ବିନତାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ କହିଲେ, "ଯଦି କେହି ଜୀବନ୍ତ ଅଗ୍ନିକଣ୍ଡା ପରି ଜଳିଉଛନ୍ତି, ତେବେ ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବୋଲି ଜାଣିବା; କୌଣସି ସମୟରେ, କୌଣସି କ୍ଷୋଭରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" ଏହା ପରେ ବିନତା ଆଉ କହିଲେ, "ପୁଅ, ତୁମ ଜଠରରେ ଯିଏ କ୍ଷୟ ହୁଏ ନାହିଁ, ସେ ଅତି ଉତ୍ତମ ଦ୍ୱିଜାତି।" ପୁଣି ବିନତା ତାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ ହୃଦୟରୁ କହିଲେ, "ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କର ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତି ଅଛି, ତଥାପି ଯେଉଁମାନେ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି—" "ତୁମ ପଖ ପାଳନ କରୁନ୍ତୁ ବାୟୁଦେବ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତୁମ ପିଠ ପାଳନ କରନ୍ତୁ। ତୁମ ମୁଣ୍ଡକୁ ଅଗ୍ନି, ସର୍ବଦେହକୁ ବସୁମାନେ, ଏବଂ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ବିଷ୍ଣୁ ତୁମ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ପାଳନ କରନ୍ତୁ; ମୁଁ, ତୁମ ମାଆ, ସଦା ତୁମ ଶାନ୍ତି ଓ ମଙ୍ଗଳରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିବି।" ବିନତା ଏହିପରି ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ କହିଲେ, "ମୁଁ ଏଠି ରହି ସଦା ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିପ୍ତ ରହିବି; ପୁଅ, ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ତୁମ କାମ ସାର୍ଥକ କରିବା ପାଇଁ ଯାଅ।" ମାଆଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦ ଶୁଣି ତାଙ୍କ ପୁଅ ବିଶାଳ ପଖ ପସାରି ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ। ସେ ବଳଶାଳୀ ହୋଇ ଭୟଙ୍କର ଭୂଖାରେ ନିଷାଦମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ମୃତ୍ୟୁଦେବତା ପରି। ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିଷାଦମାନେ ଖାଇ ଦେଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଉଡ଼ାଣରେ ଏମିତି ଧୂଳି ଉଠିଲା ଯାହା ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଲା; ସେ ସମୁଦ୍ର ତଳ ଜଳ ଶୁଷ୍କ କରିଦେଲେ ଏବଂ ପାଖର ମାଳପାହାଡ଼କୁ ଉପ୍ରେମାନେ ହେଲେ। ତା'ପରେ ପକ୍ଷୀରାଜ ଏକ ବଡ଼ ମୁହଁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଯାହାରେ ନିଷାଦମାନେ ଭୟରେ ଦୌଡ଼ି ଗଲେ। ସେହି ବିଶାଳ ମୁହଁକୁ ନିଷାଦମାନେ ଏମିତି ଧାଇଗଲେ, ଯେପରି ଆକାଶରୁ ପକ୍ଷୀମାନେ ବେପରୋଆ ବାତାସରେ ଜଙ୍ଗଲର ଗଛମାନେ ଦୋଳିଯିବାପରି ପଡ଼ିଯାନ୍ତି। ପକ୍ଷୀରାଜ ତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରି, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଅନେକ ମାଛ ଖାଉଥିବା ନିଷାଦମାନେ ଖାଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ତାଙ୍କ ଗଳା ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜ୍ୱଳନ୍ତ କୋଇଳା ପରି ଜଳୁଥିଲେ ଏବଂ ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ମହାନ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି ଖୋଲା ମୁହଁରୁ ଦ୍ରୁତ ବାହାରିଯାଆ; ମୋ ପକ୍ଷରୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ କେବେ ହତ୍ୟା ହେବେ ନାହିଁ, ଯଦିଓ ସେ ସଦା ପାପକାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିପ୍ତ ହେଉନ୍ତୁ।" ଗରୁଡ଼ ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, "ଏହି ନିଷାଦୀ ମୋର ଜୀବନସଂଗିନୀ—ତାକୁ ବି ମୋ ସହିତ ବାହାରିବାକୁ ଦିଅ।" ଗରୁଡ଼ କହିଲେ, "ଏହି ନିଷାଦୀକୁ ନିଅ ଏବଂ ଦ୍ରୁତ ବାହାରିଯାଅ; ଦ୍ରୁତ ଶାନ୍ତ ହେଅ, ମୋର ଶକ୍ତି ତୁମେ ହଜମ କରିପାରିନାହଁ।" ତା'ପରେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ବାହାରିଗଲେ, ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ସ୍ଥାନକୁ ଚଲିଗଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ବାହାରିଗଲା ପରେ, ପକ୍ଷୀରାଜ ତାଙ୍କ ପଖ ପସାରି ଚିନ୍ତା ଗତିରେ ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ। ଏହିପରେ ସେ ତାଙ୍କ ବାପାଙ୍କୁ ଦେଖି ଶିଷ୍ଟ ଭାବେ ସମ୍ବାଦ କଲେ। ମହାର୍ଷି ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, "ପୁଅ, ସବୁ ଠିକ୍ ଅଛି କି? ପ୍ରଚୁର ଖାଦ୍ୟ ମିଳୁଛି କି? ମଣିଷମାନେ ଥିବା ଏହି ଲୋକରେ ତୁମେ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ଖାଇପାରୁଛ କି? ଏତେ ତ୍ୱରିତ କାହିଁକି ଯାଉଛ? ମୋତେ କୁହ।" ଗରୁଡ଼ କହିଲେ, "ମୋ ମାଆ, ଭାଇ ଓ ମୁଁ ସବୁ ଭଲ ଅଛୁ; କିନ୍ତୁ, ବାପା, ଖାଦ୍ୟ ଦିଗରେ ମୁଁ କେବେ ତୃପ୍ତି ପାଉନି।" "କାରଣ, ସର୍ପମାନେ ମୋତେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୋମ ଆଣିବାକୁ ପଠାଇଛନ୍ତି, ଯେଉଁଥିରେ ଆମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାଆଙ୍କୁ ଦାସତ୍ୱରୁ ମୁକ୍ତ କରିପାରିବି; ଆଜି ମୁଁ ଏହି କାମ କରିବି।" "ମୋ ମାଆ ଏଠି ଆମକୁ ନିଷାଦମାନେ ଖାଇବାକୁ କହିଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ହଜାର ହଜାର ନିଷାଦ ଖାଇଲେ ମଧ୍ୟ ମୋ ଭୂଖ ନ ଶାନ୍ତି।" "ଏହି କାରଣରୁ, ମୋତେ ଅନ୍ୟ କିଛି