ଏକ ସମୟରେ, ବିନତା ନିଜ ପୁତ୍ର ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନମ୍ରତାପୂର୍ବକ ନମନ କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ କଦ୍ରୁ, ନାଗମାନଙ୍କର ମା, ବିନତାଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ, “ଓ ବିନତା, ମୂଦ୍ର ଓ ରୂପରେ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ମନୋହର ନାଗମାନଙ୍କର ନିବାସସ୍ଥଳ, ସାଗର ତଳସ୍ଥଳ ଧାରରେ ଅବସ୍ଥିତ, ସେଠାକୁ ମୋତେ ନେଇଯିବା।” ତାପରେ, ସୁପର୍ଣ୍ଣଙ୍କର ମା ବିନତା, ସର୍ପମା କଦ୍ରୁଙ୍କୁ କୋଳେ ଦେଇ ନେଇଯିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ; ଏବଂ ଗରୁଡ଼, ନିଜ ମାଙ୍କର ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ, ସର୍ପମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନେଇଯିଲେ। ଗରୁଡ଼, ଆକାଶର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପକ୍ଷୀ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇଲେ; ସେଠାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ତୀବ୍ର କିରଣରେ ସର୍ପମାନେ ଦଗ୍ଧ ହେଇ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ଓ ଶକ୍ତିହୀନ ହେଇପଡ଼ିଲେ। ନିଜ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କର ଏହି ଦୁଃଖଦ ଅବସ୍ଥା ଦେଖି, କଦ୍ରୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି କହିଲେ, “ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ବଧ କରିଥିବା, ନମସ୍କାର ଆପଣଙ୍କୁ। ନମୁଚିଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିଥିବା, ଶତ ଆଖି ଥିବା ଶଚୀପତି, ନମସ୍କାର ଆପଣଙ୍କୁ। ଏହି ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇଥିବା ସର୍ପମାନେ ପାଇଁ, ଆପଣ ଜଳରେ ଭରିଥିବା ଏକ ତୈଳ ହେଇଯାନ୍ତୁ। ଆପଣ ଅମରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ରଷ୍ଟା, ପ୍ରଭୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏବଂ ପୁରନ୍ଦର। ଆପଣ ବଦଳ, ପବନ, ଅଗ୍ନି, ଆକାଶର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତଡ଼ିତ, ମେଘମାନଙ୍କୁ ବିକ୍ଷିପ୍ତ କରିବା, ଏବଂ ମହାମେଘ ନାମରେ ପରିଚିତ। ଅପରିମିତ ଶକ୍ତିର ଭୟାନକ ବଜ୍ର, ମହାବର୍ଷା, ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଏବଂ ଅଜୟ ବିନାଶକର୍ତ୍ତା ଆପଣ। ଆପଣ ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କର ଆଲୋକ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଦହିଁଥିବା ଅଗ୍ନି, ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ବିଶ୍ମୟକର ଦେବତା, ରାଜା, ଦେବମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଆପଣ ବିଷ୍ଣୁ, ଶତ ଆଖି ଥିବା ଦେବ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଶ୍ରୟ, ସମସ୍ତ ଅମର, ସୋମ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପୂଜ୍ୟ। ଆପଣ ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ତିଥି, ଚଣ, ଦ୍ୱିତୀୟ, ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷ, କୃଷ୍ଣପକ୍ଷ, ସମୟର ଅନ୍ଶ, ମାପ, ଏବଂ ସବୁଠୁ ଛୋଟ ଅଂଶ, ବର୍ଷ, ଋତୁ, ମାସ, ରାତି ଏବଂ ଦିନ। ଆପଣ ପାହାଡ଼ ଓ ଜଙ୍ଗଲ ସହିତ ଉଚ୍ଚ ଭୂମି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ଭୂମି, ଅନ୍ଧକାର ନଥିବା ଆକାଶ, ମଦୋନ୍ମତ ତିମି, ମହାତରଙ୍ଗ, ଅନେକ ମଗର ଓ ମାଛ ସହିତ ସାଗର। ବିଶ୍ୱସ୍ତ ମହାପୁରୁଷମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ସଦା ପୂଜା କରନ୍ତି; ଆପଣ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସୋମପାନ କରନ୍ତି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପାଇଁ ହୋମ ଭୋଗ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି। ଏଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଫଳ ପାଇଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି; ଅପରିମିତ ଶକ୍ତିର ଆପଣ ବେଦ ଏବଂ ଉପବେଦରେ ଗାଇଯାନ୍ତି; ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଯଜ୍ଞ ଓ ବେଦର ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି। କଦ୍ରୁଙ୍କ ସ୍ତୁତିରେ, ଚକ୍ରଧାରୀ ଶ୍ରୀମାନ ଦେବତା ସମସ୍ତ ଆକାଶକୁ ଗାଢ଼ କଳା ମେଘମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆଛାଦିତ କରିଦେଲେ। ସେ ମେଘମାନଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ, “ଶୁଭ ଅମୃତ ଝରା ପକାଇବା!” ଏବଂ ମେଘମାନେ ତଡ଼ିତର ଚମକ ଦେଇ, ବହୁ ପରିମାଣରେ ଜଳ ବର୍ଷା କରିଲେ। ଆକାଶରେ ମେଘମାନେ ଅବିରତ ଗର୍ଜନା କରୁଥିଲେ, ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା କରୁଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ; ସେମାନେ ଆକାଶକୁ ଦିନାନ୍ଦିନ ଶୂନ୍ୟ ଭାବରେ ପରିଣତ କରିଦେଲେ। ଅପୂର୍ବ ଏବଂ ଅବିରତ ଜଳ ବର୍ଷା ପରି ଆକାଶ ଅନେକ ଝରା ଓ ତରଙ୍ଗରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ବଜ୍ର ଗର୍ଜନା, ତଡ଼ିତ ଓ ପବନରେ ବିକ୍ଷିପ୍ତ ହୋଇ, ମେଘମାନେ ଏହି ସମୟରେ ଅବିରତ ବର୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ଅନ୍ଧକାରରେ ହରାଇଗଲା, ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସର୍ପମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବର୍ଷାରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ପୃଥିବୀ ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲା; ଶୀତଳ ଏବଂ ପବିତ୍ର ଜଳ ପାତାଳ ଲୋକ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିଗଲା। ସେ ସମୟରେ, ପୃଥିବୀର ଅନେକ ସ୍ଥାନ ଜଳର ତରଙ୍ଗରେ ଆଛାଦିତ ହେଇଗଲା; ସର୍ପମାନେ ନିଜ ମା ସହିତ ସୁନ୍ଦରତା ଅନ୍ୱେଷଣ କରି ବାହାରିଲେ। ତାପରେ, ଜଳର ଝରାରେ ଭିଜି ଆନନ୍ଦିତ ସର୍ପମାନେ ଶୀଘ୍ର ଗରୁଡ଼ଙ୍କ କୋଳରେ ଏହି ଦ୍ୱୀପକୁ ଯାଇପହଞ୍ଚିଲେ। ସେ ଦ୍ୱୀପ, ମକରମାନଙ୍କର ନିବାସ, ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ନିର୍ମିତ, ଏଠାରେ ପ୍ରଥମେ ଆସିଥିବାମାନେ ଭୟାନକ ଲୁଣ ଦେଖିଲେ। ଗରୁଡ଼ ସହିତ ସର୍ପମାନେ ସାଗର ଜଳରେ ଆବୃତ ଏକ ମନୋହର ଜଙ୍ଗଲ ଦେଖିଲେ, ଯାଁଠି ଅନେକ ପକ୍ଷୀମାନେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ। ଏହି ଦ୍ୱୀପ ଅପୂର୍ବ ଫଳ ଓ ଫୁଲର ଅନେକ ଗଛ ଦ୍ୱାରା ଆଛାଦିତ, ମହାନ ନିବାସ ଓ ପଦ୍ମସରୋବର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ପ୍ରସ୍ତୁତ ଜଳ ଓ ଦିବ୍ୟ ହ୍ରଦ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ନେଇ ଆସୁଥିବା ପବନ ଦ୍ୱାରା ମନୋହର। ମାଲୟ ଗଛମାନେ ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ପବନରେ ଫୁଲ ଝରି ବିକ୍ଷିପ୍ତ ହେଉଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ଗଛମାନେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ଫୁଲ ଝଡ଼ି ଏଠାରେ ଥିବା ସର୍ପମାନେ ପାଇଁ ଫୁଲ ଓ ଜଳର ବର୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଏହି ଦ୍ୱୀପ ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ପସନ୍ଦ କରୁଥିଲେ, ମଦୋନ୍ମତ ମଉମାନେ ଗୁଞ୍ଜନ କରୁଥିଲେ, ଦେଖିବାକୁ ମଧୁର। ମନୋହର, ଶୁଭ, ପବିତ୍ର, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରୁଥିବା, ବିଭିନ୍ନ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ଗୀତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, କଦ୍ରୁଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ। ଏହି ଜଙ୍ଗଲକୁ ପହଞ୍ଚି, ସର୍ପମାନେ ଆନନ୍ଦ ଭରି ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏଠାରୁ ଆଉ ଏକ ଦ୍ୱୀପକୁ ନେଇଯିବା, ଅତି ମନୋହର ଓ ପବିତ୍ର ଜଳରେ ଭରିଥିବା; ତୁମେ ଆକାଶର ଯାତ୍ରୀ, ଅନେକ ସୁନ୍ଦର ଦେଶ ଦେଖିଛ।" ଗରୁଡ଼ ଚିନ୍ତା କରି ନିଜ ମା ବିନତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ମା, ସର୍ପମାନେ ଯାହା କହିଛନ୍ତି ତାହା କିଏ ପାଇଁ ମୁଁ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ?" ବିନତା କହିଲେ, “ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପକ୍ଷୀ, ମୁଁ ଦୁଃଖ ଓ ସହପତ୍ନୀର ଚାଳାକିରେ ଦାସୀ ହୋଇପଡ଼ିଛି; ସର୍ପମାନେ ମୋତେ ଭୁଲ ଶର୍ତ୍ତରେ ଫସାଇଛନ୍ତି।” ମାଙ୍କୁ ଏହି କାହାଣୀ ଶୁଣି, ଆକାଶର ଯାତ୍ରୀ ଗରୁଡ଼ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ସର୍ପମାନେ କୁହିଲେ, “କେଉଁ ଦ୍ୱାରା, କିମ୍ବା କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା, କିମ୍ବା କେଉଁ ପ୍ରଭାବ ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ମୋ ମାଙ୍କୁ ଦାସତ୍ୱରୁ ମୁକ୍ତ କରିପାରିବି? ଏଠାରେ ଆସିଥିବା ସର୍ପମାନେ, ସତ୍ୟ କହ।" ସର୍ପମାନେ କହିଲେ, “ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଆମକୁ ଅମୃତ ଆଣିଦିଅ; ତାହାହେଲେ ତୁମ ମା ଦାସତ୍ୱରୁ ମୁକ୍ତ ହେବେ, ଓ ଆକାଶର ଯାତ୍ରୀ।