ଏକ ସମୟର କଥା, ଦୁଇ ଭାଇ—ସୁପ୍ରତୀକ ଏବଂ ବିଭାସୁ—ତାଙ୍କର ଧନ ଓ ସ୍ବାର୍ଥରେ ଆସକ୍ତି ହୋଇ ଏକାଏକି ଅଲଗା ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ଏହି ଭାଗବାଣ୍ଡ ଓ ସ୍ବାର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବନା ଦେଖି, ଶତ୍ରୁମାନେ ମିତ୍ରର ଭେଷ ଧରି ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିବାଦ ଓ ଦ୍ୱେଷ ରୋପଣ କଲେ। ଏହି ଭାଗ ଓ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଦେଖି, ଅନ୍ୟେ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା ଓ ମୁତୁଆଁ ଝଞ୍ଜାଟରେ ଝୁଙ୍କାଇଦେଲେ। ଏପରି ଭାଗ ଓ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଯେଉଁଠାରେ ଥାଏ, ସେଠାରେ ଶୀଘ୍ର ଧ୍ୱଂସ ନିଶ୍ଚିତ। ଏହିକାରଣରୁ, ଧର୍ମାନୁସାରୀ ଲୋକେ ଭାଇମାନେ ଭାଗ ହେବାକୁ କଦାପି ଶୁଭ ମନେ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ତଥାପି, ଏପରି ଉପଦେଶ ଦେବା ପରେ ମଧ୍ୟ, ସୁପ୍ରତୀକ ଦିନ ଓ ରାତି ଭାଗ ନେଇ ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲେ। ଏପରି ଅନୁବୃତ୍ତି ଦେଖି, ବିଭାସୁ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ ସୁପ୍ରତୀକଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ: "ତୁମେ ବଡମାନ୍ୟଙ୍କ ଉପଦେଶ ମାନୁନାହାଁ, ଏବଂ ଏମିତି ସନ୍ଦେହ ପୋଷିଛ, ଧନ ପାଇଁ ଭାଗ ଚାହୁଁଛ, ତେଣୁ ତୁମେ ହାତୀ ରୂପ ଧାରଣ କରିବ।" ଏହି ଶାପ ସୁନି, ସୁପ୍ରତୀକ ମଧ୍ୟ ବିଭାସୁଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ: "ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଜଳରେ ବସୁଥିବା କଛପ ରୂପ ନେବ।" ଏହିପରି ଭାବେ, ଦୁଇଁଜଣ ଭାଇ ଧନ ଲୋଭରେ ଏକାଏକି ଦୁଷ୍ଟ ମନେ ଶାପ ଦେଇ, ଏକ ହାତୀ ଏବଂ ଅନ୍ୟଜଣ କଛପ ରୂପ ନେଲେ। ଦୁଇଁଜଣଙ୍କର ଦ୍ୱେଷ ଏବଂ କ୍ରୋଧ ଦ୍ୱାରା, ପଶୁ ରୂପରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା ଓ ଘୃଣାରେ ଅଟୁଟ ରହିଲେ, ନିଜ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବରେ ଗର୍ବିତ ହେଲେ।