ଏହିପରି ଏକ ଦିନ, ନାରଦ ମୁଖ୍ୟ ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ବସିଥିଲେ, ସେଠାରେ ଗାନ୍ଧର୍ବମାନେ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ ଓ ସଙ୍ଗୀତରେ ମଗ୍ନ ହେଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଶଚୀପତି, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କ ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେହରେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି, ବଡ଼ ଆଦର ସହିତ ସେଉଁଠାରେ ଥିବା ମହାର୍ଷିମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ଦେବମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ କଲେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସେ ତାଙ୍କ ଏକାନ୍ତ ତେଜେ ପୁନି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏପରେ, ସେ ମହାର୍ଷିମାନଙ୍କ ସହିତ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅନୁମତି ଦେଇ, ନିଜର ପରମ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଗୋପନ କରି, ପୁନି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ। ତାପରେ, କୃଷ୍ଣ ଅନେକ ବର୍ଷ ଧରି ଗୋପନନ୍ଦ ନନ୍ଦଙ୍କ ଘରେ ବସିଥିଲେ। ଏକ ଦିନ, ଯେତେବେଳେ ସେ ଶିଶୁ ରୂପେ ଏକ ଗଡ଼ା ତଳେ ଶୁଇଥିଲେ, ଯଶୋଦା ତାଙ୍କୁ ସେଠାରେ ଛାଡ଼ି ଯମୁନା ନଦୀକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶିଶୁ କୃଷ୍ଣ ନିଜ ପାଦ ଓ ହାତ ନେଇ ଖେଳୁଥିଲେ। ସେ ମଧୁର କନ୍ଦନ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ପାଦ ଉପରକୁ ଉଠାଇଥିଲେ, ତେଣୁ କେଶବ ତାଙ୍କ ଠୁଣ୍ଡା ଆଉଁଠି ଦ୍ୱାରା ସେଇ ଗଡ଼ାକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ଏହିପରି ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ଲୋକମାନେ ବିସ୍ମୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲେ। ଶୂରସେନମାନେ ଖୋଲା ଚକ୍ଷୁ ଦେଖିଲେ—ଏଠାରେ ଶୟାନ ଥିବା ଶିଶୁ କୃଷ୍ଣ, କଂସଙ୍କ ଏକ ସାଥୀକୁ ବିନାଶ କରିଦେଲେ। ପୁତନା ନାମକ ବିକଟ ଦେହ ଓ ଦୃଢ଼ ସ୍ତନ ଥିବା ଦାୟିନୀକୁ ମଧ୍ୟ କୃଷ୍ଣ ହତ୍ୟା କଲେ। ଏହିପରେ, ସମୟ ବିତିବା ସହ ରାମ ଓ କେଶବ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ମିତ୍ର ହେଇଗଲେ। କୃଷ୍ଣ ଓ ସଙ୍କର୍ଷଣ ଦୁଇଏ ଏକଠି ଖେଳିବାକୁ ଲାଗିଲେ; ସେମାନେ ପ୍ରତିଏକ ଦ୍ୱିପ୍ରଭାରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ଆକାଶରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ। ତାଙ୍କ ବଳବାନ ନାଗସଦୃଶ ବାହୁ ନେଇ, ଦୁଇଏ ଏଠାଉ ଅଠାଉ ଘୁରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଦେହ ଧୂଳିରେ ଛାଉଁଥିଲା। କେବେ ଖେଳିବା ଦ୍ୱାରା ଜଙ୍ଗଲ ମାଝିରେ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଚାଲୁଥିଲେ, କେବେ ମଠା ମାଝିରେ ମଠା ଦୁଧ ପିଉଥିଲେ। ସେଇ ଗୋପଗୋପୀମାନେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ମଖନ ଖାଉଥିବା ଦେଖିଲେ। ଏହିପରି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଗୋପୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦୌଳୀକୁ ଦୂଢ଼ ରସିରେ ବାନ୍ଧିଦେଲେ, ଏବଂ ସେଉଁଠାରୁ ଶିଶୁ କୃଷ୍ଣ ଦୁଇଟି ଅର୍ଜୁନ ବୃକ୍ଷକୁ ଟାଣି ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ଦୁଇଟି ବୃକ୍ଷ ତାଳ ଶାଖା ପ୍ରସୂତି ସହ ଭାଙ୍ଗିଗଲା; ଏହା ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ହେଲା। ଏହିପରେ କୃଷ୍ଣ ଓ ସଙ୍କର୍ଷଣ ତାଙ୍କ ଶିଶୁବେଳା ଅତିକ୍ରମ କଲେ। ସେହି ବୃଜରେ ଏହି ଦୁଇଏ ସାତ ବର୍ଷ ବୟସରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏବେ ସେମାନେ ନୀଳ ଓ ପୀତ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ହଳଦିଆ ଓ ଧଳିଆ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇ, ସୁନ୍ଦର ଦେହରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ। ଦୁଇଏ ବଛର ଚରାଇବାକୁ ଲାଗିଲେ; କାକପକ୍ଷ ନିବିଡ଼ କେଶ, ପତ୍ର ତିଆରି ବାଁଶୀ ଓ ତୁମ୍ବୁରୁ ମାନେ ହାତରେ ଧରି, ମୁହଁରେ ହସ ଓ ଚେହେରା ଦୀପ୍ତିରେ ଅପୂର୍ବ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେମାନେ ମୁଣ୍ଡରେ ପତ୍ର ତିଆରି ମୁକୁଟ, କାନରେ ମୟୂରପଙ୍ଖ ଲଗାଇ, ଗଳାରେ ଅରଣ୍ୟ ଫୁଲର ମାଳା ପିନ୍ଧି, ଯୁବ ସାଳ ଗଛ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେମାନେ କେବେ ଏକାଠି ଆଲିଙ୍ଗନ କରୁଥିଲେ, କେବେ ଅରଣ୍ୟ ମାଝିରେ ଖେଳୁଥିଲେ, କେବେ ପତ୍ର ଶଯ୍ୟାରେ ଶୁଇଥିଲେ, କେବେ ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିଲେ, ବଛା ଚରାଇ ଅରଣ୍ୟକୁ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲେ। ଏଭଳି ଖେଳ, ଆନନ୍ଦ ଓ ଚରଣା ମଧ୍ୟରେ, ବସୁଦେବଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ ବୃନ୍ଦାବନକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେଠାରେ, କୌନ୍ତେୟ, ସେମାନେ ଗାଈ ଚରାଇ ଆନନ୍ଦରେ ଅନେକ ଦିନ କଟାଇଲେ। ଏକ ଦିନ, ସଙ୍କର୍ଷଣ ବିନା, ଗୋବିନ୍ଦ ଏହି ସୁନ୍ଦର ଅରଣ୍ୟରେ ଏକା ଘୁଞ୍ଚୁଥିଲେ। କାକପକ୍ଷ ନିବିଡ଼ କେଶ, ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, ପଦ୍ମପତ୍ର ସଦୃଶ ନୟନ, ଛାତିରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ, ଚନ୍ଦ୍ରର ଚିହ୍ନ ସଦୃଶ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ରସିର ଜାନେଉ ପିନ୍ଧି, ପୀତାମ୍ବର ପରିଧାନ କରି, ଧଳିଆ ମଲ୍ଲିକା ଫୁଲ ପରି ପ୍ରଭାମୟ ଅଙ୍ଗ, ଗଢ଼ିଆ କେଶ ନେଇ, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମନୋହର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ମୟୂରପଙ୍ଖ ମୁକୁଟ ହଳୁହଳୁ ବାୟୁରେ ହଲୁଚୁଥିଲା, କେବେ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ, କେବେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, କେବେ ହସୁଥିଲେ। ଗୋପାଳ ବାଂଶୀ ଅତି ମଧୁର ଓ ଚତୁରତା ସହିତ ବଜାଇ, ଗାଈମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉଥିଲେ। କେବେ ଅରଣ୍ୟ ମାଝିରେ ଯୁବକ ରୂପେ ଘୁଞ୍ଚୁଥିଲେ। ଗୋକୁଳରେ ବର୍ଷା ଋତୁରେ, ମଧୁର ଅରଣ୍ୟ ଗଛ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଭାମୟ ପ୍ରଭୁ ଅନେକ ସୁନ୍ଦର ସ୍ଥାନରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେଠାରେ କୃଷ୍ଣ ଖୁସିରେ ଖେଳୁଥିଲେ, କେବେ ଗାଈଗୁଡ଼ିକୁ ନେଇ ଅରଣ୍ୟ ମାଝିରେ ଘୁଞ୍ଚୁଥିଲେ। ଏଠାରେ ଭାଣ୍ଡୀର ନାମକ ବଡ଼ ବଟବୃକ୍ଷ ଦେଖି, କେଶବ ତାହାର ଛାୟାକୁ ନିଜ ବିଶ୍ରାମ ସ୍ଥଳୀ ଭାବେ ଚୟନ କଲେ। ସେଠାରେ, ଅପରାଧ ଶୂନ୍ୟ, କୃଷ୍ଣ ଏକାଇଁ ବୟସର ଗୋପବାଳକମାନଙ୍କ ସହିତ ଦିନଟି ଆନନ୍ଦରେ କଟାଇଲେ, ଯେପରି ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉଠିଯାଇଛନ୍ତି। ଭାଣ୍ଡୀରର ଅନେକ ଗୋପବାଳକ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହିତ ଖେଳି, ଅନେକ ଖେଳନା ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲେ। କେହି ଗୋପବାଳକ ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦ ନେଇ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ, କେହି ଅରଣ୍ୟର ପ୍ରିୟ ବାଳକ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗୁଣଗାନ କରୁଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ଏକଠି ହୋଇ, କେଶବ ପତ୍ର ବାଂଶୀ ଓ ତୁମ୍ବୁରୁ ବଜାଉଥିଲେ। ଏପରି ଭାବେ, କୃଷ୍ଣ ଗୋପବାଳକମାନେ ସହିତ ବିଭିନ୍ନ ଖେଳ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ। ଏହି ଶିଶୁ ଦ୍ୱାରା ଏକ ଲୋକକଳ୍ୟାଣ କାର୍ଯ୍ୟ ସଂପାଦିତ ହେଲା। ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ ଦେଖିଥିଲେ—ବାସୁଦେବ ନଦୀରେ ଡୁବି ନାଗର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଖେଳୁଥିଲେ। କାଳିୟ ନାଗକୁ ଦମନ କରି, ସମସ୍ତ ଲୋକ ଦେଖୁଥିଲେ, କୃଷ୍ଣ ବଳରାମଙ୍କ ସହିତ ଅରଣ୍ୟ ମାଝିରେ ଘୁଞ୍ଚୁଥିଲେ। ତାଳବନରେ ଦେନୁକ ନାମକ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବ, ଗଧା ରୂପେ ଥିଲା, ବଳଦେବ ତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କଲେ। ଏପରି ଭାବେ, କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କ ଶିଶୁବେଳା ଓ ବାଳ୍ୟଦିନ ଅରଣ୍ୟର ମଧୁର ଖେଳ, ଦେବତାଙ୍କ କୃପା ଓ ଲୋକକଳ୍ୟାଣ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।