ଧର୍ମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ଅଭିଲାଷାରେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଆଗରେ ନିର୍ମଳ ଭାବରେ ପ୍ରମୁଖ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ, ଏବଂ ସେ ଏକ ଅପୂର୍ବ ସିଂହାସନ ଆସନ ଲୋକଙ୍କୁ, ସୂର୍ୟ ଭଳି ଚମକୁଥିବା ଜଗତ୍ ନାଥ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଲେ, ଯାହାକୁ କେହି ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବସିନଥିଲେ। ଏହି ଆସନରେ କୃଷ୍ଣ ବସିଲେ। ତାପରେ ଭୀଷ୍ମ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ଭାରତ, ରାଜାମାନେ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ସମ୍ମାନ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ। ଶିକ୍ଷକ, ପୂଜାରୀ, ସାଥୀ, ଶିଷ୍ୟ, ପ୍ରିୟଜନ ଏବଂ ରାଜା—ଏହି ଛଅଜଣ ଅର୍ଘ୍ୟ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ମନାଯାନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଏଯାଁ ଏକ ବର୍ଷ ଧରି ଅର୍ଘ୍ୟ ନ ପାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ଏହି ବଡ଼ ସଭାକୁ ଆସିଛନ୍ତି। ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଭାବରେ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦିଅ, ପରେ ତାହା ସଭାରେ ସବୁଠୁ ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଦିଅ। ହେ କୁରୁବଂଶୀ, ଆପଣ କହନ୍ତୁ, କିଏ ପ୍ରଥମେ ଅର୍ଘ୍ୟ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ?” ଭୀଷ୍ମ, ଶାନ୍ତନୁପୁତ୍ର, ନିଶ୍ଚିତ ଏବଂ ଜ୍ଞାନୀ, ତାଙ୍କ ବୁଦ୍ଧିରେ ନିଷ୍ପତ୍ତି କଲେ ଯେ, ବୃଷ୍ଣିବଂଶୀ କୃଷ୍ଣ ସଭାରେ ସବୁଠୁ ଯୋଗ୍ୟ ଓ ସମ୍ମାନୀୟ। ସେ ତାଙ୍କ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରତାପରେ ସବୁଠୁ ଅଗ୍ରଣୀ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ମନେ ହୁଏ ସୂର୍ୟ ତାରାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚମକୁଛି। ସୂର୍ୟ ଅସୁର୍ୟମାନେକୁ ଆଲୋକିତ କରେ, ବା ବାୟୁ ନିଷ୍ପ୍ରାଣକୁ ଜୀବନ ଦେଇଥାଏ, ଏଭଳି କୃଷ୍ଣ ଏହି ସଭାକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିଛନ୍ତି। ଏପରେ, ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଅନୁମତିରେ, ପ୍ରବଳ ସହଦେବ ଉଚିତ ଭାବରେ ବୃଷ୍ଣିପୁତ୍ର କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସବୁଠୁ ଉଚ୍ଚ ଅର୍ଘ୍ୟ ପ୍ରଦାନ କଲେ। ସହଦେବ ଗାଈ, ମଧୁ ଓ ଦହି ନେଇ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଲେ; ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଘଟିଲା। କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଏହି ବଡ଼ ସମ୍ମାନ ଦେଖି ସଭାରେ ଅସମ୍ଭଳିତ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ଏକାଉଁ ଦୁଃଖ ଭାବରେ ଚାହିଲେ, ଏବଂ ମନରେ ଧରି ରଖିଲେ। କୃଷ୍ଣ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ ଭାବରେ ଏହି ସମ୍ମାନ ଗ୍ରହଣ କଲେ; କିନ୍ତୁ ଶିଶୁପାଳ ଏହି ପୂଜାକୁ ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହାପରେ, ପ୍ରବଳ ଚେଦିରାଜ ଶିଶୁପାଳ ସଭାରେ ଭୀଷ୍ମ ଓ ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଉପାଲମ୍ବ କଲେ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅପମାନ କରି କଠୋର ଶବ୍ଦ କହିଲେ। ସହଦେବ ଏହି ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି ଓ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବୁଝିଲେ, ଏବଂ ଏହି ଅପମାନ ମନେ ନେଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ଏକ ବଡ଼ ଏବଂ ଅଭିମାନୀ ରାଜାଙ୍କୁ ସଭାରେ ସେମାନଙ୍କ ସ୍ଥାନ ଦର୍ଶାଇ ଦିଆଯାଇଛି। ସହଦେବଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଫୁଲର ବଡ଼ ବର୍ଷା ପଡ଼ିଲା; ବୃଷ୍ଣିବଂଶୀଙ୍କ ଶତ୍ରୁ, ସୁନୀଥା, ଜନ୍ମଠୁ କହିଲେ: “ଆକାଶଜ ରାଜା ପ୍ରଶ୍ନକାରୀ, ନଦୀପୁତ୍ର ଉତ୍ତରଦାତା, ଗୋପାଳ ପ୍ରତିଗ୍ରାହକ ଏବଂ ଆକାଶଜ ଦାତା।" ସଭାରେ ସମସ୍ତେ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ଭାବରେ ବସିଥିଲେ—କହିବାକୁ କି ଅଛି? ଏଭଳି କହି, ହସି, ସୁନୀଥା ପୁନି ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ: “ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖୁଛ କି, କିମ୍ବା ଦେଖୁନାହିଁ, ହେ ପାଣ୍ଡବ? ଅନ୍ୟ ଯୋଗ୍ୟ ସମ୍ମାନୀୟ ଲୋକ ଦଉଡ଼ିଛନ୍ତି, ତୁମେ ଏକ ଗୋପାଳକୁ ସମ୍ମାନ କରିଛ।" “ଏହି ଦୁଇଟି, ଅତିରିକ୍ତ ଆଦର କିମ୍ବା ଅନାଦର, କାର୍ଯ୍ୟର ନାଶକୁ ଆଣେ; ତୁମେ କେଉଁଟି ଚୟନ କରିଛ?" “ଏହି ବୃଷ୍ଣିବଂଶୀ ଅତି ଉଚ୍ଚ ସମ୍ମାନ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ଏଠାରେ ଏତେ ବଡ଼ ଆତ୍ମା ଓ ରାଜାମାନେ ଉପସ୍ଥିତ, ହେ କୁରୁପୁତ୍ର।" “ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ବ୍ୟବହାର ଉଚିତ ନୁହେଁ, ତୁମେ ଇଚ୍ଛାରେ ଦେବକୀପୁତ୍ରଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିଛ।" “ତୁମେ ଅଭିଞ୍ଜ ଏବଂ ଧର୍ମର ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ରୂପ ବୁଝୁନାହିଁ, ଏଥିରେ ନଦୀପୁତ୍ର ଅତି ଶୀଘ୍ର ନିଷ୍ପତ୍ତି କରିଛ।" “ଏଭଳି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକ ଇଚ୍ଛାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଭଳି, ଜଗତର ଉତ୍ତମ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅନାଦର ପାଇଥାଏ।" “କିପରି ଦଶାର୍ହ, ଯିଏ ରାଜା ନୁହେଁ, ସମସ୍ତ ଭୂପତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏପରି ସମ୍ମାନ ପାଇବା ଯୋଗ୍ୟ? ତୁମେ ଏପରି କରିଛ।" “ଯଦି କୃଷ୍ଣକୁ ବଡ଼ ମନେ କରିଛ, ହେ କୁରୁବଂଶୀ, ବୟସ୍କ ବସୁଦେବ ଉପସ୍ଥିତ, ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର କିପରି ଏହି ଉଚ୍ଚ ସମ୍ମାନ ପାଇଛ?" “ଯଦି ବସୁଦେବକୁ ସମ୍ମାନ କରିବାକୁ ଚାହୁଛ, ଡ୍ରୁପଦ ଉପସ୍ଥିତ, ମାଧବ କିପରି ପୂଜା ପାଇଛ?" “ଯଦି କୃଷ୍ଣକୁ ଶିକ୍ଷକ ଭାବରେ ଦେଖୁଛ, ଡ୍ରୋଣ ଉପସ୍ଥିତ, ତୁମେ ବୃଷ୍ଣିବଂଶୀକୁ କିପରି ସମ୍ମାନ କରିଛ?" “ଯଦି କୃଷ୍ଣକୁ ପୂଜାରୀ ଭାବରେ ଦେଖୁଛ, ବୟସ୍କ ବ୍ୟାସ ଉପସ୍ଥିତ, କୃଷ୍ଣ କିପରି ସମ୍ମାନ ପାଇଛ?" “ଶାନ୍ତନୁପୁତ୍ର ଭୀଷ୍ମ, ଉତ୍ତମ ମନୁଷ୍ୟ, ଚୟନୀୟ ମୃତ୍ୟୁ, ଉପସ୍ଥିତ—ତୁମେ କିପରି କୃଷ୍ଣକୁ ସମ୍ମାନ କରିଛ, ରାଜା?" “ପ୍ରବଳ ଯୋଧା ଅଶ୍ୱଥାମାନ, ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅଧିକାରୀ, ଉପସ୍ଥିତ—କୃଷ୍ଣ କିପରି ସମ୍ମାନ ପାଇଛ?" “ଦୁର୍ଯୋଧନ, ଉତ୍ତମ ମନୁଷ୍ୟ, କୃପ, ଭାରତମାନଙ୍କ ଶିକ୍ଷକ, ଉପସ୍ଥିତ—କୃଷ୍ଣ କିପରି ସମ୍ମାନ ପାଇଛ?" “ଡ୍ରୋଣ, ଉତ୍ତମ ଶିକ୍ଷକ, ଅଦମ୍ୟ ଭୀଷ୍ମ, ପାଣ୍ଡବ ଭଳି ରାଜା—ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, କୃଷ୍ଣକୁ ସମ୍ମାନ କରିଛ।" “ରୁକ୍ମିଣୀର ପିତା ରାଜା, ଏକଲବ୍ୟ, ମଦ୍ରର ଶାଲ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ—କୃଷ୍ଣ କିପରି ସମ୍ମାନ ପାଇଛ?" “ଏଠାରେ ଏକ ରାଜା ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ବିଜୟ କରିଛନ୍ତି, ଜାମଦଗ୍ନ୍ୟର ପ୍ରିୟ ଶିଷ୍ୟ, କର୍ଣ୍ଣକୁ ଛାଡ଼ି, କୃଷ୍ଣକୁ ସମ୍ମାନ କରିଛ।" “ସେ ପୂଜାରୀ, ଶିକ୍ଷକ, ରାଜା କିଏ ନୁହେଁ, ମଧୁସୂଦନ, ତଥାପି କୁରୁବଂଶୀ, ତୁମେ ସମ୍ମାନ କରିଛ—ଏହା ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ, ଏହା ପକ୍ଷପାତ।" “ଯଦି ଏହି ମଧୁସୂଦନ ସମ୍ମାନ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ତେବେ ଏତେ ରାଜାମାନେ ଏଠାରେ କାହିଁକି ଆଣିଛ, ଭାରତ, କେବଳ ଅପମାନ ପାଇବାକୁ?" “କିନ୍ତୁ ଆମେ ଏହି କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଭୟ, ଲୋଭ କିମ୍ବା ମିଳନ ପାଇଁ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଉନାହିଁ। ଏହି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ରାଜ୍ୟ ଚାହୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଉଛୁ, କିନ୍ତୁ ସେ ଆମକୁ ଗଣନା କରୁନାହିଁ।” ଏଭଳି ସଭାରେ ଶିଶୁପାଳ ଓ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଭାବରେ ଏହି ଅର୍ଘ୍ୟ ପ୍ରଦାନ ନେଇ ଚର୍ଚ୍ଚା କଲେ, ଏବଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ବିନୟ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠାରେ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ।