। ଏପରି, ସେ ପଞ୍ଚଜନକୁ ମଧ୍ୟ ଦଳନ କରି, ଅସୀମ ଧନ ଲାଭ କରି, ଶୀଘ୍ର ଆମକୁ ମୁକ୍ତ କରିବେ।" ଏହିପରି କହି, ଦୃଢ଼ ମନ ନାରଦ ତାଁଠାରୁ ଚାଲିଗଲେ। ଆମେ ନିରନ୍ତର ତୁମେଂକୁ ଧ୍ୟାନ କରି, କଠିନ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲୁ। "କେବେ ଆମେ ମାଧବଙ୍କୁ ଦେଖିବୁ?" ଏହି ଆଶାରେ ହୃଦୟରେ ଦୃଢ଼ତା ରଖି, ଦାନବମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଆମେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲୁ। ଏହି ସମୟରେ, ବାୟୁଦେବ ଆମ ପ୍ରିୟ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ କହିଲେ— "ନାରଦ କହିଥିବା ପରି ଶୀଘ୍ର ଏହା ଘଟିବ।" ତାପରେ, ଦେବତା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେଉଁଠି ସେଇ ନୀଳନେତ୍ରୀ ମଧ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟେ କୃଷ୍ଣ ଗୋଧୂଳିର ଗୋପାଳକ ପରି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ସମ ମୁହଁ ଦେଖି ସମସ୍ତଙ୍କ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲା, ସେମାନେ ହର୍ଷରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ— "ହେ ସତ୍ୟବ୍ରତ, ବହୁଦିନ ପୂର୍ବେ ବାୟୁଦେବ ଏଠାରେ ଆମକୁ ଏହି କଥା କହିଥିଲେ, ଏବଂ ମହାମୁନି ନାରଦ ମଧ୍ୟ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଜାଣନ୍ତି। ବିଷ୍ଣୁ, ନାରାୟଣ, ଶଂଖ-ଚକ୍ର-ଗଦା-ଖଡ୍ଧାରୀ, ଭୂମିପୁତ୍ର ନରକାସୁରଙ୍କୁ ବଧ କରି, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଆମର ସ୍ୱାମୀ ହେବେ। ଏହି ମହାମୁନି ନାରଦଙ୍କ କୃପା ଏବଂ ତାଙ୍କ କଥା ଦ୍ୱାରା ଏହା ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ। ହେ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ, ଆମେ ବଡ଼ ଧନ୍ୟ, କାରଣ ଆମର ଇଚ୍ଛା ସଫଳ ହେଇଛି।" ଏହିପରେ, ସମସ୍ତ ମହିଳା ଭକ୍ତି ଓ ପ୍ରେମରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିବା ଦେଖି, ଯାଦବଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ— "ହେ ବିଶାଳନୟନୀମାନେ, ତୁମେ ଯାହା ଚାହଁ, ସମସ୍ତ ପାଇବ।" ଏହିପରି କହି, ଦେବକୀନନ୍ଦନ ସେମାନଙ୍କୁ ସମ୍ପଦ ଓ ଧନ ସହିତ ଗରୁଡ଼ାରେ ଚଢ଼ାଇଦେଲେ। ସେଉଁଠି ପକ୍ଷୀ, ହାତୀ, ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ, ସର୍ପ, ଶାଖାଶୟୀ ପଶୁମାନେ, ଶିଳାପର୍ବତ ଓ ପ୍ରବାଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଅନେକ ସୁନ୍ଦର ମୟୂର, ଶୂକର, ନୀଳଗାଏଁ, ହରିଣ, ବଡ଼ ଗ୍ରୀବା ଓ ଖଡ଼ିଆ ପାହାଡ଼, ଏହି ସମସ୍ତ ଉପସ୍ଥିତି ମଧ୍ୟେ, ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭାଉଣ୍ଡା ଶୌରି, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ସାମ୍ନାରେ ମଣିପର୍ବତକୁ ଉପାଡ଼ି ଗରୁଡ଼ା ଉପରେ ରଖିଲେ। ଉପେନ୍ଦ୍ର, ବଳରାମ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ନିଜ ଡାଣାର ଶକ୍ତିରେ, ବଡ଼ ପର୍ବତ ଶିଖର ଭଳି ଉଡ଼ି ଯାଉଥିଲେ। ଗରୁଡ଼ା ସେମାନେଂକୁ ବହି ଚାରିଦିଗରେ ବିଶାଳ ଧ୍ୱନି କରୁଥିଲେ, ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଉପାଡ଼ି, ଗଛ ଉଠାଇ ନେଉଥିଲେ।