କଦ୍ରୁ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଯେମିତି ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ସେମିତି କହିଲେ—"ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମେ ହଜାର ଚକ୍ଷୁଅଳି ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଶ୍ରୟ, ଅମୃତର ଆଧାର, ସୋମଦେବ ଭାବେ ପୂଜିତ। ତୁମେ କ୍ଷଣ, ତିଥି, ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ନିମିଷ, ପକ୍ଷ, କଳା, କାଷ୍ଠା, ବର୍ଷ, ଋତୁ, ମାସ, ରାତି ଓ ଦିନ ଅଟୁଟ ଭାବେ ଅନୁଭୂତ। ତୁମେ ପୃଥିବୀରେ ପର୍ବତ ଓ ଅରଣ୍ୟ ସହିତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭୂମି, ସୂର୍ୟ ସହିତ ମାଟି, ଅନ୍ଧକାରହୀନ ଆକାଶ, ମତ୍ତ ତିମିଙ୍ଗିଲ ଓ ମହାଲହରୀ ସହିତ ସାଗର, ଅନେକ ମଗର ଓ ମାଛର ଦଳ। ବିଦ୍ୱାନ୍ମାନେ, ମହାର୍ଷିମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଯିଏ ସଦା ପୂଜିତ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞରେ ସୋମପାନ କରି ପ୍ରଶଂସିତ, ଏବଂ ଭୂତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତ୍ୟାଗ ଭୋଗ କରନ୍ତି। ଏଠି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଫଳ ଲାଗି ତୁମକୁ ପୂଜନ୍ତି, ବେଦ ଓ ଉପବେଦରେ ତୁମର ଅପାର ପ୍ରଭାବ ଗାଯାଯାଏ, ଦ୍ୱିଜମାନେ ଯଜ୍ଞକୁ ନିବେଶ କରି ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନ କରନ୍ତି। ଏପରି ଭାବେ ପ୍ରଶଂସା ପାଇ ବିଭୁ ସୁଦର୍ଶନ ଧାରୀ ପ୍ରଭୁ ଆକାଶକୁ ଘନ ମେଘରେ ଆଛାଦିତ କରିଦେଲେ। ସେ ମେଘମାନେକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ—"ଶୁଭ ଅମୃତ ଧାରା ବର୍ଷା କର!" ତାହାପରେ ମେଘମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବିଦ୍ୟୁତ ଛଟାରେ ଅଧିକ ପାଣି ବର୍ଷା କଲେ। ମେଘମାନେ ଆକାଶରେ ଅବିରତ ଗର୍ଜନ କରି, ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା କରୁଥିବା ପରି ଲାଗିଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ଅପୂର୍ବ ଓ ବିଶାଳ ହୋଇ ଆକାଶକୁ ବିଗ୍ରହ ଭାବରେ ଦେଖାଉଥିଲେ। ଅପୂର୍ବ ଧ୍ୱନିରେ ଏବଂ ଅବିରତ ଜଳଧାରାରେ ଆକାଶ ଅନେକ ଝରଣା ଓ ତରଙ୍ଗରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲା। ବିଦ୍ୟୁତ ଓ ପବନର ଚଞ୍ଚଳତାରେ ମେଘମାନେ ଅବିରତ ବର୍ଷା କରୁଥିଲେ। ସୂର୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରର କିରଣ ହାରାଇ ଆକାଶ ଅନ୍ଧକାରିତ ହେଲା, ଏବଂ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନାଗମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବର୍ଷାରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ପୃଥିବୀ ସମସ୍ତଠାରେ ଜଳରେ ଭରିଗଲା, ଶୀତଳ ଓ ପବିତ୍ର ଜଳ ପାତାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିଗଲା। ସେ ବେଳେ ପୃଥିବୀ ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ତରଙ୍ଗମାଳା ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ହେଲା, ଏବଂ ନାଗମାନେ ତାଙ୍କ ମାଆ ସହିତ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ୱେଷଣ କରି ଆସିଲେ। ଏହିପରି ଦୃଶ୍ୟରେ, ଜଳଧାରାରେ ଭିଜିବା ନାଗମାନେ ଖୁସି ହୋଇ, ସୁପର୍ଣ୍ଣ (ଗରୁଡ଼) ଦ୍ୱାରା ତାହାଁକୁ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଏକ ଦ୍ୱୀପକୁ ନେଇଯିବାଗଲେ। ସେ ଦ୍ୱୀପ, ମକରମାନଙ୍କ ନିବାସସ୍ଥଳ, ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ମିତ। ସେଠାରେ ପ୍ରଥମେ ପହଞ୍ଚିଥିବା ଲୋକମାନେ ଭୟଙ୍କର ଲୁଣ ଦେଖିଲେ। ନାଗମାନେ ଓ ସୁପର୍ଣ୍ଣ ସେଠାରେ ସମୁଦ୍ର ପରିବେଷ୍ଟିତ ମନୋହର ବନ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପକ୍ଷୀମାନେ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ। ଏହି ବନ ଅପୂର୍ବ ଫଳ ଓ ଫୁଲର ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ଆବୃତ, ଚମତ୍କାର ଗୃହ ଓ ପଦ୍ମପୁଷ୍କରିଣୀରେ ଶୋଭିତ। ଏଠି ପବିତ୍ର ଜଳ ଓ ଦିବ୍ୟ ସରୋବର ରହିଛି, ଦେବସ୍ପର୍ଶୀ ବାତାସ ଦ୍ୱାରା ସୁଗନ୍ଧ ବିକିରଣ କରୁଛି। ମଲୟ ପ୍ରବୃତ୍ତି ଗଛମାନେ ଆକାଶକୁ ଛୁଁଇଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଛି, ପବନ ଦ୍ୱାରା ଫୁଲ ବର୍ଷା କରୁଛି। ଅନ୍ୟ ଗଛମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଫୁଲ ଓ ଝରଣା ଦ୍ୱାରା ନାଗମାନେ ଉପରେ ଫୁଲ ଓ ଜଳର ବର୍ଷା କରୁଛି। ଏହି ସ୍ଥାନ ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ପ୍ରିୟ, ମଦୋନ୍ମତ ମଧୁମାକୁଡ଼ିର ଗୁଞ୍ଜନ ରେ ମନୋହର। ଏହା ଶୁଭ, ପବିତ୍ର, ମନୋହର, ନାନା ପକ୍ଷୀର ଗୀତରେ ଭରିଥିଲା, ଏବଂ କଦ୍ରୁପୁତ୍ରମାନେ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଖୁସି ହେଲେ। ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚି ନାଗମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ କହିଲେ—"ଏ ଦିନ ଆମକୁ ଅନ୍ୟ ଏକ ଦ୍ୱୀପକୁ ନେଇ ଚାଲ, ଯେଉଁଠାରେ ଶୁଭ ଓ ପବିତ୍ର ଜଳ ଅଛି; ତୁମେ ଆକାଶବିହାରୀ, ଅନେକ ସୁନ୍ଦର ଦେଶ ଦେଖିଛ।" ତେବେ ଗରୁଡ଼ ଚିନ୍ତା କରି ତାଙ୍କ ମାଆ ବିନତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ—"ମାଆ, ମୁଁ କାହିଁକି ନାଗମାନେ ଯାହା କହୁଛନ୍ତି, ତାହା କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ?" ବିନତା ଦୁଃଖିତ ହୋଇ କହିଲେ—"ହେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପକ୍ଷୀ, ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଓ ସହପତ୍ନୀର ଚତୁରତାରେ ମୁଁ ଦାସୀ ହୋଇଛି; ନାଗମାନେ ମୋତେ ଭ୍ରମ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଧୋକା ଦେଇଛନ୍ତି।" ମାଆଙ୍କ ଦୁଃଖ ଶୁଣି ଆକାଶବିହାରୀ ଗରୁଡ଼ ନାଗମାନେ ପ୍ରତି କହିଲେ—"କ’ଣ ଆଣିଲେ, କିମ୍ବା କ’ଣ ଜାଣିଲେ, କିମ୍ବା କ’ଣ ବୀର୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ମୋ ମାଆଙ୍କୁ ଦାସ୍ୟ ରୁ ମୁକ୍ତ କରିପାରିବି? ସତ୍ୟ କହ, ହେ ଜିହ୍ୱା ଚାଟୁଥିବା ନାଗମାନେ।" ନାଗମାନେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—"ତୁମେ ଯଦି ଶକ୍ତିରେ ଅମୃତ ଆଣିଦେଉଛ, ତେବେ ତୁମର ମାଆ ଦାସ୍ୟ ରୁ ମୁକ୍ତ ହେବେ, ହେ ଆକାଶବିହାରୀ।" ଏପରି ଶୁଣି ଗରୁଡ଼ ତାଙ୍କ ମାଆଙ୍କୁ କହିଲେ—"ମୁଁ ଅମୃତ ଆଣିବାକୁ ଯିବି, କିନ୍ତୁ ମୋର ଖାଦ୍ୟ କ’ଣ ହେବ, ତାହା ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛି।" ତାହାପରେ ବିନତା କହିଲେ—"ସମୁଦ୍ର ଗଭୀର ଧାରାର କୂଳେ ନିଷାଦମାନଙ୍କର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନିବାସ ଅଛି; ସେଠାରେ ଅନେକ ନିଷାଦ ଅପରାଧୀ, ଦୁଷ୍ଟ, ନିଷ୍ଠୁର ଓ ନିଷ୍ପାପ ହୋଇଛନ୍ତି—ସେମାନେ ତୁମ ଖାଦ୍ୟ। କିନ୍ତୁ କେବେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବା ଚିନ୍ତା କରିବ ନାହିଁ; ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ, ନିର୍ମଳ। ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ୟ, ବିଷ, ଶସ୍ତ୍ର—ଏସବୁ ରୁଷ୍ଟ ହେଲେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମାନ; ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଗୁରୁ। ଏପରି ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଧର୍ମଜନ ମହତ୍ୱ ଦେଇଛନ୍ତି; ତେଣୁ, ପ୍ରିୟ, କ୍ରୋଧରେ ମଧ୍ୟ କେବେ ହତ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କେବେ ଆକ୍ରମଣ କରିବ ନାହିଁ; ଯେପରି ଅଗ୍ନି କିମ୍ବା ସୂର୍ୟ ନିର୍ଦୋଷକୁ ଦହନ କରେ ନାହିଁ, ସେପରି ତୁମେ ଅପରାଧ ନ କର। ଏହି ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା, ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସଂଯମୀ, କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ଯେପରି କରେ, ତାହା ଚିହ୍ନିବା। ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ବର୍ଣ୍ଣମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ପିତା ଓ ଗୁରୁ। "କିଏ ଅଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ? କିଏ ମୃଦୁ ଚରିତ୍ର ଦେଖାଏ? କେଉଁ ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଚିହ୍ନିପାରିବି?" "ଯିଏ ତୁମ ଗଳାକୁ ଛୁଁଇଥାଏ, ଯେପରି ଏକ ଆଙ୍କୁଶ ଗଳାରେ ଯାଏ..." ଏପରି ଅନୁଶାସନ ଦେଇ ବିନତା ତାଙ୍କ ପୁଅ ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କଲେ, ଯାହା ସେ ଭବିଷ୍ୟତ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ମନରେ ଧାରଣ କଲେ।