ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞରେ, ସେଠାରେ ସଦା “ଦିଅ, ଦିଅ! ଖାଉ, ଖାଉ!” ଏମିତି ଶବ୍ଦ ବାରମ୍ବାର ଶୁଣାଯାଉଥିଲା। ରାଜା ଧର୍ମ ଅଲଗା ଅଲଗା ଭାବରେ ଶତ-ଶତ ଗୋ-ଗାଏଁ, ଶୟନ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଓ ନାରୀ ଦାନ କରୁଥିଲେ, ଭାରତ। ଏଭଳି ଭାବରେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ମହାତ୍ମା ଯଜ୍ଞ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯେଉଁଥିରେ ସେ ପୃଥିବୀରେ ଏକମାତ୍ର ବୀର ଭାବରେ ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଯଜ୍ଞ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ତାପରେ, ରାଜାଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଦେଇ, ସମ୍ମାନିତ ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କର ନଗର ଛାଡି ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଦେବତାମାନେ ପରି ବାହାରିଗଲେ। ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଏହି ରାଜାମାନେ, ଭାରତ, ଅନେକ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଓ ଧନ ନେଇ ଯଜ୍ଞ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଆସିଲେ। ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଯଜ୍ଞର ବିଶ୍ରୁତି ଶୁଣି, ଅନେକ ରାଜା, ଯଜ୍ଞ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଶତ-ଶତ ଭାଗେ ଆସିଲେ; ସେମାନଙ୍କର ମନ ଉଲାସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। ଅନେକ ଧନ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ରତ୍ନ ନେଇ, ସେମାନେ ଯଜ୍ଞ ଶଭା ଓ ଧର୍ମରାଜ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ଏବେ ନକୁଳ, ଶତ୍ରୁଜୟୀ, ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ଗଲେ ଓ ଭୀଷ୍ମ ଓ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ, ଭାରତ। ଭକ୍ତି ଓ ଯୋଯିତ ହାତରେ ସେ ଭୀଷ୍ମ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବିଦୁରଙ୍କୁ ନେଇ ଆସିଲେ। ସେ ଦୁର୍ଯୋଧନ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଭାଇମାନେ ମଧ୍ୟ ଆଣିଲେ। ସମସ୍ତ ବୃଦ୍ଧ ଓ ଗୁରୁମାନେ, ସମ୍ମାନିତ ଓ ଆମନ୍ତ୍ରିତ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ନେତୃତ୍ୱ କରି ଉଲାସ ହୃଦୟରେ ଯଜ୍ଞକୁ ଯାଇଲେ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ଭୀଷ୍ମ, ବିଦୁର, ଦୁର୍ଯୋଧନ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଭାଇ, ଗାନ୍ଧାରର ରାଜା ସୁବଳ ଓ ଶକୁନି, ଏବଂ ଅଚଳ, ବୃଷକ, କର୍ଣ୍ଣ, ଶାଲ୍ୟ, ବାହ୍ଲିକ, କୁରୁବଂଶୀ ସୋମଦତ୍ତ, ଭୁରି, ଭୁରିଶ୍ରବା, ଶାଳ, ଅଶ୍ୱଥାମା, କୃପା, ଦ୍ରୋଣ, ସିନ୍ଧୁରାଜ ଜୟଦ୍ରଥ, ଯଜ୍ଞସେନ ଓ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର, ସାଲ୍ବ ଓ ପୃଥିବୀର ଅଧିପତି, ପ୍ରାଗ୍ୟୋତିଷ ପ୍ରଭୁ ଭଗଦତ୍ତ, ସମସ୍ତ ମ୍ଲେଚ୍ଛ, ସାଗର ତୀରବାସୀ, ପାହାଡ଼ ରାଜା ଓ ବୃହଦ୍ବଳ, ପୌଣ୍ଡ୍ରକ, ବାସୁଦେବ, ବଙ୍ଗ, କଳିଙ୍ଗ ରାଜା, ଆକର୍ଷ, କୁନ୍ତଳ, ଗଳବ, ଆନ୍ଧ୍ରକ, ଦ୍ରାବିଡ, ସିଂହଳ, କଶ୍ମୀର ରାଜା, ଚମତ୍କାର କୁନ୍ତିଭୋଜ, ଗୌରବାହନ, ଅନ୍ୟ ଶୂର ବାହ୍ଲିକ, ସମସ୍ତ ରାଜା, ଵିରାଟ ଓ ତାଙ୍କ ଦୁଇ ପୁତ୍ର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାଭେଲ୍ଲା, ଅନେକ ଦେଶର ରାଜା-ଅଧିପତି, ଶିଶୁପାଳ ଓ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର, ରାମ, ଅନିରୁଦ୍ଧ, କଙ୍କ, ସହସାରଣ, ଗଦା, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ସାମ୍ବ, ଶୂର ଚାରୁଦେଷ୍ଣ, ଉଲ୍ମୁକ, ନିଷଠ, ଅଙ୍ଗବାହ, ଅନ୍ୟ Vrishni ଶୂରମାନେ, ମଧ୍ୟ-ଭାରତର ଅନେକ ରାଜା, ସମସ୍ତେ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞକୁ ଆସିଲେ। ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାନୁସାରେ ସମସ୍ତେ ପାଇଁ ନିବାସ ବ୍ୟବସ୍ଥା ହେଲା। ଏହି ନିବାସଗୁଡିକ ଅନେକ ଖାଦ୍ୟ, ଜଳାଶୟ ଓ ବୃକ୍ଷରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା; ଧର୍ମପୁତ୍ର ଏହି ମହାପୁରୁଷମାନେଙ୍କୁ ବଡ଼ ଆଦରରେ ସମ୍ମାନ କଲେ। ରାଜାମାନେ ନିଜ ନିବାସକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ନିବାସଗୁଡିକ କୈଳାସ ପର୍ବତର ଶିଖର ପରି ଶୋଭା ପାଉଥିଲା, ରତ୍ନରେ ଭରି ରହିଥିଲା। ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଉଚ୍ଚ ଶ୍ୱେତ ଦେଵାଳି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଜାଲ ଓ ରତ୍ନ ତଳ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଥିଲା। ସୁବିଧାଜନକ ସିଢ଼ି, ଭବ୍ୟ ଆସନ ଓ ଫର୍ନିଚର, ନରମ କୁଶନ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଗରୁ ଗନ୍ଧରେ ଭରି ଥିଲା। ହଂସ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ରଙ୍ଗ, ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲା, ଏକ ଯୋଜନ ଦୂରରୁ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ମନ ହରିଯାଉଥିଲା; ବଡ଼ ଖୋଲା ଦ୍ୱାର, ବିଭିନ୍ନ ଉଚ୍ଚତା ଓ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା। ଅନେକ ଧାତୁରେ ନିର୍ମିତ ଅଂଶ, ହିମାଳୟ ପର୍ବତ ଶିଖର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏଠାରେ ରାଜାମାନେ ବିଶ୍ରାମ କରି, ଦାନରେ ମହାର୍ଦ୍ଧ ଭୂପତିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଏଠାରେ ଅନେକ ପଣ୍ଡିତମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଘେରିଥିଲେ; ସମସ୍ତ ରାଜପୁତ୍ର ଓ ମହା ଋଷିମାନେ ଏହି ଶଭାକୁ ଉଜ୍ୱଳ କରୁଥିଲେ, ରାଜା, ଦେବତାମାନେ ତଳେ ଦିବ୍ୟ ଶିଖର ପରି ଏହି ଶଭା ଚମକିଉଥିଲା। ଯୁଧିଷ୍ଠିର ତାଙ୍କ ପୁରୁଷ ପିତା ଓ ଗୁରୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଜଣାଇ, ଏହି ଭାବରେ କହିଲେ—ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ, କୃପା, ଅଶ୍ୱଥାମା, ଦୁର୍ଯୋଧନ ଓ ବିବିମ୍ଶତିଙ୍କୁ: “ମୋ ଯଜ୍ଞରେ ଆପଣମାନେ ଦୟାକରି ସହଯୋଗ କରନ୍ତୁ।” “ମୋର ଏଠାରେ ଯେଉଁ ମହା ଧନ ଅଛି, ଆପଣମାନେ ନିଜ ଚିନ୍ତା ଅନୁସାରେ ଏହା ବଣ୍ଟନ କରନ୍ତୁ।” ଏପରି କହି, ପ୍ରଥମ ପାଣ୍ଡବ, ନିଜ ନିଷ୍ଠାପୂର୍ବକ ଏହି ଯଜ୍ଞର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନିର୍ବାହ କରି, ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଦାୟିତ୍ୱ ଦେଲେ। ଆସନ ବ୍ୟବସ୍ଥା, ଅବଶିଷ୍ଟ ହଟାଇବା ଓ ଭୋଜନ ଦେଖାଶୁଣା ପାଇଁ ଯୁୟୁତ୍ସୁ ନିଯୁକ୍ତ ହେଲେ। ଖାଦ୍ୟ ଓ ଅନ୍ନପାନ ବ୍ୟବସ୍ଥା ପାଇଁ ଦୁ:ଶାସନ ଦାୟିତ୍ୱ ନେଲେ; ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ବଣ୍ଟନ ପାଇଁ ଅଶ୍ୱଥାମା ନିଯୁକ୍ତ ହେଲେ। ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନିତ କରିବା ପାଇଁ ସଞ୍ଜୟ ନିଯୁକ୍ତ ହେଲେ; ଅତିଥିମାନେ କିଏ କ୍ଷମତାଶୀଳ, କିଏ ଅକ୍ଷମ, ଚିହ୍ନିବା ପାଇଁ ଭୀଷ୍ମ ଓ ଦ୍ରୋଣ ନିଯୁକ୍ତ ହେଲେ। ସୁବର୍ଣ୍ଣ, ରତ୍ନ ଓ ଉପହାର ବଣ୍ଟନ ଓ ନିର୍ବାହ ପାଇଁ କୃପାକୁ ଦାୟିତ୍ୱ ଦେଲେ। ଏହିପରି ଅନ୍ୟ ଶୂରପୁରୁଷମାନେ, ବାହ୍ଲିକ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ସୋମଦତ୍ତ, ଜୟଦ୍ରଥ, ଯେଉଁମାନେ ନକୁଳ ଆଣିଥିଲେ, ସେମାନେ ଏଠାରେ ମାସ୍ତରମାନେ ପରି ଉଲ୍ଲାସରେ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ। ଏଭଳି ଭାବରେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ଭବ୍ୟ ଓ ଦିବ୍ୟ ଶୋଭାରେ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ରାଜା, ବୃଦ୍ଧ, ଗୁରୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଅତିଥିମାନେ ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ।