ଆକାଶ ଚାରିପଟେ ଅନ୍ଧାର ହେଇଯାଇଥିଲା, ଚନ୍ଦ୍ରମା ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ହାରାଇଯିବାରୁ ଆଲୋକ ରହିଲାନି। ଏହି ସମୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ମହାବୃଷ୍ଟି କରିବାରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାଗମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ପୃଥିବୀ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା; ଏହି ଶିତଳ ଓ ପବିତ୍ର ଜଳ ଅପର ଲୋକ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିଗଲା। ଏହି ସମୟରେ, ପୃଥିବୀର ଅନେକ ସ୍ଥାନ ଜଳର ତରଙ୍ଗରେ ଢାକିଯିବା ସହିତ, ସେଇ ନାଗମାନେ ତାଙ୍କ ମାତା ସହିତ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଅନ୍ୱେଷଣ କରି ଆସିଥିଲେ। ତାପରେ, ବର୍ଷାରେ ଭିଜିଯାଇଥିବା ଏହି ଆନନ୍ଦିତ ନାଗମାନେ ସୁପର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତାରାନ୍ତିକ ଭାବରେ ଏକ ଦ୍ୱୀପକୁ ନେଇଯାଇଲେ। ଏହି ଦ୍ୱୀପ ମକରମାନଙ୍କର ବାସସ୍ଥାନ ଥିଲା, ଯାହା ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିଲା; ଏଠାରେ ପ୍ରଥମେ ପହଞ୍ଚିଥିବାମାନେ ଭୟାନକ ଲୁଣ ଦେଖିଲେ। ନାଗମାନେ ସୁପର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ସହିତ ସେଠାରେ ସମୁଦ୍ର ଜଳରେ ଘେରିଯାଇଥିବା ଏକ ଆକର୍ଷକ ଅରଣ୍ୟ ଦେଖିଲେ, ଯାଁଠାରେ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ଝୁଣ୍ଡର କୁହୁକ ଝଙ୍କାରିଉଠୁଥିଲା। ସେଠାରେ ବିଚିତ୍ର ଫଳ ଓ ଫୁଲର ଶୃଙ୍ଖଳା ଥିବା ଅନେକ ଅରଣ୍ୟ ଥିଲା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୃହ ଓ ପଦ୍ମପୁଷ୍କରିଣୀ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା। ସ୍ପଷ୍ଟ ଜଳ ଓ ଦିବ୍ୟ ସରୋବର ଏହି ଦ୍ୱୀପକୁ ଅଲଙ୍କୃତ କରୁଥିଲା, ମଧୁର ଗନ୍ଧ ବହାଉଥିବା ପବିତ୍ର ପବନ ଏଠାରେ ବହୁଥିଲା। ମଲୟ ଗଛମାନେ ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଯିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ବାତାସ ଚାଲି ଫୁଲ ଝଡ଼ିଝଡ଼ି ଛାଡ଼ୁଥିଲା। ଅନ୍ୟ ଗଛମାନେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ମାଳାମାଳ ଫୁଲ ବାୟୁରେ ଉଡ଼ି ନାଗମାନେ ଉପରେ ଫୁଲ ଓ ଜଳର ବୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲେ। ଏହି ଦ୍ୱୀପ ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ଏଠାକୁ ଭଲପାଉଥିଲେ, ମଦୋନ୍ମତ ମଧୁମକ୍ଷିକାମାନେ ଗୁଞ୍ଜରଣ କରୁଥିଲେ, ଦୃଶ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଥିଲା। ଏହା ଶୁଭ, ପବିତ୍ର ଓ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରୁଥିବା, ବିଭିନ୍ନ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ଗୀତରେ ମୁଗ୍ଧ ଥିଲା, ଏହା କଦ୍ରୁପୁତ୍ରମାନେ ଖୁସିରେ ଭରିଦେଲା। ସେମାନେ ଏହି ଅରଣ୍ୟକୁ ପହଞ୍ଚି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପକ୍ଷୀପତି ସୁପର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଆମକୁ ଆଉ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଦ୍ୱୀପକୁ ନେଇଯାଅ, ଯେଉଁଠାରେ ଶୁଦ୍ଧ ଜଳ ଅଛି; କାରଣ ତୁମେ ଆକାଶରେ ଘୁରୁଥିବା ଦ୍ୱାରା ବହୁତ ସୁନ୍ଦର ସ୍ଥାନ ଦେଖିଥାଅ।” ତାପରେ ସୁପର୍ଣ୍ଣ ଚିନ୍ତାକରି ତାଙ୍କର ମାତା ବିନତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “ମା, ମୁଁ କାହିଁକି ଏହି ନାଗମାନେ କହିଥିବା କଥା ମାନିବାକୁ ବାଧ୍ୟ?” ବିନତା କହିଲେ, “ହେ ପକ୍ଷୀଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଓ ମୋ ସହପତ୍ନୀଙ୍କ ଚତୁରତାରେ ମୁଁ ଦାସୀ ହୋଇଯାଇଛି; ନାଗମାନେ ମୋତେ ଭ୍ରମରେ ରଖି ଜୁଆ ଖେଳିଥିଲେ।” ମାତାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଆକାଶରେ ଚଳାମାନ ଗରୁଡ଼ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ନାଗମାନେ କହିଲେ, “ମୁଁ କ’ଣ କରିଲେ, କିମ୍ବା କ’ଣ ଜାଣିଲେ, କିମ୍ବା କ’ଣ ପ୍ରାକ୍ରମ କଲେ ମୋ ମାତାଙ୍କୁ ଦାସତ୍ୱରୁ ମୁକ୍ତ କରିପାରିବି? ସତ୍ୟ କହ, ହେ ଜିଭା ଲିଜୁଥିବାମାନେ।” ଏହିପରି ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି ନାଗମାନେ କହିଲେ, “ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଅମୃତ ଆଣ; ତାହେଲେ ତୁମର ମାତା ଦାସତ୍ୱରୁ ମୁକ୍ତ ହେବେ, ହେ ଆକାଶଚାରୀ।” ନାଗମାନେ ଏପରି କହିବା ପରେ, ଗରୁଡ଼ ତାଙ୍କର ମାତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ଅମୃତ ଆଣିବାକୁ ଯିବି; କିନ୍ତୁ ମୋ ପାଇଁ କ’ଣ ଖାଦ୍ୟ ଉପଯୁକ୍ତ ହେବ ତାହା ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ।” ବିନତା କହିଲେ, “ସମୁଦ୍ର ତଟରେ ନିଷାଦମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାସସ୍ଥାନ ଅଛି; ସେଠାରେ ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ନିଷାଦମାନଙ୍କ ଗୃହ ଅଛି। ହଜାର-ହଜାର ନିଷାଦ, ଅପରାଧୀ, ନିଷ୍ଠୁର ଓ ଦୁଷ୍ଟ—ତୁମେ ସେମାନେ ଖାଇପାର, ଏବଂ ତା’ପରେ ଅମୃତ ଆଣ। କିନ୍ତୁ କେବେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିନାହିଁ; ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅପରିହାର୍ୟ ଓ ନିର୍ମଳ। ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବିଷ ଓ ଅସ୍ତ୍ର—ଏମାନେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପରି ହୁଅନ୍ତି; ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଗୁରୁ। ଏହି ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ମହାନ୍ତ କୁହାଯାଏ; ତେଣୁ, ପ୍ରିୟ, କେବେ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ମାରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଯେପରି ଅଗ୍ନି କିମ୍ବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିର୍ଦୋଷକୁ ଜଳାଏ ନାହିଁ, ସେପରି ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କେବେ ଆହତ କରିବ ନାହିଁ। ଏକ ନିଶ୍ଚିତ ନିଷ୍ଠାର ବ୍ରାହ୍ମଣ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ଯେପରି ପ୍ରତିକ୍ରିୟା କରନ୍ତି, ସେଇ ଚିହ୍ନ ଦେଖି ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜକୁ ଚିହ୍ନଟ କର। ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ, ଜାତିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପିତା ଓ ଗୁରୁ। ଗରୁଡ଼ ପଚାରିଲେ, “ଏମିତି କିଏ ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ଵାଳାମୟ? କିଏ ସାଧୁ ଚରିତ୍ରର ଦେଖାଏ? କେଉଁ ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଚିହ୍ନିପାରିବି?” ବିନତା କହିଲେ, “ଯେଉଁଠାରେ ତୁମ ଗଳାକୁ ପହଞ୍ଚିବା ପରେ ମଧ୍ୟ ତାହା ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱଳେ, ସେଉଁଠି ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାବିବା; ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ କେବେ ବି କ୍ରୋଧରେ ମଧ୍ୟ ମାରିବ ନାହିଁ। ଯିଏ ତୁମ ପେଟରେ ପଚିନାଯାଏ ନାହିଁ, ସେଉଁଠି ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜ ଭାବିବା। ତାପରି ବିନତା ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ—ପବନ ତୁମ ପାଖ ରକ୍ଷା କରୁ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତୁମ ପୃଷ୍ଠ ରକ୍ଷା କରୁ, ଅଗ୍ନି ମୁଣ୍ଡ ରକ୍ଷା କରୁ, ବସୁମାନେ ସର୍ବଦେହ ରକ୍ଷା କରୁ, ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁ ସର୍ବଂଗର ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ। ମୁଁ ମାତା ଭାବେ ସଦା ତୁମ ଶାନ୍ତି ଓ ମଙ୍ଗଳରେ ନିୟୁକ୍ତ ରହିବି। ମୁଁ ଏଠାରେ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ ରହିବି; ତୁମେ ନିରାପଦ ଯାତ୍ରା କର, ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହେଉ।” ମାତାଙ୍କ ଏହି ଶୁଭ କଥା ଶୁଣି, ଗରୁଡ଼ ତାଙ୍କର ପାଖ ପସାରି ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ। ପରେ, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ଭୟଙ୍କର ଭୋକରେ ନିଷାଦମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇଲେ, ଯେପରି ଯମ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟରେ ଆସନ୍ତି। ସେ ନିଷାଦମାନେ ଖାଇଦେଲେ, ଯାହାର ଫଳରେ ଏକ ବିଶାଳ ଧୂଳିକୁ ଆକାଶକୁ ଉଠାଇଦେଲେ; ସମୁଦ୍ର ତଳସ୍ଥ ଜଳ ଶୁଷ୍କ କରିଦେଲେ ଓ ପାଖପାଖି ପାହାଡ଼କୁ କମ୍ପିତ କରିଦେଲେ।