ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ଶକ୍ତିର ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଉପାଖ୍ୟାନ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଏକ ଭୟାନକ ହାତୀର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି। ହାତୀଟି ତାଙ୍କ ଶୁଣ୍ଡ ଗୁଡ଼ିକୁ ଗୋଟେ ଗୋଟେ କରି ଜଳରେ ଲାଫ ଦେଇଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଦାନ୍ତ, ଶୁଣ୍ଡ, ପୁଛ ଓ ପାଦ ଶକ୍ତି ଓ ଉତ୍ସାହରେ ହଲେ। ଏହି ହାତୀ ଝିଲିକି ମାଛରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହାତୀର ଝିଲିକିକୁ ହଳାଇ ଦେଇଥିଲେ, ଏବଂ ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଅତିଶୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କଛୁଆ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉଠାଇ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ। ହାତୀଟି ଛଅ ଯୋଜନ ଉଚ୍ଚ ଓ ଦୁଇ ଗୁଣା ଲମ୍ବା, କଛୁଆ ତିନି ଯୋଜନ ଉଚ୍ଚ ଓ ଦଶ ଯୋଜନ ଚାରିପାଖରେ ଥିଲେ। ଏହି ଦୁଇ ଜଣ ଜନ୍ମାନ୍ତର ଦ୍ୱେଷରେ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ନଷ୍ଟ କରିବାକୁ ଅତି ଉତ୍ସୁକ ହୋଇଗଲେ, ନିଜ ଶକ୍ତି ଦେଇ ନିଜ ପ୍ରୟୋଜନ ସାଧିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବାରେ ଲାଗିଥିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଏକ ବଡ଼ ପର୍ବତ ପରି ଭୟଜନକ ହାତୀ, ବିଜୁଳି ମେଘ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ଏହାକୁ ନେଇ ଅମୃତ ସହିତ ଭୋଜନ କରିବାକୁ କହାଯାଇଥିଲା। ଏହାପରେ, କଶ୍ୟପ ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଦେବତାମାନେ ସହିତ ତୁମର ଯୁଦ୍ଧରେ ଶୁଭ ହେଉ। ଏହି ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଭଲ ଓ ଶୁଭ ଦ୍ରବ୍ୟ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଗାଁଠି, ଓ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦ ତୁମ ପାଖରେ ରହିବ। ତୁମେ ଦେବମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାବେଳେ ରିଗ୍, ଯଜୁର୍, ସାମ ମନ୍ତ୍ର, ଶୁଧ୍ଧିକର ମନ୍ତ୍ର, ହୋମ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରର ଗୁପ୍ତ ଉପଦେଶ ଓ ସମସ୍ତ ବେଦ ତୁମେ ଶକ୍ତି ଦେବେ।” ଏପରି ଉପଦେଶ ଦେଇ କଶ୍ୟପ ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ ନିଜ ପାଖରୁ ପଠାଇଲେ। ଗରୁଡ଼ ଜଳରେ ଅନେକ ପକ୍ଷୀ ଦେଖି, ପିତାଙ୍କ କଥା ମନେ ପକାଇ, ବଡ଼ ଗତିରେ ଆଗେ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ। ଏକ ପାଖରେ ହାତୀ, ଅନ୍ୟ ପାଖରେ କଛୁଆକୁ ଧରି, ଉଡ଼ି ଆକାଶରେ ଉପରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଦିବ୍ୟ ଗଛମାନେ ପାଖରେ ଯାଇ, ତାଙ୍କର ପଙ୍ଖ ହାଲାଇବାରେ ଗଛମାନେ ଭୟରେ କମ୍ପିଗଲେ। ଏହି ଚାହିଁବା ଦେଖି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶାଖ ଓ ଚଳିତ ଅଙ୍ଗ ଥିବା କାମନାପୂରଣ ଗଛମାନେ ଭାବିଲେ, “ଆମେ ଭାଙ୍ଗି ନପଡ଼ିବା।” ଏହି ଉଡ଼ନ୍ତା ପକ୍ଷୀ ଅନ୍ୟ ଅପୂର୍ବ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଗଛମାନେ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ, ରୂପା, ତତ୍ତ୍ୱ ଫଳ ଓ ମହାସାଗର ଜଳରେ ଘିରିଥିବା ଗଛମାନେ ପାଖରେ ଗଲେ। ସେଠି ଏକ ବଡ଼ ଏବଂ ଅତି ଶୁଭ ଗଛ ଥିଲା, ଏହାର ଉଚ୍ଚତା ହଜାର ଯୋଜନ, ଅନେକ ଶାଖ ଥିଲା। ଏହା ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ପକ୍ଷୀର ଦିବ୍ୟ ଆଶ୍ରୟସ୍ଥଳ ଥିଲା, ରୌହିଣୀ ଗଛ ନାମରେ ପରିଚିତ। ଏହି ଗଛର ଛାୟାରେ ବସିଲେ ମନ ତୁରନ୍ତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଏ। ଏଠାରେ ରୌହିଣୀ ଗଛ ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ କହିଲା, “ମୋ ଏହି ଏକ ଶାଖ, ଶତ ଯୋଜନ ଲମ୍ବା, ଏଉଁ ଶାଖ ଉପରେ ବସି, ହାତୀ ଓ କଛୁଆକୁ ଖାଇବା।” ଗରୁଡ଼, ପର୍ବତ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ତ୍ୱରିତ, ଗଛକୁ ହଳାଇ ଦେଇ, ଅନେକ ପକ୍ଷୀ ଥିବା ଏହି ଶାଖକୁ ତୁରନ୍ତ ଭାଙ୍ଗି ଦେଲେ। ତାଙ୍କ ପାଦର ଶକ୍ତିରେ ଏହି ଶାଖ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାଙ୍ଗି ଗଲା, ଏବଂ ଗରୁଡ଼ ଏକ ଭାଙ୍ଗି ଶାଖକୁ ଧରିଥିଲେ। ଏହି ଶାଖ ଭାଙ୍ଗି ଦେଖି, ହସି ଦେଖି, ଗରୁଡ଼ ଦେଖିଲେ ଏହି ଶାଖରେ ଭାଲଖିଲ୍ୟ ଋଷିମାନେ ଉଲ୍ଟା ଲଟକିଥିଲେ। ଏହି ତପସ୍ବୀ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନେ ଲଟକିଥିବା ଦେଖି, ଗରୁଡ଼ ଭାବିଲେ, “ଋଷିମାନେ ଏଠି ଅଛନ୍ତି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।” ଏହି ଭାବି, “ଏମାନେ ପଡ଼ିଗଲେ ମୁଁ ମାରିଦେଇବି,” ଦୃଢ଼ତାରେ ହାତୀ ଓ କଛୁଆକୁ ନିଜ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନଖରେ ଧରି ରଖିଲେ। ତାଙ୍କ ନଷ୍ଟ ହେବାର ଭୟରେ ଗରୁଡ଼ ନିଜ ମୁହଁରେ ଶାଖକୁ ଧରି, ତାଙ୍କ ସ୍ଥିତି ଦେଖିଲେ। ଏହି ଅସାଧାରଣ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ମହା ଋଷିମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ, ଭୟରେ ମନ କମ୍ପିଗଲା; ସେମାନେ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ଶକ୍ତିର ବିଶେଷ କଥା କହିଲେ। ଏକ ଭାରୀ ଭାର ଉଠାଇ, ଏହି ପକ୍ଷୀ ଉଡ଼ିଗଲେ; ଗରୁଡ଼, ପକ୍ଷୀମାନେର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସର୍ପମାନେର ଭକ୍ତା। ଏହାପରେ, ଗରୁଡ଼ ଦିରେ ଦିରେ ଉଡ଼ି, ପଙ୍ଖ ଦେଇ ପର୍ବତମାନେକୁ ହଳାଇ, ଅନେକ ଦେଶ ଭ୍ରମଣ କରି, ହାତୀ ଓ କଛୁଆକୁ ଉଠାଇ ଚାଲିଗଲେ। ଭାଲଖିଲ୍ୟମାନଙ୍କ ପ୍ରତି କୃପା ଦେଖି, ଉଚିତ ସ୍ଥାନ ନପାଇ, ଗରୁଡ଼ ଶୀଘ୍ର ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ। ସେଠି ତାଙ୍କ ପିତା କଶ୍ୟପ ତପସ୍ୟାରେ ଲଗିଥିଲେ; ଏବଂ କଶ୍ୟପ ଦେଖିଲେ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଥିବା ପକ୍ଷୀ ପୁତ୍ରକୁ। ଶ୍ରୀ, ଶକ୍ତି, ଶକ୍ତିରେ ସମ୍ପନ୍ନ, ମନ ଓ ପବନ ପରି ତ୍ୱରିତ, ପର୍ବତ ଶିଖର ପରି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦଣ୍ଡ ପରି ଉପରେ ଉଠିଥିଲେ। ଅଚିନ୍ତ୍ୟ, ଅବର୍ଣ୍ୟ, ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ଭୟଜନକ, ବିପୁଳ ଶକ୍ତିର ଧାରକ, ଅଗ୍ନି ପରି ଭୟଙ୍କର। ଦେବ, ଦାନବ, ରାକ୍ଷସମାନେ ଅପରାଜିତ, ପର୍ବତ ଶିଖର ନଷ୍ଟ କରିବାରେ ଦକ୍ଷ, ସମୁଦ୍ର ଜଳ ଶୋଷିଦେଇଥିବା। ବିଶ୍ୱକୁ ଭୟ ଦେଇ ଚଳିଥିବା, ଯମ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ଏହି ଗରୁଡ଼କୁ ଆସିବା ଦେଖି, ପିତା କଶ୍ୟପ ତାଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଜାଣି, କହିଲେ, “ପୁତ୍ର, ଅସାବଧାନ ହେଉନାହିଁ; ଏକାଥରେ ନିଜକୁ ଦୁଃଖ ଦିଅନାହିଁ; ରୁଷ୍ଟ ଭାଲଖିଲ୍ୟ ଓ ମାରିଚି ତୁମକୁ ଦହି ଦେଉନାହିଁ।” ପରେ, କଶ୍ୟପ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ପାଇଁ ତପସ୍ୟାରେ ଶୁଧ୍ଧ ଭାଲଖିଲ୍ୟମାନେକୁ ଶାନ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ସମସ୍ତ ଜୀବର ଭଲ ପାଇଁ, ଗରୁଡ଼ ଏକ ମହା କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି; ଏହି ତପସ୍ବୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁମତି ଦେବା ଉଚିତ। ଏପରି କହି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ କଶ୍ୟପଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଋଷିମାନେ ଶାଖକୁ ଛାଡ଼ି ହିମବତ ପର୍ବତକୁ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ। ତାଙ୍କ ପ୍ରସ୍ଥାନ ପରେ, ଭିନ୍ନ ଶାଖରେ ମୁହଁ ଅଟକିଥିବା ଗରୁଡ଼ ତାଙ୍କ ପିତା କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଗଛର ଶାଖକୁ କେଉଁଠି ଛାଡ଼ିବି? ଦୟାକରି ମନୁଷ୍ୟ ନଥିବା ଏକ ସ୍ଥାନ କହନ୍ତୁ।” ତାହାପରେ, କଶ୍ୟପ ତାଙ୍କୁ ଏକ ପର୍ବତ ବିଷୟରେ କହିଲେ, ଯେଉଁଠି ମନୁଷ୍ୟ ନାହିଁ, ଗୁହାଗୁଡ଼ିକୁ ବରଫ ଅଟକାଇଛି, ମନରେ ଭି ଉପଲବ୍ଧ ନୁହେଁ।