ଖାଦ୍ୟ ଦେଖାନ୍ତୁ, ଯାହା ଖାଇ ମୁଁ ଅମୃତ ଆଣିପାରିବି।" "ମୋର ଭୂଖ ଓ ତ୍ରୁଷ୍ଣା ଶାନ୍ତି ପାଇବାକୁ କିଛି ଖାଦ୍ୟ କହନ୍ତୁ।" ତେବେ ମହାର୍ଷି କହିଲେ, "ଏଠି ଏକ ହାତୀ ଅଛି, ସେ ସଦା ତାଳପଟ ହୋଇ ତାଙ୍କ ବଡ଼ ଭାଇ କଛୁଆକୁ ଟାଣିଥାଏ; ମୁଁ ତୁମକୁ ତାଙ୍କ ପୂର୍ବଜନ୍ମର ଶତ୍ରୁତା କଥା କହିଦେବି।" "ସତ୍ୟ କଥା ଏବଂ ଦୁହିଁଜଣଙ୍କ ମାପ କଥା ଶୁଣ; ଏହି କଥା ଶୁଣି ଅସକ୍ତି ବଢ଼ିବ—ତୁମ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ।" "ତାଙ୍କ ବାପାଙ୍କ ଧନ ବଣ୍ଟନ ନେଇ ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିବାଦ ହେଲା; ବିଭାସୁ ନାମକ ଏକ ବଡ଼ ଋଷି ଥିଲେ, ସେ ବହୁତ କ୍ରୋଧୀ। ତାଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ ସୁପ୍ରତୀକ ଏକ ମହା ତପସ୍ବୀ ଥିଲେ; ବିଭାସୁ ତାଙ୍କ ସହିତ ଧନ ରଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ ନାହିଁ। ସୁପ୍ରତୀକ ସଦା ଧନ ବଣ୍ଟନ ଚାହିଁଥିଲେ; ତେବେ ବିଭାସୁ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ବଣ୍ଟନରେ ବହୁତ ଦୋଷ ଆସେ; ଅନେକ ଲୋକ ମୂଢ଼ତାରେ ବଣ୍ଟନ ଚାହାନ୍ତି; ବଣ୍ଟିଗଲାପରେ ଲୋଭରେ ଅନ୍ୟଜଣକୁ ଆଦର କରନ୍ତି ନାହିଁ।'" "'ଏମିତି ଭାଗ ହୋଇଥିବା ଲୋକମାନେ ନିଜ ଧନରେ ଆସକ୍ତ ହୋଇ ଶତ୍ରୁମାନେ ମିତ୍ର ଆକାରେ ଦ୍ୱେଷ ବଢ଼ାନ୍ତି, ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ମୁତୁଆଁଘାତ ଦେଇଁ ଦ୍ରୁତ ନାଶ କରାନ୍ତି। ଏହିକାରଣରୁ, ଧର୍ମାନୁସାରେ ଭାଇମାନେ ବଣ୍ଟନ କରିବାକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ, ସୁପ୍ରତୀକ ଦିନ ରାତି ବଣ୍ଟନ ଉପରେ ଅଡ଼ିଗ ରହିଲେ।'" "ଏଭଳି ଚାପ ଦେଉଥିବାରେ, ବିଭାସୁ ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ: 'ଯେଉଁମାନେ ବଡ଼ମାନେ ଶିଖାଇଥିବା ଧର୍ମରେ ବନ୍ଧା ନୁହନ୍ତି, ଏବଂ ଏକାଉଁଠି ଅନ୍ୟକୁ ସନ୍ଦେହ କରନ୍ତି—'" "'ତୁମେ ବଣ୍ଟନ ଦ୍ୱାରା ଧନ ଚାହୁଛ; ତେଣୁ ସୁପ୍ରତୀକ, ତୁମେ ହାତୀ ରୂପ ନେବ।' ଏଭଳି ଶାପ ପାଇ ବିଭାସୁକୁ ସୁପ୍ରତୀକ କହିଲେ, 'ତୁମେ ବି କଛୁଆ ହେବେ, ଜଳରେ ବସିବେ।'" "ଏଭଳି ଦୁଇଁଜଣ ଏକାଉଁଠି ଶାପ ଦେଇ ଧନ ଲୋଭରେ ମନ ଭ୍ରାନ୍ତି, ହାତୀ ଓ କଛୁଆ ରୂପ ପାଇଲେ। ଦୋଷ ଓ କ୍ରୋଧର ପରିଣାମରେ ପଶୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦୁଇଁଜଣ ପୁରୁଣା ଶତ୍ରୁତାରେ ଅଡ଼ିଗ ରହିଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିଜ ଶକ୍ତି ଓ ବଳରେ ଗର୍ବିତ।" "ଏହି ହ୍ରଦରେ ଦୁଇଁଜଣ ବଡ଼ ଆକାରରେ, ପୁରୁଣା ଦ୍ୱେଷ ଅନୁଯାୟୀ ଅଛନ୍ତି; ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଏକ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ବଳଶାଳୀ ହାତୀ, ଆସୁଛନ୍ତି।