ସହଦେବ ଦ୍ରାବିଡ ଦେଶର ରାଜାମାନଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ନିଜ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ । ସେ ଶକ୍ତି, ସମ୍ମିଳନ ଓ ବିଜୟ ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ରାଜ୍ୟ ଜିତି, ସେଠାର ରାଜାମାନଙ୍କୁ ଶୁଳ୍କ ଦେବାକୁ ବାଧ୍ୟ କଲେ ଏବଂ ଶତ୍ରୁ ଜୟୀ ସହଦେବ ଫେରିଲେ । ଲଙ୍କାର ମଣିମୟ ସଭା ନେଇ, ସେ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥକୁ ଯାଉଥିବା ସମୟରେ ମାନେ ପୃଥିବୀ କମ୍ପିତ ହେଉଛି ବୋଲି ଲୋକେ ଅନୁଭବ କଲେ । ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଦେଖି ସହଦେବ ହାତ ଜୋଡି ନମସ୍କାର କଲେ, ଏବଂ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ । ଲଙ୍କାରୁ ଆଣିଥିବା ଅସଂଖ୍ୟ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଓ ଦୁର୍ଲଭ ରତ୍ନ ଦେଖି ଧର୍ମରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ୟଚକିତ ହେଲେ । ସହଦେବ ସମସ୍ତ କଥା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ କୁହି, ଏକ କୋଟି ହଜାର ଚାଁଦି ଓ ବିବିଧ ମଣି, ଗାଈ, ଛାଗ, ମହିଷ ଦେଇ ଦାୟିତ୍ୱ ପୂରଣ କଲେ । ଏହି ପ୍ରକାର ସଫଳତା ପରେ ସେ ଶାନ୍ତିରେ ରହିଲେ । ଏବେ ମୁଁ ନକୁଳଙ୍କ ବିଜୟ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖାଏଁ । ନକୁଳ ଖଣ୍ଡବପ୍ରସ୍ଥରୁ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ବିଶାଳ ସେନା ସହ ଯାତ୍ରା କଲେ । ସେଙ୍କର ଦାଢ଼ିଏ ଘୋଷ, ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କ ଗର୍ଜନ ଓ ରଥ ଚକାର ଶବ୍ଦରେ ପୃଥିବୀ କମ୍ପିତ ହେଲା । ରୋହିତକ ଓ କୁପଦ୍ରରେ ଗୋ, ଧାନ, ଧନରେ ଭରପୂର ଧନ-ସମ୍ପଦ ଲଭିଲେ, ଯାହା କାର୍ତ୍ତିକେୟଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଅଞ୍ଚଳ । ସେଠାରେ ବୀରମାନେ ମୟୂର ପରି ଅତି ଉତ୍ସାହିତ ଥିଲେ, ତେବେ ନକୁଳ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମାରୁଭୂମି ଓ ଧାନ୍ୟରେ ଭରପୂର ଭୂମି ଜିତିଲେ । ଶୈରିଷକ, ମହେଥ୍ଥ ଓ ରାଜରୁଷି ଅକ୍ରୋଷ ସହ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା, ଏବଂ ଦଶାର୍ଣ୍ଣମାନେ ହାରିଲେ । ପରେ ସେ ଶିବି, ତ୍ରିଗର୍ତ୍ତ, ଅମ୍ବଷ୍ଠ, ମାଳବ, ପଞ୍ଚ କର୍ପଟକ ଓ ମଧ୍ୟମକ, ବଟଧନ, ଦ୍ୱିଜମାନେ, ପୁଷ୍କର ଅଟବୀ ଓ ସିନ୍ଧୁ ତଟର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଧିପତିମାନଙ୍କୁ ଜିତିଲେ । ଏହିପରି ଅଭୀର, ସରସ୍ୱତୀ ତଟବାସୀ, ମାଛ ଧରୁଥିବା ଲୋକ, ପାହାଡ଼ିଆ ଲୋକ, ପଞ୍ଚନନ୍ଦ, ଅମରପର୍ବତ, ଉତ୍ତର ଜ୍ୟୋତିଷ, ଦିବ୍ୟକଟ ଓ ଦ୍ୱାରପାଳଙ୍କୁ ବଳେ ଜିତିଲେ । ରାମଥ, ହରହୁଣ, ପଶ୍ଚିମ ଦେଶର ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଅଧୀନ ହେଲେ । ଏପରି ଭାବେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅଧୀନ କରି, ସେଠାରେ ଥିବାବେଳେ ବସୁଦେବଙ୍କୁ ସନ୍ଦେଶ ପଠାଇଲେ । ବସୁଦେବ ଭୟ ହରାଇ, ଶକଳାକୁ ଯାଇ, ମଦ୍ର ଓ ପୁଟଭେଦନଙ୍କୁ ଜିତିଲେ । ନକୁଳ ନିଜ ମାମା ଶଲ୍ୟଙ୍କୁ ଆଦର ସହ ଅଧୀନ କଲେ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହ ସମ୍ମାନ କଲେ । ବହୁ ମଣି ଦେଇ ସେ ଖୁସି ହେଲେ ଓ ସମୁଦ୍ର ତଟର ଦୁଷ୍ଟ ମ୍ଲେଛମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଧୀନ ହେଲେ । ପହ୍ଲବ, ବର୍ବର, କିରାତ, ଯବନ, ଶକମାନେ ତାଙ୍କ ଅଧୀନ ହେଲେ । ଏହିପରି ସମସ୍ତ ଧନ ଓ ଶୁଳ୍କ ନେଇ, ନକୁଳ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥକୁ ଫେରି, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଏହି ସମ୍ପଦ ସମର୍ପଣ କଲେ । ଏହିପରି ବସୁଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବରୁ ଅଧୀନ ହୋଇଥିବା ପଶ୍ଚିମ ଦିଗ, ଯାହା ବରୁଣଙ୍କ ସଂରକ୍ଷିତ ଅଞ୍ଚଳ, ନକୁଳଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୁନର୍ବାର ଜିତାଗଲା । ଏହିପରି, ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ନ୍ୟାୟପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାସନ, ସତ୍ୟ ରକ୍ଷା ଓ ଶତ୍ରୁ ବିନାଶ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଜାମାନେ ନିଜ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ଦେଖାଇଲେ । ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଆଦାୟ ଓ ନ୍ୟାୟପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାସନ ଦ୍ୱାରା ବର୍ଷା ପ୍ରଚୁର ହେଲା, ଜମି ଉର୍ବର ହେଲା । ଗୋପାଳନ, ଚାଷ, ବ୍ୟବସାୟ—ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ରଫା ଚାଲିଲା । ଚୋର, ଠକ, କିମ୍ବା ପ୍ରଜାମାନେ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ଠକେନି, ରାଜାଙ୍କ ଦୟା ଦ୍ୱାରା କୌଣସି ମିଥ୍ୟା କଥା ଶୁଣାଯାଇନଥିଲା । ଅନାବୃଷ୍ଟି, ଅତ୍ୟଧିକ ବର୍ଷା, ରୋଗ, ଅଗ୍ନି, ଅଚେତନତା—ଏମିତି କୌଣସି ଅପଦା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଶାସନକାଳରେ ଘଟିଲା ନାହିଁ । ରାଜାମାନେ କେବଳ ନିଜ ନିଜ ଶୁଳ୍କ ଦେବା ପାଇଁ ଆସୁଥିଲେ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାରଣରେ ନୁହେଁ । ଧର୍ମ ଓ ଧନ ଦ୍ୱାରା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କର ଧନ-ସମ୍ପଦ ଏତେ ବୃଦ୍ଧି ହେଲା ଯେ, ଶତ ବର୍ଷ ଲାଗି ମଧ୍ୟ ଶେଷ ହେବ ନଥିଲା । ନିଜ ଧନ ଓ ଧନ-ସଞ୍ଚୟ ଜାଣି, କୌନ୍ତେୟ ରାଜା ନିଜ ମନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଯଜ୍ଞ ପ୍ରସ୍ତୁତିରେ ଲଗାଇଲେ । ସମସ୍ତ ବନ୍ଧୁ ଏକାଏକି ଏବଂ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ କହିଲେ, “ମହାବଳୀ, ଏଠାରେ ଏବେ ଯଜ୍ଞ ଆୟୋଜନ କରନ୍ତୁ ।” ଏମିତି ସମୟରେ, ହରି—ଅନାଦି ଋଷି, ଵେଦମୟ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଯାହାକୁ ଦେଖନ୍ତି—ସେ ଆସିଲେ । ସେ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜୀବରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରଳୟର କାରଣ, ଅତୀତ-ଭବିଷ୍ୟତ-ବର୍ତ୍ତମାନର ନାଥ, କେଶବ, କେଶୀବଧ । ସେ ବୃଷ୍ଣିବଂଶର ପ୍ରତିରକ୍ଷକ, ବିପଦରେ ରକ୍ଷାଦାତା, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ, ସେନାର ଅଧିପତି ହୋଇ, ସଙ୍ଗୀତ ଓ ࢂଢିର୍ ନିୟମିତ ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ । ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଧନ ସଂଗ୍ରହ କରି, ମାଧବ, ମହାବଳି ସେନା ସହ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ପାଖକୁ ଆଣିଲେ ।