ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣାରେ, ଗରୁଡ଼ ଏକ ତାଳନିରେ ହାଥୀକୁ, ଅନ୍ୟ ତାଳନିରେ କଛପକୁ ଧରି, ତାପରେ ତିନିଏ ଦ୍ରୁତ ବେଗରେ ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ। ଉଡ଼ି ଯିବା ସମୟରେ ସେ ଏକ ବିଶାଳ ଗଛର ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯାହା ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଚୟନ, ଏବଂ ଗରୁଡ଼ଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପଂଖା ହାଲୁକା ହାଲୁକା ବାତାସ ଦେଇ ଏହି ଦେବବୃକ୍ଷମାନେ ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲେ। ସେହି କାମନାପୂରଣ ବୃକ୍ଷ, ସୁନାର ଶାଖା ଓ ଚଳିତ ଡାଳି ସହିତ, ଭାବିଲେ, “ଆମେ ଭାଙ୍ଗି ନ ପଡ଼ିବା।” ଗରୁଡ଼ ଏହାଠାରୁ ଅନ୍ୟ ଅପୂର୍ବ ଆକୃତିର ବୃକ୍ଷମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସୁନା, ରୌପ୍ୟ ଓ ବୈଦୂର୍ୟ ଫଳ ଲଗିଥିଲା, ଏହି ବୃକ୍ଷମାନେ ସମୁଦ୍ର ଜଳରେ ଆବୃତ ହୋଇ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲା ଏକ ବଡ଼, ଅତି ସୁନ୍ଦର ବୃକ୍ଷ, ହଜାର ଯୋଜନା ଉଚ୍ଚ, ଅନେକ ଶାଖା ଥିଲା। ଏହା ଥିଲା ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ଦେବସ୍ଥଳ, ରୌହିଣ ବୃକ୍ଷ ନାମରେ ପରିଚିତ, ଯେଉଁଠାରେ ବସିଲେ ସେଉଁଠାରେ ମନ ତୁରନ୍ତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଏ। ଏହି ବେଳେ, ରୌହିଣ ବୃକ୍ଷ ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ କହିଲା, “ମୋ ଏହି ବଡ଼ ଶାଖ, ଶତ ଯୋଜନା ଲମ୍ବା—ତୁମେ ଏଠି ବସି ହାଥୀ ଓ କଛପକୁ ଭୋଜନ କର।” ତେଣୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗରୁଡ଼ ଏହି ବୃକ୍ଷକୁ ଉପରେ ଥିବା ହଜାର ହଜାର ପକ୍ଷୀ ସହ ଜୋରରେ ହଳାଇ, ଘନ ପତ୍ରର ଏକ ବଡ଼ ଶାଖକୁ ଭଙ୍ଗିଦେଲେ। ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପାଦର ଘାତରେ ସେହି ଶାଖ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ଏବଂ ସେ ଏହି ଭଙ୍ଗିଥିବା ଶାଖକୁ ଧରିଥିଲେ। ଏହି ବେଳେ ଗରୁଡ଼ ହସିକି ଚାରିପାଖ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ଦେଖିଲେ, ସେହି ଶାଖରୁ ଭଲଖିଲ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମର୍ଷିମାନେ ଉଲ୍ଟା ଲଟକି ଅଛନ୍ତି। ଏହା ଦେଖି ସେ ଭାବିଲେ, “ଏଠାରେ ମହାର୍ଷିମାନେ ଲଟକିଛନ୍ତି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିବି ନାହିଁ।” ଏହି ଭାବନା ସହିତ, ଗରୁଡ଼ ଦୃଢ଼ ତାଳନିରେ ହାଥୀ ଓ କଛପକୁ ଧରି ରହିଲେ, ଯେଉଁଠି ଶାଖ ଖସିଲେ ସେମାନେ ମରିଯିବେ। ବ୍ରାହ୍ମର୍ଷିମାନଙ୍କ ଭୟରେ, ଗରୁଡ଼ ଦୂତିଆ କ୍ଷଣରେ ମୁହଁରେ ଶାଖକୁ ଧରିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଅବସ୍ଥା ଦେଖିଲେ। ଏହି ଅତିଶୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ବ୍ରାହ୍ମର୍ଷିମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଗରୁଡ଼ ଏତେ ଭାରୀ ଭାର ବୋହି ଆକାଶରେ ଉଡ଼ିଗଲେ; ସେ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ଓ ସର୍ପମାନଙ୍କ ଭୋଜକ। ତା’ପରେ ଗରୁଡ଼ ଧୀରେ ଧୀରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ସମୟରେ ପର୍ବତମାନେ ତାଙ୍କର ପଂଖା ଝଟକାରେ ଅନ୍ଦୋଳିତ ହେଉଥିଲେ। ସେ ବିଭିନ୍ନ ଦେଶ ଅଟକି ହାଥୀ ଓ କଛପକୁ ନେଇଯାଉଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଭଲଖିଲ୍ୟମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଦୟାରୁ ଉଚିତ ସ୍ଥାନ ମିଳିଲା ନାହିଁ। ସେ ତେଜ ଗତିରେ ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ପିତା କଶ୍ୟପ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ଥିଲେ। କଶ୍ୟପ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ—ଦେବତାସ୍ୟ ଆକୃତି, ତେଜ, ଶକ୍ତି, ଓଜସ, ପର୍ବତ ଶିଖର ପରି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦଣ୍ଡ ପରି ଉତ୍ତୋଳିତ, ଅବିଜେୟ, ଅଦ୍ଭୁତ, ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଇଥିବା, ପାହାଡ଼ ଭଙ୍ଗିଦେବା, ସମୁଦ୍ର ଜଳ ଶୋଷିଦେବା ଶକ୍ତି ଥିବା, ଯମ ପରି ଭୟଙ୍କର। କଶ୍ୟପ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଜାଣିଲେ, ଏହି ପୁତ୍ର କିଛି ଅତିଶୟ କରିବାକୁ ଯାଉଛି, ତେଣୁ କହିଲେ, “ପୁତ୍ର, ଅତି ଦ୍ରୁତ କାମ କରନି, ଆପଣଙ୍କୁ କଷ୍ଟ ହେବ। ଯେଉଁ ଭଲଖିଲ୍ୟ ଓ ମାରୀଚିମାନେ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେଲେ ଆପଣଙ୍କୁ ଦଗ୍ଧ କରିପାରିବେ।” ତା’ପରେ କଶ୍ୟପ, ପୁତ୍ରଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ, ତପସ୍ୟାରେ ଶୁଦ୍ଧ ଭଲଖିଲ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କଲେ। କହିଲେ, “ଗରୁଡ଼ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଚାହେ, ଓ ତପସ୍ୱୀମାନେ, ଆପଣମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁମତି ଦିଅନ୍ତୁ।” ବୃଦ୍ଧ କଶ୍ୟପଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେମାନେ ଶାଖକୁ ଛାଡ଼ି, ହିମବତ୍ ପର୍ବତକୁ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ। ସେମାନେ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ଭିନ୍ନ ଶାଖରେ ମୁହଁ ଅଟକିଥିବା ଗରୁଡ଼ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଏହି ବୃକ୍ଷ ଶାଖକୁ କେଉଁଠି ଫେଙ୍ଗିବି? ଦୟାକରି ମୋତେ ଏମିତି ଏକ ସ୍ଥାନ କହନ୍ତୁ, ଯେଉଁଠାରେ କୌଣସି ମାନବ ନାହାନ୍ତି।” ତେଣୁ କଶ୍ୟପ ତାଙ୍କୁ ଏକ ପର୍ବତ ବିଷୟରେ କହିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ କୌଣସି ଲୋକ ନାହାନ୍ତି, ତାହାର ଗୁହାଗୁଡ଼ିକୁ ହିମରେ ଆବୃତ କରାଯାଇଛି, ମନରେ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତି ଅଗ୍ରାହ୍ୟ। ଏହି ଗୁପ୍ତ ପର୍ବତକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି, ଗରୁଡ଼ ଦ୍ରୁତ ବେଗରେ ଶାଖ, ହାଥୀ ଓ କଛପକୁ ନେଇ ଉଡ଼ିଗଲେ। ଏତେ ଭାରି ଶାଖ କିମ୍ବା ଏତେ ବଡ଼ ପଶୁକୁ କୌଣସି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମଣିଷ ଉଠାଇପାରିଥାନ୍ତେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଗରୁଡ଼ ସେହି ଶାଖକୁ ଧରି ଉଡ଼ିଯାଇଥିଲେ। ଏହିପରି ଦୂର, ଏକ ଲକ୍ଷ ଯୋଜନା ମାତ୍ର ସମୟରେ ଗରୁଡ଼ ପହଞ୍ଚିଗଲେ। ପିତାଙ୍କ ଉପଦେଶାନୁସାରେ, ସେ ଶୀଘ୍ର ଏହି ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ପହଞ୍ଚି, ଶାଖକୁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି ସହ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ପଂଖାର ଝଟକାରେ ପର୍ବତରାଜ କମ୍ପିଗଲେ, ଗଛମାନେ ଆଘାତ ଖାଇ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି ହେଲା। ସେହି ପର୍ବତର ଶିଖର ରତ୍ନ ଓ ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ଅଧିକ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲା। ଏହି ଶାଖ ଆଘାତରେ ଗଛମାନେ ସୁନା ଫୁଲରେ ଫୁଟି, ମେଘରେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଚମକିଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏହି ଗଛମାନେ ପର୍ବତର ଖଣିଜ ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣରେ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲେ। ଏହିପରେ, ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ବସି, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଗରୁଡ଼, ହାଥୀ ଓ କଛପକୁ ଭୋଜନ କରିଲେ। ଏହି ଦୁଇଟି ପଶୁ ଖାଇ ଶେଷ କରି, ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ ନାମକ ଏହି ଦ୍ରୁତଗାମୀ ପକ୍ଷୀ ପର୍ବତ ଶିଖରରୁ ଆଉଥରେ ଉଡ଼ିଯାଇଲେ।