ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେଉଁଥିରେ ଏକ ବିଶାଳ ହାତୀ ଓ ଏକ କାଚ୍ଛା ମଧ୍ୟରେ ପୁରାତନ ଦ୍ବନ୍ଦ୍ୱ ଥିଲା। ଏହି ଦ୍ବନ୍ଦ୍ୱର ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର ଏକ କାରଣ ଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ଦୁଇ ଭାଇ ତାଙ୍କର ବାପାଙ୍କର ଧନର ବିଭାଜନ ନେଇ ବିବାଦ କରୁଥିଲେ। ଭାଇ ଭିଭାବସୁ, ଯିଏ ଏକ ମହାର୍ଷି ଥିଲେ, ବହୁତ କ୍ଷୁଦ୍ର ହୋଇଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ସେ ତାଙ୍କର ଛୋଟ ଭାଇ ସୁପ୍ରତିକା ସହିତ ଧନକୁ ଏକତ୍ର ରଖିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ। ସୁପ୍ରତିକା ସେହି ଧନକୁ ବିଭାଜନ କରିବାକୁ ଅବିରତ ପ୍ରେରଣା ଦେଉଥିଲେ। ଏହି ମାମଲା ଏତେ ଗୁରୁତ୍ୱର ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ଭିଭାବସୁ ସୁପ୍ରତିକାକୁ କର୍ଷଣ କରିଥିଲେ, 'ତୁମେ ଧନର ଆକର୍ଷଣରେ ବିଭାଜନ କରିବାକୁ ଚାହାଁ, ତେଣୁ ତୁମେ ହାତୀର ଆକାର ଗ୍ରହଣ କରିବେ।' ଏହି କର୍ଷଣରେ ସୁପ୍ରତିକା ମଧ୍ୟ କହିଥିଲେ, 'ତୁମେ ମଧ୍ୟ କାଚ୍ଛାର ଆକାର ଗ୍ରହଣ କରିବେ।' ଏହି ଦୁହେଁ ଏକ ହାତୀ ଓ ଏକ କାଚ୍ଛାର ଆକାର ଗ୍ରହଣ କରି, ତାଙ୍କର ମନ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଶାଳ ଶତ୍ରୁତାରେ ରହିଗଲା। ଏକ ଦିନ, ହାତୀ ଜଳରେ ନିମଜ୍ଜିତ ହେବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କର ଦ୍ବନ୍ଦ୍ୱ ଆବିଷ୍କାର ହେଲା। ହାତୀ ଚିତ୍କାର କରି, କାଚ୍ଛାକୁ ମୁକାବିଲା ପାଇଁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲା। ତାଙ୍କର ମହାନ ଶରୀର ଜଳକୁ ଚଳାଚଳ କରି, ସେ ସେଥିରେ ଚଳନ କରିଥିଲା। ସେହି ବେଳେ, ଗରୁଡ ନାମକ ଏକ ବଡ଼ ପକ୍ଷୀ, ଯିଏ ସର୍ପମାନଙ୍କର ଦୂତ ଥିଲେ, ସେ ହାତୀ ଓ କାଚ୍ଛାକୁ ଧରିବାକୁ ଯାତ୍ରା କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ପିତା ତାଙ୍କୁ କହିଥିଲେ, 'ତୁମେ ଏହି ହାତୀକୁ ଧରି, ତାଙ୍କୁ ଖାଇବାକୁ ଯାଆ।' ଗରୁଡ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଏକ ହାତୀକୁ ଓ ଏକ କାଚ୍ଛାକୁ ଧରି, ତାଙ୍କୁ ଗଗନରେ ଉଡିଗଲା। ଏହି ଯାତ୍ରାରେ, ଗରୁଡ ଏକ ବଡ଼ ଗଛ, ରୌହିନା ଗଛକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଦୀର୍ଘ ଓ ସୁନ୍ଦର ଥିଲା। ତେଣୁ ସେ ସେଠାରେ ଥିବା ଗଛର ଶାଖାରେ ବସି, ହାତୀ ଓ କାଚ୍ଛାକୁ ଖାଇବାକୁ ଯାତ୍ରା କରିଥିଲେ। ଗରୁଡ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଗଛକୁ ଚମକାଇ, ସେ ଗଛର ଏକ ଶାଖାକୁ ଭଙ୍ଗ କରି ଏକ ଭଙ୍ଗ ହୋଇଥିଲା। ଏହି କଥା ଏହି ଦ୍ବନ୍ଦ୍ୱର ଦୂତୀର ମୂଳ ଶିକ୍ଷା ଦେଉଛି, ଯେ କ୍ଷୁଧା ଓ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦିଗ୍ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ କରେ। ଏହି କଥା ଆମକୁ ସମସ୍ତଙ୍କର ସମ୍ପର୍କରେ ସମ୍ମାନ ଓ ସହଯୋଗର ମାହତ୍ତ୍ୱ ବୁଝାଏ।