ଏହି ସଭାରେ ଯେଉଁଠି ମହାପୁରୁଷ କୃଷ୍ଣ ବସିଛନ୍ତି, ସେଠି ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କ ମହିମା ବିଷୟରେ କଥା ହେଉଛି। ଭୀଷ୍ମ ଏହିପରି କହିଲେ—ଦାନଶୀଳତା, କୌଶଳ, ଶିକ୍ଷା, ପ୍ରାକ୍ରମ, ଲଜ୍ଜା, କୀର୍ତ୍ତି, ଉତ୍ତମ ବୁଦ୍ଧି, ନମ୍ରତା, ଶ୍ରୀ, ଧୃତି, ସନ୍ତୋଷ ଓ ପୌଷ୍ଟିକତା—ଏସବୁ ଗୁଣ ଅଚ୍ୟୁତ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ଭାବେ ବିରାଜିତ। ସେଉଁଠି ଥିବା ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କୃଷ୍ଣ ଗୁରୁ, ପିତା ଓ ଅଧ୍ୟାପକ ଭାବେ ସମ୍ମାନିତ। ଆମେ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଛୁ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଅନୁମୋଦନ କରନ୍ତୁ। ଯେପରି ଯଜ୍ଞ କରାଯାଏ, ଗୁରୁ, ବର, ଦୀକ୍ଷିତ ଓ ପ୍ରିୟ ରାଜାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦିଆଯାଏ, ଏହିପରି ହୃଷୀକେଶ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଭାବରେ ପୂଜା କରାଯାଇଛି। କୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଦି ଓ ଅନ୍ତ; ସମସ୍ତ ଚରାଚର ବିଶ୍ୱ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନିମିତ୍ତରେ ବିଦ୍ୟମାନ। ସେ ଅବ୍ୟକ୍ତ ପ୍ରକୃତି, ନିତ୍ୟ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ସମସ୍ତ ଭୂତରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱରେ ଅଛନ୍ତି; ଏହିକାରଣରୁ ଅଚ୍ୟୁତ ସବୁଠୁ ଅଧିକ ପୂଜ୍ୟ। ବୁଦ୍ଧି, ମନ, ପଞ୍ଚମହାଭୂତ—ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି, ଜଳ, ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ—ସହ ସମସ୍ତ ଚତୁର୍ବିଧ ଜୀବ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିରାଜିତ। ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର, ତାରାମଣ୍ଡଳ ଓ ସମସ୍ତ ଗ୍ରହ, ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକ ଓ ଉପଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକ—ସବୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି। ସେ ରୁଦ୍ର, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା ଓ ନିତ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମା; ଅକ୍ଷୟ ପରମେଶ୍ୱର ଏହି ମର୍ତ୍ୟ ଦେହ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି। ବେଦମାନେ ଯଜ୍ଞାଗ୍ନିକୁ ମୁଖ୍ୟ ମାନନ୍ତି, ଛନ୍ଦମାନେ ଗାୟତ୍ରୀକୁ, ମାନବମାନେ ରାଜାକୁ, ନଦୀମାନେ ସମୁଦ୍ରକୁ ମୁଖ୍ୟ ମାନନ୍ତି। ତାରାମଣ୍ଡଳ ପାଇଁ ଚନ୍ଦ୍ର, ତେଜସ୍ବୀ ପଦାର୍ଥ ପାଇଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ପର୍ବତମାନେ ପାଇଁ ମେରୁ, ପକ୍ଷୀମାନେ ପାଇଁ ଗରୁଡ଼—ଏହିପରି ସମସ୍ତେ ନିଜ ନିଜ ମୁଖ୍ୟକୁ ମାନନ୍ତି। ଉପର, ତଳ, ଚାରିପାଖ ଯେଉଁଠି ଜଗତ ଚଳିଛି, ସମସ୍ତ ଲୋକରେ, ଦେବମାନେ ଯେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, ଶ୍ରୀକେଶବ ସେଠି ମୁଖ୍ୟ। କିନ୍ତୁ ଏହି ଶିଶୁପାଳ ବୁଝିପାରୁନାହାନ୍ତି, ଏହିକାରଣରୁ ସେ ସବୁଠି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବିରୋଧରେ କଥା କହୁଛନ୍ତି। ଯିଏ ଉତ୍ତମ ଧର୍ମ ଉପଲବ୍ଧି ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ସେ ଏହାକୁ ଦେଖିପାରେ; କିନ୍ତୁ ଚେଦିରାଜ ଏଭଳି ଧର୍ମକୁ ଦେଖିନାହାନ୍ତି। ବଡ଼ ବଡ଼ ରାଜା, ବୃଦ୍ଧ ବା ଶିଶୁ, କିଏ ଅଛି ଯିଏ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅପୂଜ୍ୟ ଭାବେ ଭାବେ? କିଏ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବେ ନାହିଁ? ଏବେ ଶିଶୁପାଳ ଏହି ପୂଜାକୁ ଅନୁଚିତ ବୋଲି କହୁଛନ୍ତି; ଯଦି ଅନୁଚିତ ଲାଗେ, ତେବେ ତାଙ୍କୁ ଯଥୋଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ। ଏପରି ଭାବରେ ଗାଙ୍ଗେୟ ଭୀଷ୍ମ କହିବା ପରେ, ଶିଶୁପାଳ ରୁଷ୍ଟ ହେଲେ। ସୁନୀଥଙ୍କ ରୋଷ ଦେଖି, ସହଦେବ କହିଲେ, "ଚେଦିରାଜ, ଏଠାରେ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି, ଏହା ମୁଁ ଭଲଭାବେ ବିଚାର କରି କରିଛି; ସତ୍ୟ କଥା, କାହିଁକି ଏହି ପୂଜା କରାଯାଇଛି, ଶୁଣନ୍ତୁ।" "ସମସ୍ତ ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୃଷ୍ଣ ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅନ୍ୟ କେହି ନାହାନ୍ତି; ଏହିକାରଣରୁ ଆମେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିଛୁ, ଆପଣମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଅନୁମୋଦନ କରନ୍ତୁ।" "ଯଦି କୌଣସି ରାଜା ତାଙ୍କ ଅନୁଚର ଓ ସେନା ସହ ଏହାକୁ ସହିପାରିବେ, ତେବେ ତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଗେ ବଢ଼ିବାକୁ କହନ୍ତୁ; ଏହି ସମ୍ମାନ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ରଖାଯାଉ।" ଏହା ପରେ ସମସ୍ତ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକ ମଧ୍ୟରୁ କେହି ବି ଏହାକୁ ବିରୋଧ କଲେ ନାହିଁ। ଏପରି ଗର୍ବିତ ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ସହଦେବ କେଶବ ବିଷୟରେ ଏପରି କହିଲେ, ତାହା ଶୁଣି ସୁନୀଥଙ୍କ ଆଖି ଅଧିକ ରକ୍ତିମ ହେଲା। ତାଙ୍କ ରୋଷ ଦେଖି, ଭୀଷ୍ମ ପୁନିଥରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ବିଷୟରେ କହିଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି କହିଲେ, "ସହଦେବ ଯେଉଁ କଥା କହିଛନ୍ତି, ଏହି କଥା ସଠିକ୍; ଆଉ ଏଠାରେ ଶୁଣନ୍ତୁ।" ଏହି ସମୟରେ ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ପୁନି କହିଲେ, "ପିତାମହ, ଏହି ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷଙ୍କ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଉପପତ୍ତି ବିସ୍ତୃତ ଭାବରେ ଆମକୁ କହନ୍ତୁ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଲୀଳା, ଅବତାର ଓ ସ୍ୱଭାବ ବିଷୟରେ ଅନୁକ୍ରମିକ ଭାବରେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ।" ଏପରି ଅନୁରୋଧ କରିବା ପରେ, ଭୀଷ୍ମ ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ବିଶେଷ କରି ବାସୁଦେବଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ, ଏହି କଥା କହିଲେ। ସମସ୍ତ ରାଜା ଓ ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଭୀଷ୍ମ କୃଷ୍ଣ ବିଷୟରେ କହିଲେ। ସେ ଚେଦିରାଜଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ; ମାତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏବେ ବର୍ତ୍ତମାନ ଓ ପୂର୍ବ କାର୍ଯ୍ୟ ଶୁଣ।" "ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ଅଧିକାରୀ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ସ୍ଥୂଳ ରୂପରେ ବିଦ୍ୟମାନ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଗଭୀର ଓ ଅତି ଗୁପ୍ତ। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ନାରାୟଣ ସ୍ୱୟଂଭୂ, ମହାପୁରୁଷ, ହଜାର ମୁଣ୍ଡ, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ, ହଜାର ପାଦ, ହଜାର ବାହୁ, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ଧାରକ, ଅନନ୍ତ, ନିତ୍ୟ ଓ ଅପାର, ବିଶ୍ୱର ମୂଳ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଅଟୁଟ ରହିଥିଲେ।" "ସେ ନାରାୟଣ ପ୍ରଥମେ ଜଳ ସୃଷ୍ଟି କଲେ; ସେହି ଜଳରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ଚାରିମୁଖା ବ୍ରହ୍ମା ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ; ଏହିପରି ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଳୟରେ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ନଶ୍ୱର ହେଉଥିଲା।" "ଯେତେବେଳେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଲୟ ହେଉଛନ୍ତି, ଜଗତ ଚରାଚର ନଶ୍ୱର ହେଉଛି, ମହାପ୍ରଳୟରେ ସମସ୍ତ ଭୂତ ପ୍ରକୃତିରେ ଲୀନ ହେଉଛି, ସେତେବେଳେ ମାତ୍ର ନାରାୟଣ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା, ଅବଶିଷ୍ଟ ରହନ୍ତି; ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତା ତାଙ୍କର ଅଂଗ।" ଏପରି ଭାବେ ଭୀଷ୍ମ ଏହି ପରମ ତତ୍ତ୍ୱ ଓ ଦିବ୍ୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମହିମା ସଭାରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମନ ଭରିଗଲା, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଉପରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ରହିଲା ନାହିଁ।