ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ପାଳିତ ହେଉଥିବା ସମୟରେ, ସେଠାରେ ଅନେକ ରାଜାମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିଲେ। ସେମାନେ ମେଘ ମଧ୍ୟରେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ର ଦୀପ୍ତି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ନେତୃତ୍ୱ କରୁଥିବା ଝୁଣ୍ଡ ଝୁଣ୍ଡ ପଶୁମାନଙ୍କ ପରି ସେମାନେ ଏକଠି ହୋଇଥିଲେ। ସେମାନେ ସିଂହ ପରି ପ୍ରବଳ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ, ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଭୂମିକୁ ନିଜ ଉପସ୍ଥିତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଥିଲେ। ଏହି ଭାବେ, ରାଜାମାନେ ଭୀଡ଼ ହୋଇ, ରାଜମହାସାଗର ଅପାର ହୋଇ ରହିଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ରଥର ଗଞ୍ଜନ ଧ୍ୱନି ମଧ୍ୟରେ, ମାଧୁସୂଦନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଏଗିଯାଉଥିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ଧକାରକୁ ହଟାଏପରି, ବାୟୁ ନିର୍ବିକାର ହୃଦୟକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରେପରି। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ, ଭାରତବଂଶୀୟ ନଗର ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇଯାଇଥିଲା, କାରଣ ସେ ଧନ ଓ ଧର୍ମର ମାର୍ଗ ଜାଣିଥିଲେ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ସମ୍ମାନ ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ। ମାଦ୍ରୀପୁତ୍ର ସହଦେବ, ଯିଏ ବିଶେଷ ଜ୍ଞାନୀ ଥିଲେ, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୋଇ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଅଗ୍ନି। ସେ ଯେତେବେଳେ ଏହି ବିଶାଳ ଯଜ୍ଞ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ସେଠାରେ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ପରି ଏକ ମହାପୁରୁଷ, ଏକ ଋଷି, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏକ ଦୀପ୍ତିର ଆକାର ଦେଖାଯାଇଥିଲେ, ଯାହାକୁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଚିହ୍ନିଥିଲେ। ବୟସ୍କ ଓ ନିଜ ଧର୍ମରେ ଅବିଚଳ ଥିବା ବୃଦ୍ଧମାନେ, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ୍କୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା ମହାପୁରୁଷମାନେ, ସେଠାରେ ଏହି ମହାପୁରୁଷଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରଳୟର ଅଚ୍ୟୁତ କାରଣ ଭାବେ ଚିହ୍ନିଲେ। ସେ ଅନନ୍ତ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଶେଷ, ଶତ୍ରୁଦଳକୁ ଦଳନ କରିବାରେ ସକ୍ଷମ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଉତ୍ସ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରେ ଅପରାଜୟ ଶରଣ। ସେ ଭବିଷ୍ୟତ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଅତୀତ ଓ ଦ୍ୱାରକାରେ ଶତ୍ରୁଦଳକୁ ଦଳନ କରିଥିବା; ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆସିବାକୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ସମ୍ମାନ କଲେ। ପାଣ୍ଡବମାନେ କେଶବଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ, ବୟସ ଓ ଗୁଣ ଅନୁସାରେ, ତାଙ୍କର ଦୁର୍ବଳତା ଓ ଗୁଣକୁ ମନେ ରଖି। ଧର୍ମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ପ୍ରଥମେ ପ୍ରମୁଖ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ, ତାପରେ ଏହି ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ମହାସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଅପୂର୍ବାସନ୍ ରଖାଯାଇଥିଲା, ଯାହାକୁ କେହି ଆସି ବସିନଥିଲେ, ଏବଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସେଠାରେ ବସିଲେ। ତାପରେ, ଭୀଷ୍ମ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ଭାରତ, ରାଜାମାନଙ୍କର ଯଥାଯଥ ସମ୍ମାନ କରାଯାଉ।” ସେଉଁଠି ଭୀଷ୍ମ କହିଲେ, “ଶିକ୍ଷକ, ଋତ୍ୱିଜ୍, ସଖା, ସିଷ୍ୟ, ପ୍ରିୟଜନ ଓ ରାଜା—ଏହି ଛଅ ଜଣଙ୍କୁ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ। ଏମାନେ ଏଠାରେ ବର୍ଷ ଧରି ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲେ, ଏବେ ଏହି ବୃହତ୍ ସଭାରେ ଆସିଛନ୍ତି। ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ଅଲଗା ଭାବେ ଅର୍ଘ୍ୟ ଆଣି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଏବଂ ଯଥାଯଥ ଲୋକଙ୍କୁ ପ୍ରଥମେ ଦିଅ।” ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ହେ ପିତାମହ, କାହାକୁ ଆମେ ପ୍ରଥମେ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ?” ତାପରେ ଶାନ୍ତନୁପୁତ୍ର ଭୀଷ୍ମ ନିଶ୍ଚିତ ମତ ଦେଲେ ଯେ, ଭୂମିରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ବଦଳିଯିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଅର୍ଘ୍ୟ ଯୋଗ୍ୟ। ସେ କହିଲେ, “ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ତେଜ, ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ ଏପରି, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାରାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍। ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସୁର୍ୟମାନଙ୍କୁ ଆଲୋକିତ କରେ, ବା ବାୟୁ ନିର୍ବିକାରକୁ ଚଞ୍ଚଳ କରେ, ସେପରି କୃଷ୍ଣ ଏହି ସଭାକୁ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ କରିଛନ୍ତି।” ତାପରେ, ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଆଦେଶକୁ ମାନି, ପ୍ରବଳ ସହଦେବ ଯଥାବିଧି ଭାବେ ବୃଷ୍ଣିନନ୍ଦନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଅର୍ଘ୍ୟ ପ୍ରଦାନ କଲେ। ସେ ଗାଈ, ମଧୁ ଓ ଦହି ନେଇ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଘଟିଲା। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଏପରି ମହାସମ୍ମାନ ଦିଆଯାଉଥିବା ଦେଖି ସମସ୍ତ କ୍ଷତ୍ରିୟ ରାଜାମାନେ ଏକାଉଁଠି ଦେଖି, ମନରେ ରଖିଲେ। କୃଷ୍ଣ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ ସେଉଁଠି ସମ୍ମାନ ଗ୍ରହଣ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଚେଦିର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ଶିଶୁପାଳ ଏହାକୁ ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହିପରେ, ଚେଦିର ରାଜା ଶିଶୁପାଳ ଭୀଷ୍ମ ଓ ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ସଭାମଧ୍ୟରେ ଉପାଲୋଭ କଲେ ଏବଂ ଦୁର୍ବଳ ଶବ୍ଦରେ ବାସୁଦେବଙ୍କ ନିନ୍ଦା କଲେ। ସହଦେବ, ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କ ଭାବ ଓ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବୁଝିପାରୁଥିଲେ, ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ଗର୍ବିତ ଏବଂ ପ୍ରବଳ ରାଜାଙ୍କ ମୁହଁରେ ସତ୍ୟ କହାଯାଇଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ସହଦେବଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ମହାପୁଷ୍ପ ବୃଷ୍ଟି ହେଲା। ଜନ୍ମରୁ ବୃଷ୍ଣିବିରୋଧୀ ସୁନୀଥା ଏହିପରି କଥା କହିଲେ: “ଆକାଶଜ ରାଜା ପ୍ରଶ୍ନକର୍ତ୍ତା, ନଦୀପୁତ୍ର ଉତ୍ତରଦାତା, ଗୋପାଳ ପ୍ରତିଗ୍ରାହକ, ଆକାଶଜ ଦାତା।” ସମସ୍ତେ ସେଠି ନିରବ ହୋଇ ବସିଥିଲେ, କିଛି କହିବାକୁ ଥିଲା ନାହିଁ। ସେ ହସି ସହିତ ଆଉଥରେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ: “ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବିଚାର କର, କିମ୍ବା ଦେଖୁନଥିବା? ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଯୋଗ୍ୟ ଲୋକ ଏଠାରେ ଥିବା ବେଳେ, ତୁମେ ଗୋପାଳକୁ ସମ୍ମାନ କରିଛ।” “ଏହି ଦୁଇଟି ମଧ୍ୟରୁ କିଛି ଅଧିକ ସମ୍ମାନ କିମ୍ବା ଅବହେଳା, କାର୍ଯ୍ୟର ନାଶକୁ ଆଣେ; ଏହି ଦୁଇଟି ମଧ୍ୟରୁ କଣ ତୁମେ ବାଛିଛ?” ଶିଶୁପାଳ ଆଉ କହିଲେ: “ଏହି ବୃଷ୍ଣିବଂଶୀ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା ଓ ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରାଜସମ୍ମାନ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ହେ କୁରୁନନ୍ଦନ। ଏହି ଆଚରଣ ଉତ୍ତମ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉପଯୁକ୍ତ ନୁହେଁ, ଯେଉଁଠି ଆକାଂକ୍ଷାରେ ତୁମେ ଦେବକୀପୁତ୍ରଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିଛ। ତୁମେ ଯୁବା ଏବଂ ଅନୁଭବ ନାହିଁ, ଧର୍ମ ସୂକ୍ଷ୍ମ; ଏହିଠି ନଦୀପୁତ୍ର ଅନ୍ୟାୟ ଭାବେ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି। ଏପରି ତୁମେ ଯିଏ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ କାମନା କର, ତେଣୁ ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ପରି ଲୋକେ ତୁମକୁ ଅବହେଳା କରିବେ। ଦଶାର୍ହ, ଯିଏ ରାଜା ନୁହେଁ, ସମସ୍ତ ଭୂମିର ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିପରି ଏପରି ସମ୍ମାନ ଯୋଗ୍ୟ? କିମ୍ବା, ଯଦି ତୁମେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବୟସ୍କ ଭାବେ ଭାବୁଛ, ତେବେ ବୟସ୍କ ବାସୁଦେବ ଉପସ୍ଥିତ ଥିବା ବେଳେ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର କିପରି ଏହି ସମ୍ମାନ ଯୋଗ୍ୟ?