ଏହି ସମୟରେ, ସହଦେବ ତାଙ୍କର ଉଦ୍ୟମକୁ ଅଗ୍ନି ଠାରେ ଉପସ୍ଥାପନ କରି, କହିଲେ— “ଏହା ସମସ୍ତ ତୁମ ପାଇଁ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପଥରେ ଚଳିଥିବା ମହାନ୍। ହେ ପାବକ, ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ମୁଖ, ତୁମେ ଯଜ୍ଞ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।” ସେ ଆଉ କହିଲେ, “ପାବକ, କାରଣ ତୁମେ ପବିତ୍ର କର, ହବ୍ୟବାହନ କାରଣ ତୁମେ ଆହୁତି ବହନ କର। ବେଦମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ତେଣୁ ତୁମେ ଜାତବେଦା। ତୁମେ ଚିତ୍ରଭାନୁ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥ, ଅନଳ, ବିଭାବାସୁ। ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗଦ୍ୱାରକୁ ଛୁଅଛ, ତୁମେ ହୁତାଶ, ଜ୍ୱଳନ, ଶିଖୀ। ତୁମେ ବୈଶ୍ୱାନର, ପିଙ୍ଗେଶ, ପ୍ଲବଙ୍ଗ, ବଡ ତେଜସ୍ୱୀ; କୁମାରଙ୍କ ପୁତ୍ର, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଗର୍ଭ, ସୁବର୍ଣ୍ଣମୟ। ଅଗ୍ନି ମୋତେ ଶକ୍ତି ଦିଅ, ବାୟୁ ନିଶ୍ୱାସ ଦିଅ, ପୃଥିବୀ ଶକ୍ତି ଦିଅ, ଜଳ ମୋତେ କୁଶଳ ଦିଅ। “ହେ ଅଗ୍ନି, ଜଳର ଗର୍ଭ, ମହାତ୍ମା, ଜାତବେଦା, ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ଦେବମୁଖ, ମୋତେ ସତ୍ୟରେ ପବିତ୍ର କର। ଋଷି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦେବତା, ଏବଂ ଅସୁରମାନେ ସଦା ତୁମକୁ ଯଜ୍ଞରେ ଉତ୍ତମ ଭାବେ ଆହୁତି ଦେଇଥାନ୍ତି; ସତ୍ୟରେ ପବିତ୍ର କର। ଧୂମକେତୁ, ଶିଖୀ, ପାପ ନାଶକ, ଅଜନ୍ମା, ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ନିତ୍ୟ ବିରାଜିତ; ସତ୍ୟରେ ପବିତ୍ର କର। ଏପରି ଭକ୍ତିସହିତ ମୁଁ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କଲି, ମୋତେ ତୃପ୍ତି, ପୋଷଣ, ଶିକ୍ଷା ଓ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ, ହେ ଅଗ୍ନି। ଏହିପରି ଅଗ୍ନି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଆହୁତି ଦେବା ଉଚିତ; ଯିଏ ଏହା କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ। ଏହାପରେ ସହଦେବ କହିଲେ, “ହେ ହବ୍ୟବାହନ, ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ବାଧା ଦିଅନାହାଁତୁ।” ଏପରି କହି ସେ କୁଶ ଘାସ ବିଛାଇଲେ। ବିଧିମୁତାବକ, ସେନା ଆଗରେ ସେ ଭୟ ଓ ଚିନ୍ତା ସହ ବ୍ୟାକୁଳ ହୋଇ ପାବକଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। କିନ୍ତୁ ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କୁ ଦହନ କଲେନାହିଁ। ଏବେ ସମୁଦ୍ର ମହାନ ଧ୍ୱନି କରି କହିଲେ। ଅଗ୍ନି ନିଜେ ସହଦେବଙ୍କୁ ମୃଦୁ ଭାବରେ କହିଲେ, “ଉଠ, ଉଠ, ହେ କୌରବ! ମୁଁ ତୁମକୁ ପରୀକ୍ଷା କରିଲି। ମୁଁ ତୁମ ଓ ଧର୍ମପୁତ୍ରଙ୍କ ମନୋଭାବ ଜାଣିଛି, କିନ୍ତୁ ଏହି ନଗରକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ମୋର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ। ରାଜା ନୀଳଙ୍କ ବଂଶରେ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସନ୍ତାନ ରହିବେ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ତୁମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବି, ହେ ପାଣ୍ଡବ।” ଏହି ଉତ୍ତର ପାଇ ସହଦେବ ଆନନ୍ଦରେ ହୃଦୟ ଭରି, ହସ୍ତ ଜୋଡି ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ପାବକଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ପାବକ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିବା ପରେ, ରାଜା ନୀଳ ଆସି, ପାବକଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସହଦେବଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ସହଦେବ, ଶୂରବୀର ଓ ସେନାପତି, ଏହି ସମ୍ମାନ ଗ୍ରହଣ କରିଲେ। ଏହାପରେ ସେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ, ତ୍ରିପୁରା ଓ ତାହାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜାକୁ ବଶ କରିଲେ। ବଡ ଶକ୍ତି ଦେଖାଇ ସେ ପୌରବ ରାଜାଙ୍କୁ ଧରିଲେ, ଯିଏ ମୁନି କୌଶିକଙ୍କ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ପରେ ସେ ସୌରାଷ୍ଟ୍ର ରାଜାକୁ ବଶ କରି, ତାହାଁଠାରୁ ରୁକ୍ମିନ୍କୁ ସନ୍ଦେଶ ପଠାଇଲେ। ସେ ଭୋଜକଟରେ ବସିଥିବା ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଭୀଷ୍ମକ ରାଜାଙ୍କୁ ଓ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ, ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସ୍ନେହୀ, ଉପଦେଶ ପଠାଇଲେ। ତେବେ ସେମାନେ ଭଲଭାବେ ଆଜ୍ଞା ଗ୍ରହଣ କରି, ବସୁଦେବଙ୍କୁ ମନେ ରଖି, ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ସେଠାରୁ ରତ୍ନ ନେଇ, ସହଦେବ ଶୂରପାରକ, ତାଲକଟ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ବଶ କଲେ। ଦଣ୍ଡକ ଓ ବିଦେଶୀ ଦ୍ୱୀପର ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କ ଅଧୀନକୁ ଆସିଲେ। ନିଷାଦ, ପୁରୁଷାଦ, କର୍ଣ୍ଣପ୍ରବରଣ, କଳାମୁଖ ଏବଂ ମାନବ ଓ ରାକ୍ଷସ ମିଶ୍ର ଜାତିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁଗତ ହେଲେ। କୋଳଗିରି, ସୁରଭିପଟ୍ଟନ, ତାମ୍ର ଦ୍ୱୀପ ଓ ରାମକ ପର୍ବତ ସମସ୍ତ ତାଙ୍କ ଅଧୀନ ହେଲା। ତିମିଙ୍ଗିଳ ରାଜା, ଏକପାଦ ଲୋକ, କେରଳ ଓ ଅରଣ୍ୟବାସୀମାନେ ବସ୍ତୁ ଦେଇ ଅନୁଗତ ହେଲେ। ସଞ୍ଜୟନ୍ତି, ପାଶଣ୍ଡ, କରହଟକ ନଗର ଦୂତ ମାଧ୍ୟମରେ ବଶ ହେଲା। ପାଣ୍ଡ୍ୟ, ଦ୍ରାବିଡ, ଓଡ୍ର-କେରଳ, ଆନ୍ଧ୍ର, ତାବନ, କଳିଙ୍ଗ, ଉଷ୍ଟ୍ରକର୍ଣ୍ଣିକ ଏବଂ ଅନେକ ଜାତି ତାଙ୍କୁ ଅନୁଗତ ହେଲେ। ଆଟବି ଓ ଯବନ ନଗର ଦୂତ ମାଧ୍ୟମରେ ବଶ ହେଲା। ତତ୍ରପର୍ଣ୍ଣୀ ନଦୀ ଅତିକ୍ରମ କରି, ପବିତ୍ର କନ୍ୟା ତୀରକୁ ପହଞ୍ଚି, ସମସ୍ତ ଦକ୍ଷିଣ ଦେଶ ଜିତି, ସହଦେବ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ। ସମୁଦ୍ରର ଉତ୍ତର ତୀରକୁ ପହଞ୍ଚି, ତାଙ୍କ ଭାଇଙ୍କ ପୁତ୍ର ଘଟୋତ୍କଚଙ୍କୁ ମନେ କରିଲେ। ଏହି ଚିନ୍ତା କରିବା ସହିତ, ତୃତୀୟ ଦେଖିଲେ ଯେ, ରାକ୍ଷସ ଘଟୋତ୍କଚ ମେରୁ ପର୍ବତ ଶିଖର ପରି ଉପସ୍ଥିତ। ଭୃଗୁକଚ୍ଛରୁ ଶତ୍ରୁ ନାଶକ ସହଦେବ ଧର୍ମରାଜଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସରି କହିଲେ, “ସେ ଆସନ୍ତୁ।” ରାକ୍ଷସମାନେ ଘେରି ତାଙ୍କୁ ମହାତ୍ମା ଘଟୋତ୍କଚଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ଏହିଠାରେ, ସହଦେବ ପ୍ରେମ ଭରା ସନ୍ଦେଶ ପଠାଇଲେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପୌଲସ୍ତ୍ୟ ବିଭୀଷଣଙ୍କୁ। ବିଭୀଷଣ ଏହି ଆଜ୍ଞାକୁ ଅନନ୍ଦ ସହିତ ଗ୍ରହଣ କରି, ଏହାକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଭାବେ ମନେ କଲେ। ତେବେ ସେ ନିଜ ଦୂତ ମାଧ୍ୟମରେ ବିଭିନ୍ନ ରତ୍ନ, ଚନ୍ଦନ, ଅଗରୁ ଓ ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣ ପଠାଇଲେ।