କାହିଁକି ଏହି ସମୟରେ ସହଦେବଙ୍କ ଦକ୍ଷିଣ ଯାତ୍ରା ଅତ୍ୟନ୍ତ ମନୋହର ଦୃଶ୍ୟରେ ପରିଣତ ହେଉଛି। କାହିଁକିନା, କେତେକ ସ୍ଥାନରେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଫୁଲିଥିବା ବୃକ୍ଷମାନେ ଏହି ଦୃଶ୍ୟକୁ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲେ, ଆଉ କେତେକ ସ୍ଥାନରେ ସୁଗନ୍ଧିତ ନୀଳ କମଳ, କହ୍ଲାରା, କୁମୁଦ ଓ ଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମ ତାଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରୁଥିଲା। ଏପରି ଶୁଭ୍ର ଓ ମନୋହର କାବେରୀ ନଦୀକୁ ଦେଖି ସହଦେବ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହେଲେ; ଯେପରି ଆମ ଦେଶରେ ଗଙ୍ଗା ଅଛି, ସେପରି ଏଠାରେ କାବେରୀ ମଧ୍ୟ ଶୁଭାବହା। ତାପରେ ସହଦେବ ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗମାନେ ସହିତ ଏହି ନଦୀକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଦକ୍ଷିଣ କୂଳକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେଠାରେ ସେମାନେ ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ଏହି ଅଞ୍ଚଳର ଲୋକମାନେ ଉତ୍ସୁକ୍ତାରେ ଭରିଯାଇ, ସହଦେବଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ଦ୍ରାବିଡ଼ ଜନମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଦେଖିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଓ ଆକର୍ଷଣୀୟ, ସେମାନେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଏପରି ଦେଖିଲେ ଯେ, ସେ ଏକ ଦେବତା ପରି ଚାଲୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ତଳେ ଦୂର୍ଲଭ ରୂପ ଥିଲା, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାରୁ ଚକ୍ଷୁ ଫିରେଇପାରୁନଥିଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ତିଆରି ହେଲା; ସମସ୍ତେ ସହଦେବଙ୍କୁ ଏକ ମହାନାୟକ ପରି ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଞ୍ଜଳି ଦେଲେ। ବିଭିନ୍ନ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଓ ଆନ୍ୟ ଆଦର୍ଶ ଉପହାର ସହିତ, ଶୁଭ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଜଣାଇଲେ। ଏପରି ଅନୁପମ ସ୍ନେହ ଓ ଆଦର ପାଇ ସହଦେବ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଅଭିବାଦନ କରି, ପୁଣି ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଚାଲିଗଲେ। ତାପରେ ସହଦେବ ତୀବ୍ର ଦୂତ ପଠାଇ, ଚୋଳ ଓ ଦ୍ରାବିଡ଼ ରାଜାଙ୍କୁ ବଶ କଲେ; ତାଙ୍କ ରତ୍ନ ନେଇ, ପାଣ୍ଡୁ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଗଲେ। ସହଦେବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଲୋକମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେନି; ସେଉଁଠୁ ଚାଲିବା ବେଳେ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରି, ଉତ୍ସୁକ୍ତାରେ ଆସିଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ସହଦେବ ମୃଗ, ହାତୀ, ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ, ବାଘ ଓ ଚିତ୍ତାଳ ଦେଖି, ଅନେକ ପକ୍ଷୀ — ପୋପା, ମୟୂର, ଗିଧ୍ଧ, ବନ୍ୟମୁର୍ଗା — ଦେଖି, ତାଙ୍କ ସ୍ଵଶୁର ରାଜ୍ୟକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ ସହଦେବ ଦୂତ ପଠାଇ, ପାଣ୍ଡ୍ୟ ରାଜାଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ; ମଳୟଧ୍ୱଜ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା, ପାଣ୍ଡ୍ୟ ରାଜାଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କନ୍ୟା ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦା, ଯିଏ ଦ୍ରାବିଡ଼ ମହିଳାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସେ ସହଦେବ ନଗରକୁ ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ଆନନ୍ଦରେ ନାନା ଉପହାର ଓ ରତ୍ନ ପଠାଇଲେ। ପାଣ୍ଡ୍ୟ ରାଜା ମଧ୍ୟ ଦୂତ ମାଧ୍ୟମରେ ବହୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ, ମଣି, ମୁକ୍ତା, ପ୍ରବାଳ ଦେଲେ। ଏପରି ଅନୁପମ ସମ୍ମାନ ଦେଖି, ସହଦେବ ଖୁସି ହୋଇ, ତାଙ୍କ ଭାଇଁ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପୁଅ ବଭ୍ରୁବାହନକୁ ଅନେକ ରତ୍ନ ଦାନ କଲେ। ତାପରେ ସେ ପାଣ୍ଡ୍ୟ, ଦ୍ରାବିଡ଼ ରାଜା, ସ୍ଵଶୁର ମଳୟଧ୍ୱଜ ଓ ମନଲୁର ରାଜାଙ୍କୁ ଦୂତ ମାଧ୍ୟମରେ ବଶ କଲେ। ଏହି ଭାବେ ରତ୍ନ ନେଇ, ଦ୍ରାବିଡ଼ମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହି, ସେ ଦେବତାମାନେ ଅଧିଷ୍ଠିତ ମାଳୟ ପର୍ବତ, ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ମାଳୟ ପର୍ବତକୁ ପରିକ୍ରମା କରି, ଶୋଭାବନ୍ତ ତାମ୍ରପର୍ଣ୍ଣୀ ନଦୀ ଅତିକ୍ରମ କଲେ। ଶୁଭ୍ର, ଦିବ୍ୟ, ଶୀତଳ ଓ ଆକର୍ଷକ ସମୁଦ୍ର କୂଳକୁ ଯାଇ, ସେଠାରେ ବିଶ୍ରାମ କଲେ। ଏହାପରେ, ଭାରତବଂଶୀ ସହଦେବ ତାଙ୍କ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଆଲୋଚନା କରି, କିଛି ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ। ବିଚାର କରି, ସେ ତାଙ୍କ ଭାଇଁ ଭୀମଙ୍କ ପୁଅ ଘଟୋତ୍କଚଙ୍କ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କଲେ। ସେ ମନେ କରିବା ସହିତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସ ଘଟୋତ୍କଚ ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ—ତାଙ୍କ ଦେହ ବଡ଼ ବଡ଼, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତ, ନାନା ଆଭୂଷଣ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ଘଟୋତ୍କଚ ଏକ ଘନ ମେଘ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ସୁନାର କଣକୁଣି, ଦୀପ୍ତିମାନ ହାର, ବାହୁବନ୍ଦ, ରତ୍ନ ଝଙ୍କାରି ମେଖଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ସୁନାର ମାଳା, ବଡ଼ ଦାନ୍ତ, ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ, କମରେ କମରବନ୍ଦ, ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ ଚୁଲି, ପିତାଳ ଦାଢ଼ି, ଭୟଙ୍କର ଦେହ, ବାହୁବନ୍ଦ, କଙ୍କଣ ସହିତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦେଖିବାକୁ ଭୟାନକ। ତାଙ୍କ ଦେହ ରକ୍ତ ଚନ୍ଦନ ଲେପିଥିଲା, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ; ତାଙ୍କ ଆଗମନରେ ପୃଥିବୀ କମ୍ପିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା। ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସମସ୍ତେ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ, ଯେପରି ଛୋଟ ପ୍ରାଣୀମାନେ ସିଂହ ସମ୍ମୁଖରେ ପଳାନ୍ତି। ଘଟୋତ୍କଚ ସହଦେବଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସି, ପୂର୍ବରୁ ରାବଣ ଯେପରି ପୁଲସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ, ସେପରି ଧୂଳି ମାଥା ନମାଇ, ସହଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ହାତ ଜୋଡି ନମ୍ର ଭାବରେ ଦାଣ୍ଡିକାର ଦେଇ, "ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞା କ'ଣ?" ବୋଲି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ପାଣ୍ଡବ ସେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଂଗନ କରି, ମୁଣ୍ଡ ଶୁଘିଲେ। ଏହିପରି ମେରୁ ପର୍ବତ ଶିଖର ସଦୃଶ ଘଟୋତ୍କଚଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, ସହଦେବ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଏହିପରି କହିଲେ: "ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ, ଏଉଁ ଲଙ୍କା ନଗରକୁ ଯାଅ। ସେଠାରେ ରାକ୍ଷସ ରାଜା ବିଭୀଷଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଆଣି ଦେଖ।" ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ଏହି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଶୁଣି, ଘଟୋତ୍କଚ ଆନନ୍ଦରେ "ଯଥାଜ୍ଞା" କହି, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସହଦେବଙ୍କୁ ଅନୁମତି ନେଇ, ଘଟୋତ୍କଚ ଦକ୍ଷିଣାଭିମୁଖ ହେଇ, ସମୁଦ୍ର ଦେଖି, ଲଙ୍କା ପ୍ରତି ଯାତ୍ରା କଲେ। ସେ ସମୁଦ୍ରରେ କଛୁଆ, ମଗର, ବଡ଼ ମାଛ, ଶଙ୍ଖ ଓ ମୋତିର ଝୁଣ୍ଡ ଦେଖିଲେ। ରାମଙ୍କ ପୁଲକୁ ଦେଖି, ରାମଙ୍କ ବୀରତା ଚିନ୍ତା କଲେ; ତାପରେ ଘଟୋତ୍କଚ ସମୁଦ୍ର ପାର୍ ହୋଇ, ଦକ୍ଷିଣ କୂଳକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଲଙ୍କା ନଗରକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ସ୍ୱର୍ଗ ଶିଖର ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ, ଦୁର୍ଗ ଓ ଶୋଭାମୟ ଦ୍ୱାରରେ ଶୁଭିତ। ଏହି ନଗର ଶ୍ୱେତ ଓ ରକ୍ତିମ ରାଜପ୍ରାସାଦରେ ଭରିଥିଲା, ଦିବ୍ୟ ଢୋଳର ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା, ଉଦ୍ୟାନ ଓ ବନ ଏହାକୁ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲେ।