ଏକ ସୁନ୍ଦର ଦୃଶ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଭିମସେନଙ୍କ ପୁଏଁ ଘଟୋତ୍କଚ ଲଙ୍କାନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେହି ନଗର ସବୁ ସମୟରେ ଫଳ ଓ ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା ବୃକ୍ଷମାନେ, ସୁଗନ୍ଧିତ ପୁଷ୍ପର ଗନ୍ଧରେ ଭରିଥିଲା, ଏବଂ ଚମତ୍କାର ରଥମାନେ ଏଠାରେ ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ। ନଗରଟି ଅନେକ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ପ୍ରଚୁର ଥିଲା, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅମରାବତୀ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ରାକ୍ଷସମାନେ ବସବାସ କରୁଥିବା ଲଙ୍କା ନଗରକୁ ସେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଘଟୋତ୍କଚ ଦେଖିଲେ ଯେ, ଏହି ଲଙ୍କା ନଗର ନିପୁଣ ପୁରୁଷମାନେ ବିଭିନ୍ନ ପୋଶାକରେ ଏବଂ ଆକର୍ଷକ ନାରୀମାନେ ସହିତ ରହିଛି। ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ମାଳା ଓ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଦେବମାନ୍ୟ ଆଭୂଷଣ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ମଦରେ ଲାଲ ଆଖି, ଭରିପୁରା କଟି ଓ ଉନ୍ନତ ବକ୍ଷସ୍ଥଳ ଥିଲା। ଭିମସେନଙ୍କ ପୁଏଁକୁ ଦେଖି ସେମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଘଟୋତ୍କଚ ରାଜମହଳ ଦିଗରେ ଗଲେ, ଯାହା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନିବାସ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେ ଦ୍ୱାରପାଳଙ୍କୁ କହିଲେ, “କୁରୁମହାରାଜ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ଛୋଟ ପୁଏ ସହଦେବଙ୍କ ନାମରେ ମୁଁ ଦୂତ ହୋଇ ଏଠାକୁ ଆସିଛି। ମୋତେ ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନେଇଯାଅ।” ଦ୍ୱାରପାଳ ‘ଯଥାସ୍ତୁ’ ବୋଲି ରାଜମହଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ହାତ ଜୋଡି ଦୂତର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ରାଜାଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ। ଦ୍ୱାରପାଳଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବିଭୀଷଣ, ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ରାଜା, କହିଲେ, “ତାଙ୍କୁ ମୋ ସମ୍ମୁଖରେ ଆଣ।” ଏହା ଶୁଣି ଦ୍ୱାରପାଳ ଦ୍ରୁତ ଚାଲି ହିଡିମ୍ବାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଦୂତ, ତୁମେ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ପ୍ରବେଶ କର।” ଦ୍ୱାରପାଳଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଘଟୋତ୍କଚ ଭିତରକୁ ଗଲେ। ସେ ଯେବେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ରାଜାଙ୍କ ମହାଳକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା କୈଳାସ ପର୍ବତ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ସୁନାର ଦ୍ୱାର ଓ ପ୍ରାଚୀର ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିଲା। ଏହି ମହାଳ ଅନେକ ରତ୍ନ, ରୂପା, କ୍ରିଷ୍ଟାଲ ଓ ସୁନାର ସ୍ତମ୍ଭ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲା; ହୀରା, ବୈଦୂର୍ୟ ଓ ମଣିର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ତମ୍ଭ ଏଠାରେ ଥିଲା। ଅନେକ ପତାକା, ଚାମର, ମାଳା ଓ ରତ୍ନରେ ଏହି ମହାଳ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା, ଏବଂ ଚମକୁଥିବା ସୁନାର ମଞ୍ଚ ଥିଲା। ଏହି ସମସ୍ତ ଚମତ୍କାର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଭିମସେନଙ୍କ ପୁଏଁ ଏବଂ ଘଟୋତ୍କଚ ମଧୁର ସଙ୍ଗୀତ ଶୁଣିଲେ। ଏଠାରେ ତାନପୁରା, ତାଳ, ଦିବ୍ୟ ଢୋଲ ଓ ମଙ୍ଗଳ ଧ୍ୱନି ସଦା ହେଉଥିଲା। ଏହି ମଧୁର ଧ୍ୱନି ଶୁଣି ଘଟୋତ୍କଚ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଏବଂ ଅନେକ ଅଙ୍ଗନା ଥିବା ମହାଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେ ଦେଖିଲେ ଯେ ବିଭୀଷଣ, ଦ୍ୱାରପାଳ ସହିତ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁନାର ସିଂହାସନରେ ବସିଛନ୍ତି। ସେ ବିମାନରେ ବସିଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିଲେ, ମୁକୁତ ଓ ମଣିମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ଦିବ୍ୟ ଆଭୂଷଣ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ଦିବ୍ୟ ମାଳା ଓ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଦେବସୁଗନ୍ଧି ଲଗାଇ, ଶୁଭ୍ର ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେହରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନି ପରି ଚମକୁଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ବସିଥିଲେ, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ବଡ଼ ଯକ୍ଷମାନେ ଓ ଦିବ୍ୟ ରୂପବାନ୍ ନାରୀମାନେ ଘେରି ରହିଥିଲେ। ଦେବଲୋକରେ ଯେପରି ମଙ୍ଗଳ ଗୀତ ଗାଯାଯାଏ, ସେମାନେ ଏଠି ଗାଉଥିଲେ; ସୁନା ଚାମର, ଚମତ୍କାର ପଙ୍ଖା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ବିଳମ୍ବିତ କରାଯାଉଥିଲା। ଉତ୍ତମ ନାରୀମାନେ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ପଙ୍ଖା ଦେଉଥିଲେ, ସେ କୁବେର ଓ ବରୁଣ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେ ସଦା ଧର୍ମରେ ଅବିଚଳିତ ଥିଲେ, ଚମତ୍କାର ରାକ୍ଷସପତି, ତାଙ୍କ ମନରେ ସଦା ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁବଂଶୀ ରାମଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରୁଥିଲେ। ଏପରି ମହାନ ବିଭୀଷଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ଘଟୋତ୍କଚ ହାତ ଜୋଡି, ନମ୍ର ଭାବେ, ଚିତ୍ରରଥ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଯେପରି ନମସ୍କାର କରେ, ସେପରି ନମସ୍କାର କଲେ। ଘଟୋତ୍କଚଙ୍କ ଆଗମନ ଦେଖି ବିଭୀଷଣ ତାଙ୍କୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ ଏବଂ ମୃଦୁ ସଂବଳନା ଦେଇ କହିଲେ, “ସେ କେଉଁ ବଂଶର? କେଉଁ ଭାବେ ରାଜ୍ୟ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି? ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ଭାଇ, ତାଙ୍କ ନଗର, ତାଙ୍କ ଦେଶ ବିଷୟରେ ମୋତେ କହ। ତୁମେ କିଏ, କାହିଁକି ଆସିଛ, ସବୁ ଖୁଲାସା କର।” ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ବଂଶଜ ବିଭୀଷଣଙ୍କ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି, ଘଟୋତ୍କଚ ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ, “ପାଣ୍ଡୁ ନାମକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ସୋମବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ। ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପଞ୍ଚ ପୁଅ ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ‘ଅଜାତଶତ୍ରୁ’ ଭାବେ ଜଣାଯାଏ, ସେ ଧର୍ମର ମୂର୍ତ୍ତିମାନ୍ ଅଟୁଟ ଚରିତ୍ରର ଅଧିକାରୀ। ଯୁଧିଷ୍ଠିର ରାଜ୍ୟ ପାଇ ପୂର୍ବେ ଗଙ୍ଗା ଦକ୍ଷିଣ କୂଳରେ ନାଗସହ୍ବୟା ନଗରରେ ରାଜ୍ୟ କଲେ। ସେହି ନଗର ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କୁ ଦେଇ, ସେ ଭାଇମାନେ ସହିତ ଶକ୍ରପ୍ରସ୍ଥକୁ ଗଲେ ଏବଂ ଏଠି ଆନନ୍ଦରେ ବସିଲେ। ଗଙ୍ଗା ଓ ଯମୁନା ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଦୁଇ ଉତ୍ତମ ନଗର ଅଛି, ଏବଂ ରାଜା ଧର୍ମରେ ଅବିଚଳିତ ଭାବେ ଆମକୁ ଶକ୍ରପ୍ରସ୍ଥରେ ଶାସନ କରୁଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ ଭିମସେନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ। ସେ ଦଶ ହଜାର ହାତୀର ଶକ୍ତି ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ତାଙ୍କ ଅନ୍ୟ ଭାଇ ଅର୍ଜୁନ, ଶୂରବୀର, ଦୁନିଆରେ ବିଶ୍ରୁତ, କିନ୍ତୁ ଦେଖିବାକୁ କମଜୋର ଲାଗିଲେ ମଧ୍ୟ ମନେ ନିଷ୍ଠା ଅପାର। ସେ କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟ ସମାନ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ସାଗର ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ରରେ ଅର୍ଜୁନ ପରଶୁରାମଙ୍କ ସମାନ, ଯୁଦ୍ଧରେ ରାମଙ୍କ ପରି, ରୂପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ତେଜରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ। ଦେବ, ଦାନବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ପିଶାଚ, ସର୍ପ, ରାକ୍ଷସ ଓ ସମସ୍ତ ମଣିଷ ଏକାଠି ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଫାଲ୍ଗୁନା ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ।