ଏକ ଦିନ, ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କର ଦିଗ୍-ବିଜୟ ଯାତ୍ରାରେ ଏକ ବିଶାଳ ପାହାଡ଼କୁ ଦେଖିଲେ—ଏହା ମେରୁ ପର୍ବତ, ଯାହା ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଯାଉଥିଲା, ନଦୀ ଓ ଗଛରେ ଆବୃତ, ଅନ୍ୟମାନେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଅସମ୍ଭବ। ଏହି ପାହାଡ଼ ଅନେକ ସୁନ୍ଦର ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର କୁହୁକୁହୁ ଶବ୍ଦରେ ମନୋରମ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଫଳଗୁନା ଅର୍ଜୁନ ମେରୁକୁ ଦେଖି ଅତିଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ମେରୁ ପର୍ବତର ଚାରିପାଖ ଦିବ୍ୟ ଇଲାବୃତ ଭୂମି ଅତି ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା। ମେରୁର ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଜାମ୍ବୁ ଗଛ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଯାହା ସଦା ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଦେଇଥାଏ, ଏହି ଗଛକୁ ସିଦ୍ଧ ଓ ଚାରଣମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥାନ୍ତି। ଏହାର ଶାଖା ଆକାଶକୁ ଉଠିଯାଏ। ଏହି ଜାମ୍ବୁ ଗଛର ନାମରୁ ଏହି ଦ୍ୱୀପକୁ ଜାମ୍ବୁଦ୍ୱୀପ ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଏ। ଅର୍ଜୁନ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଦେହାନ୍ତ କରିବାରେ ସମର୍ଥ, ଏହି ଜାମ୍ବୁ ଗଛକୁ ଦେଖିଲେ। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଶ୍ୱରେ ତୁଳନାହୀନ ଦୁଇଟି—ମେରୁ ପର୍ବତ ଓ ଜାମ୍ବୁ ଗଛ—କୁ ଏକାଠି ଦେଖି ବସି ଅର୍ଜୁନ ଚମତ୍କୃତ ହେଲେ, ଚାରିପାଖ ଦେଖିଲେ। ସିଦ୍ଧ ଓ ଦିବ୍ୟ ଚାରଣମାନେ ତାଙ୍କୁ ହଜାର ହଜାର ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି ଓ ଅଳଙ୍କାର ଦେଲେ। ଅର୍ଜୁନ ଏଠାରୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ବସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ପାଇଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ଅନେକ ମଣି ନେଇ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅର୍ଜୁନ ମେରୁ ପର୍ବତକୁ ପରିକ୍ରମା କରି ଚାଲିଗଲେ। ଅର୍ଜୁନ ଜାମ୍ବୁ ନଦୀର ତୀର ଅଟେ ଚାଲିଗଲେ, ଏହି ଦିବ୍ୟ ଓ ମନୋହର ନଦୀର ଜଳ ଜାମ୍ବୁ ଫଳ ପରି ମିଠା ଥିଲା। ଏଠି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପକ୍ଷୀମାନେ ଦଳେ ଦଳେ ଥିଲେ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ତାଳ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମାଟି, ଜଳ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଚଟାଣ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। କେତେକ ସ୍ଥାନରେ ଫୁଟିଥିବା ସୁବର୍ଣ୍ଣ ତାଳ ଓ ଶାଳି ଦେଖିଲେ, ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ତୀର ଉପରେ ଫୁଟିଥିବା ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଫୁଲ ଚାରିପାଖ ଝାଡ଼ ଥିଲା। ତୀର ଉପରେ ପବିତ୍ର ସ୍ନାନସ୍ଥଳ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶିଳାପଥ, ଶୁଦ୍ଧ ମଣି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭା ପାଇଥିଲା, ନୃତ୍ୟ ଓ ସଙ୍ଗୀତର ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା। ଚାରିପାଖ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଛାତା ରହିଥିଲା; ଏପରି ଏକ ନଦୀ ଦେଖି ପାର୍ଥ ଏହାକୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଏପରି ଦିବ୍ୟ ନଦୀ ଅଗ୍ରେ କେବେ ଦେଖିନଥିବା ଅର୍ଜୁନ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ତାହାର ତୀର ଉପରେ ଅଦ୍ଭୁତ ସୁନ୍ଦର ପୁରୁଷମାନେ ଦେଖିଲେ। ସେମାନେ ନଦୀର ଜଳ ଉପରେ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ସହ ରହୁଥିଲେ, ଦେବତାମାନେ ପରି, ସଦା ସୁଖ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ମଗ୍ନ, ସମସ୍ତ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ। ତାଙ୍କଠାରୁ ଅର୍ଜୁନ ଦିବ୍ୟ ମଣି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଜାମ୍ବୁ ଫଳ ଓ ଅଳଙ୍କାର ଦେଖିଲେ। ଏହି ଦୁର୍ଲଭ ଧନ ନେଇ ପାର୍ଥ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ଚାଲିଗଲେ, ନାଗମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ଭୂମିକୁ ଜିତିଲେ। ଏହାପରେ ବଜ୍ରଧାରୀ ଦେବତା ବରୁଣୀକୁ ଯାଇ ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଏଠି ସେ ଏହି ଅଞ୍ଚଳକୁ ଜିତିଲେ। ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରି ଅର୍ଜୁନ କେତୁମାଳ ଦେଶକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ମଣିରେ ଭରିଥିଲା। ଏଠି ଦିବ୍ୟ ସୁନ୍ଦର ନାରୀମାନେ ଦେବୀମାନେ ପରି ଥିଲେ; ଅର୍ଜୁନ ଏହି ଦେଶକୁ ଜିତି ନିଜ ଅଧିକାର ସ୍ଥାପନ କଲେ। ଏଠି ସେ ଦୁର୍ଲଭ ମଣି ଏକାଠି କରି, ତାପରେ ମଧ୍ୟଭାଗ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଫେରିଲେ। ଅର୍ଜୁନ ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ଯାଇ, ମେରୁ ଓ ମନ୍ଦରା ପର୍ବତ ମଧ୍ୟରେ ବହୁଥିବା ଏକ ନଦୀ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏଠି କିଚକ ବାଁଶ ଛାୟାରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ, ଏବଂ ନଦୀର ମାଛ ଓ କାସ୍ତି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବାଁଶ ଅଂକୁର ଭୋଜନ କରନ୍ତି। ଅର୍ଜୁନ ପଶୁପା, କୁଲିନ୍ଦ, ଟଙ୍କଣ, ପରଟଙ୍କଣ ଦେଶକୁ ଜିତି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉପନ୍ୟାସ ଦେଲେ। ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି ନେଇ, ମାଲ୍ୟବନ୍ତ ପର୍ବତକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଅର୍ଜୁନ ଆଗକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହାପରେ ଅର୍ଜୁନ ଭଦ୍ରାଶ୍ୱ ଦେଶକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାହା ପବିତ୍ର ଓ ଦିବ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା; ଏଠି ଦେବତା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଜିତି ନିଜ ଅଧିନ କଲେ, ଉପନ୍ୟାସ ଦେଲେ, ଚାରିଦିଗରୁ ଅନେକ ମଣି ଏକାଠି କଲେ। ନୀଳ ପର୍ବତକୁ ଯାଇ ଏଠି ଅର୍ଜୁନ ଏହାର ଅବସ୍ଥିତିକୁ ଜିତିଲେ; ଏହି ବିଶାଳ ପର୍ବତ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରିଲେ। ଅର୍ଜୁନ ରମ୍ୟକ ଦେଶକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାଁଠି ଅନେକ ସୁନ୍ଦର ଜନ୍ତୁ ଦମ୍ପତି ଥିଲେ; ଏହି ଅଞ୍ଚଳକୁ ଜିତି ଉପନ୍ୟାସ ଦେଲେ। ବିଭତ୍ସୁ ଗୁହ୍ୟକମାନେ ରକ୍ଷିଥିବା ଦେଶକୁ ମଧ୍ୟ ଜିତିଲେ; ଏଠି ସେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଜନ୍ତୁ ଓ ପକ୍ଷୀ ପାଇଲେ। ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ମନୋହର ଧନ ଏକାଠି କଲେ, ଅନ୍ୟ ମଣି ନେଇ ଆଗକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଅର୍ଜୁନ ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ତାଙ୍କ ସେନା ରକ୍ଷିଥିବା ଦେଶକୁ ଜିତିଲେ; ଏଠି ଦିବ୍ୟ ମଣି ପାଇଲେ। ହିରଣ୍ବତ ଦେଶକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ଏହି ସୁନ୍ଦର ଅଞ୍ଚଳରେ ଅର୍ଜୁନ ଆଗକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ। ପ୍ରାସାଦମାନେ ଦଳେ ଦଳେ ଥିବା ସ୍ଥାନରେ, ଚାନ୍ଦ ପରି ଅର୍ଜୁନ ସମସ୍ତ ମହାପଥରେ ଯାତ୍ରା କରୁଥିଲେ। ଉଚ୍ଚ ପ୍ରାସାଦରୁ ଶକ୍ତି ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଶୋଭିତ ନାରୀମାନେ ପାର୍ଥଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଏହି ନାରୀମାନେ ତାଙ୍କର ରଥ, ଅସ୍ତ୍ର, ମୁକୁଟ ଓ ସେବକମାନେ ସହ ପ୍ରଭାମୟ ଅର୍ଜୁନକୁ ଦେଖି ଚମତ୍କୃତ ହେଲେ। ସେ ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁଳନାହୀନ ରୂପ, ଶତ୍ରୁ ଦମନ କରିବାରେ ସମର୍ଥ, ଶତ୍ରୁ ହାତୀମାନେକୁ ବଶ କରିଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେଠି ନାରୀମାନେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ହାତରେ ଦେଖି, ଏହି ମନ୍ୟମଧ୍ୟରେ ବାଘ ପରି ଯୋଦ୍ଧା ଅଛନ୍ତି, ଯୁଦ୍ଧରେ ସ୍ୱପ୍ରଭା ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେମାନେ କହିଲେ, “ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଭୁଜଶକ୍ତି ଯେଉଁମାନେ ପାଇଥିବେ, ସେମାନେ ଶତ୍ରୁ ରହିପାରିବେନି।” ଏପରି ଉଚ୍ଚ ସ୍ନେହ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦର ଶବ୍ଦ ଦେଇ, ସେମାନେ ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।