ଅନନ୍ତ ଧନର ଏକ ଅସୀମ ସମୁଦ୍ର, ଅମୂଳ୍ୟ ରତ୍ନର ଏକ ଅପାର ଧାରା, ରଥର ଗଞ୍ଜଣିରେ ମହାନଗରୀରେ ବିଶ୍ରାମ ପାଇଲା। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଯେତେବେଳେ ଭାରତମାନଙ୍କ ସହରର ଧନଭଣ୍ଡାରକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ଦେଲେ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ; ଯେପରି ଦିନାନୀ ଅନ୍ଧକାରକୁ ମୁଛି ଦେଇଥାଏ, ବା ପବନ ନିର୍ବିକାରତାକୁ ହଟାଇ ଦେଉଛି, ଏହିପରି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ସହର ଉଲ୍ଲାସରେ ଭରିଗଲା। ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଆନନ୍ଦରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ଚାଲିତ ପରମ୍ପରା ଅନୁସାରେ ଉପଚାର କରି, ତାଙ୍କ ସ୍ୱସ୍ଥତା ପ୍ରସ୍ନ କରି, ସୁବିଧାଜନକ ଆସନରେ ବସାଇଲେ। ଭୀମ, ଅର୍ଜୁନ, ଏବଂ ଦ୍ୱିତୀୟ ଭ୍ରାତାମାନେ ସହିତ, ବ୍ୟାସ ଓ ବିଧିପୂର୍ବକ ପୂଜା କରୁଥିବା ପୁରୋହିତମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ— “ହେ କୃଷ୍ଣ! ତୁମ ଦୟାରେ ଏହି ପୃଥିବୀ ମୋର ଅଧିନରେ ଆସିଛି, ବହୁ ଧନ ମଧ୍ୟ ମିଳିଛି; ଏହି ଧନକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏବଂ ପବିତ୍ର ଅଗ୍ନି ପାଇଁ ଯଥାଯଥ ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି। ହେ ଦାଶାର୍ହ! ମୁଁ ମୋ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭ୍ରାତାମାନେ ଓ ତୁମ ସହିତ ଏହି ଯଜ୍ଞ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି; ତୁମେ ମୋତେ ଅନୁମତି ଦିଅ। ହେ ଗୋବିନ୍ଦ! ତୁମେ ଯଦି ଚାହୁଁଛ, ତୁମେ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ନିଜକୁ ସଂସ୍କାର କର; ମୁଁ ତୁମ ଅନୁମତିରେ ନିର୍ମଳ ହେବି। ନାହିଁ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ମୋ ଭ୍ରାତାମାନେ ସହିତ ଅନୁମତି ଦିଅ; ତୁମ ଅନୁମତିରେ ମୁଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବି।” ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଗୁଣଗାନ କରି କହିଲେ— “ହେ ରାଜା! ତୁମେ ଏହି ମହା ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ; ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନ କର, ତୁମେ ଯଦି ଏହା ସଫଳ କର, ଆମର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ମଧ୍ୟ ପୂରଣ ହେବ। ଯଦି ଯଜ୍ଞର କୌଣସି କାମ ତୁମେ ଚାହୁଁନାହିଁ, ମୋ ଉପସ୍ଥିତିରେ ମୋତେ ନିର୍ଦେଶ ଦିଅ; ମୁଁ ତୁମ କହିଥିବା ସମସ୍ତ କାମ କରିବି।” ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଉତ୍ତର ଦେଲେ— “ହେ କୃଷ୍ଣ! ମୋ ଏହି ଦୃଢ ନିଶ୍ଚୟ ଫଳଦାୟୀ ଏବଂ ମୋର ସଫଳତା ନିଶ୍ଚିତ, କାରଣ ତୁମେ, ହେ ହୃଷୀକେଶ, ମୋ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଅଛ।" ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅନୁମତି ପାଇଁ, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିର ତାଙ୍କ ଭ୍ରାତାମାନେ ସହିତ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି ଆରମ୍ଭ କରିଲେ। ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ଜୟ ପାଇଥିବା ପାଣ୍ଡବ, ସହଦେବ—ଯୋଧ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ—ଓ ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଆଦେଶ ଦେଲେ। “ଏହି ଯଜ୍ଞରେ, ଦ୍ୱିଜମାନେ ନିୟମିତ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦନ କରନ୍ତୁ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ ଶୁଭ ସାମଗ୍ରୀ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉ। ଲୋକମାନେ ଶୀଘ୍ର ଏବଂ ଉଚିତ ଅନୁକ୍ରମରେ, ଦାଉମ୍ୟଙ୍କ ନିର୍ଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ, ପୂଜାରୀମାନେ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ ସାମଗ୍ରୀ ଆଣନ୍ତୁ।” ଇନ୍ଦ୍ରସେନ, ବିଶୋକ, ଏବଂ ପୁରସ୍ଚ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ରଥୀ, ଖାଦ୍ୟ ଏବଂ ଆବଶ୍ୟକ ଉପକରଣ ସଂଗ୍ରହ କରିବାକୁ ନିଯୁକ୍ତ ହେଲେ। “ସମସ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ ଜିନିଷ, ରୁଚି ଓ ଗନ୍ଧରେ ଉତ୍ତମ, ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ହେଉ,” କୁରୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ କହିଲେ। ସହଦେବ ଏହି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରି ବ୍ୟବସ୍ଥା ରିପୋର୍ଟ କଲେ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ। ବ୍ୟାସ, ପୂଜାରୀମାନେ ନେଇ ଆସିଲେ, ଯେପରି ଶୁଭ ବେଦ ଉପସ୍ଥାପନ କରାଯାଏ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରକାଶ ହେଲେ। ସତ୍ୟବତୀପୁତ୍ର ବ୍ୟାସ ନିଜେ ବ୍ରହ୍ମା ହେଲେ; ସୁସମା, ସାମଗାନ କରୁଥିବା, ଧନଞ୍ଜୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଖ୍ୟ ହେଲେ। ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞ ଯଜ୍ଞବଳ୍କ୍ୟ ଅଧ୍ୱର୍ୟୁ ଭାବେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେଲେ; ପୈଳ, ବସୁପୁତ୍ର, ହୋତା ହେଲେ, ଦାଉମ୍ୟ ସହିତ। ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଓ ଶିଷ୍ୟମାନେ, ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସମସ୍ତ ଉପକର୍ମରେ ସହଯୋଗୀ ହେଲେ। ଶୁଭ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ନିୟମିତ ବିଧି କରି, ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ ବେଦୀକୁ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ସେଠାରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅନୁମତିରେ, କୁଶଳ କାରିଗରମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନିବାସ ପରି ବିଶାଳ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଆଶ୍ରୟ ତିଆରି କଲେ। ରାଜା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶାସକ, ସହଦେବ ନିକଟେ ଆଦେଶ ଦେଲେ— “ଅତିଥିମାନେ ପାଇଁ ଦୂତମାନେ ଶୀଘ୍ର ପଠା।” ସହଦେବ ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁସାରେ ଦୂତମାନେ ପଠାଇଲେ। “ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ରାଜାମାନେ ସମସ୍ତ ଦେଶରୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କର; ଯେଉଁମାନେ ସମ୍ମାନିତ ହେବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ ଓ ଶୂଦ୍ରମାନେ ବ୍ୟତୀତ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଣ।” ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ସମସ୍ତ ଭୂପତିମାନେ ଆମନ୍ତ୍ରିତ ହେଲେ, ଅନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦୂତମାନେ ପଠାଇଲେ। ଦୂତମାନେ ଭିନ୍ନ ଯାନରେ ଅନେକ ରାଜ୍ୟକୁ ଯାଇଲେ; ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଏବେ ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ପଠାଇଲେ। ନକୁଳ ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ଵିଦୁର, କୃପ, ଏବଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିବା ସମସ୍ତ ଭ୍ରାତାଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରିବାକୁ ପଠାଇଲେ। ଯଥାସମୟରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଦୀକ୍ଷା କରିଲେ। ଅମାବାସ୍ୟା ଦିନରେ ପ୍ରାଚୀନ ବୃକ୍ଷ ତଳେ, ମୃଗ ଚର୍ମ ଓ ରୁରୁ ଚର୍ମ ପିନ୍ଧି, ନୂତନ ଘିରେ ଶରୀର ଲିପି, ତାଙ୍କୁ ସଂସ୍କାର କରାଯାଇଲା। ଏପରି ସଂସ୍କାରିତ ହୋଇ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ହଜାର ହଜାର ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସହିତ ଯଜ୍ଞଶାଳାକୁ ଗଲେ। ତାଙ୍କ ଭ୍ରାତା, ଜନ, ମିତ୍ର, ମନ୍ତ୍ରୀ, ଏବଂ ଭିନ୍ନ ଦେଶର କ୍ଷତ୍ରିୟ ରାଜାମାନେ ସମେତ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଧର୍ମ ରୂପେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ଅନେକ ଦେଶର ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସିଗଲେ। ସମସ୍ତ ବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ବେଦ ବେଦାଙ୍ଗରେ ନିପୁଣ, ରାଜା ଧର୍ମଙ୍କ ଆଦେଶରେ ନିଜ ନିବାସ ତିଆରି କଲେ। ସେଠାରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦଳ ପାଇଁ ପ୍ରଚୁର ଖାଦ୍ୟ ଓ ଉପରଣ ଯଥାବାହାରି ଦିଆଯାଇଥିଲା; ଅନେକ କାରିଗର, ଋତୁ ଅନୁସାରେ ନିପୁଣ, ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ଅନେକ କଥା କହୁଥିଲେ, ନୃତ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ କଳାକାରମାନେ ଦେଖୁଥିଲେ। ସେଠାରେ, ଉଚ୍ଚ ଆତ୍ମା ଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଖାଇ, କଥାବାର୍ତା କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ୱର ଅବିରତ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା।