ଧନଞ୍ଜୟ ଅର୍ଜୁନ ସେଠାରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖି ବଡ଼ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିଜ ଅଧୀନରେ ଆଣିଲେ ଏବଂ ବହୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଅଧିଗ୍ରହଣ କଲେ। ପରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅର୍ଜୁନ ନିଷାଦ ପର୍ବତ ଅଞ୍ଚଳକୁ ପହଞ୍ଚି, ତାହାକୁ ବଶ କଲେ। ବିଶାଳ ନିଷାଦ ପର୍ବତକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଅର୍ଜୁନ ଦେବତାମୟ ବନରେ ଶୋଭିତ ମଧ୍ୟଭାଗରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଦେବତାଙ୍କ ପରି ଦେବମାନବମାନେ ଦେଖିଲେ। ଅର୍ଜୁନ ସେଠାରେ କେବେ ଦେଖିନଥିବା ଅଦ୍ଭୁତ ଏବଂ ଶୁଭ ଜୀବମାନେ, ଅଲୌକିକ ଗୃହ ଏବଂ ଅପ୍ସରାଙ୍କ ପରି ନାରୀମାନେ ଦେଖିଲେ। ସେମାନେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ଅର୍ଜୁନ ସେମାନଙ୍କୁ ବଶ କରିଲେ। ଏହି ଦେବତାମୟ ରତ୍ନ, ଭୂଷଣ ଏବଂ ଆସନ ନେଇ, ଅର୍ଜୁନ ଆନନ୍ଦରେ ଉତ୍ତରଦିଗକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ। ତାପରେ ସେ ଦେଖିଲେ ମେରୁ ପର୍ବତ—ସମସ୍ତ ପର୍ବତମାନଙ୍କର ଶିରୋମଣି, ବିଶାଳ, ସୁନାର ଭାବରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଚାରିପାଖରୁ ଅପ୍ରବେଶ୍ୟ। ଏହା ଏକ ଲକ୍ଷ ଯୋଜନ ଉଚ୍ଚ ଏବଂ ସ୍ଥିର, ଅତିଦୀପ୍ତିମାନ ଏବଂ ଅପୂର୍ବ ରୂପରେ ରହିଛି। ଏହି ପର୍ବତର ସୁନା ଚୂଡ଼ାମଣି ସୂର୍ୟର ଆଲୋକକୁ ଅପହରଣ କରୁଥିଲା, ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଏଠାରେ ବସିଥିଲେ। ଅପାର, ଅଧର୍ମୀ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଅପ୍ରବେଶ୍ୟ, ଏଠାରେ ସର୍ପ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ପଶୁମାନେ ବସୁଥିଲେ, ଦେବୀୟ ଔଷଧମାନେ ଏହି ପର୍ବତକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଥିଲେ। ଏହି ମହାପର୍ବତ ସ୍ବର୍ଗକୁ ଛୁଁଇଥିଲା, ନଦୀ ଓ ଗଛରେ ଆଛାଦିତ, ଅନ୍ୟ କେହି ଚିନ୍ତା କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଅନେକ ମଧୁର ପକ୍ଷୀମାନେ ଏଠାରେ କୁହୁଥିଲେ, ଫଳଗୁନ ଅର୍ଜୁନ ମେରୁକୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ମେରୁ ପରିବେଷ୍ଟିତ ଦେବୀୟ ଇଳାଭୃତ ଅଞ୍ଚଳ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାମୟ ଥିଲା। ମେରୁର ଦକ୍ଷିଣପଟେ ଥିଲା ଜାମ୍ବୁ ଗଛ, ଯାହା ସଦା ଫୁଲ ଏବଂ ଫଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସିଦ୍ଧ ଓ ଚାରଣମାନେ ଏଠାରେ ବସିଥିଲେ, ଏହାର ଶାଖାମାନେ ସ୍ବର୍ଗକୁ ଉଠିଯାଇଥିଲା। ଏହି ଜାମ୍ବୁ ଗଛର ନାମରେ ଏହି ଦ୍ୱୀପକୁ "ଜାମ୍ବୁଦ୍ୱୀପ" ବୋଲି ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ। ଶତ୍ରୁମାନେ ଭୟଭୀତ ହେବା ଅର୍ଜୁନ ଏହି ଜାମ୍ବୁ ଗଛକୁ ଦେଖିଲେ। ସେଠାରେ ଅପୂର୍ବ ଜାମ୍ବୁ ଗଛ ଓ ମେରୁ ପର୍ବତକୁ ଏକାଠି ଦେଖି, ଅର୍ଜୁନ ଚମତ୍କୃତ ହେଲେ। ସିଦ୍ଧ ଓ ଦେବୀୟ ଚାରଣମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅନେକ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଓ ଭୂଷଣ ଦେଲେ। ଅତ୍ୟନ୍ତ ମୂଲ୍ୟବାନ ବସ୍ତ୍ର ମିଳିଲା ପରେ, ଅର୍ଜୁନ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଗୁରୁଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଉଲ୍ଲେଖ କରି ଅନେକ ରତ୍ନ ନେଇ, ମେରୁ ପରିକ୍ରମା କଲେ। ଅର୍ଜୁନ ଜାମ୍ବୁ ନଦୀର ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଗଲେ, ଏହି ଦେବୀୟ ଏବଂ ଆকৰ୍ଷକ ନଦୀର ଜଳ ଜାମ୍ବୁ ଫଳ ପରି ମିଠା ଥିଲା। ଏହି ନଦୀ ସୁନା ଚିଡ଼ିଆ, ସୁନା ଲୋଟସ୍ ଓ ସୁନା ମାଟି, ସୁନା ଜଳ ଏବଂ ଦୀପ୍ତିମାନ ସୁନା ଚରୁଅଣ୍ଡ ରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। କେଉଁଠିଁ ସୁନା ଫୁଲ ରେ ଭରିଥିଲା, କେଉଁଠିଁ ତଳେ ଫୁଲ ଛଟା ଲାଗିଥିଲା। ଏହି ନଦୀର ପାର୍ଶ୍ୱରେ ପବିତ୍ର ସ୍ନାନସ୍ଥଳ ଓ ସୁନା ଚଢ଼ାଉଥିବା ସିଢ଼ି, ମଣିମାଳାର ଜାଳ ଏବଂ ନୃତ୍ୟ-ଗୀତର ଧ୍ୱନି ଚାରିପାଖରେ ଅଛି। ଦୀପ୍ତିମାନ ସୁନା ଛତା ଦେଖି ଅର୍ଜୁନ ଏହି ନଦୀକୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ଏପରି ଅଦୃଶ୍ୟ ନଦୀ ଦେଖି ଅର୍ଜୁନ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ଏବଂ ଏହାର କୂଳରେ ଅଦ୍ଭୁତ ସୁନ୍ଦର ମାନବମାନେ ଦେଖିଲେ। ସେମାନେ ନଦୀରେ ବସୁଥିଲେ, ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଦେବତାଙ୍କ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ସଦା ଆନନ୍ଦ ଓ ସୁଖରେ ଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ। ତାଙ୍କଠାରୁ ଅର୍ଜୁନ ଅନେକ ରତ୍ନ, ଦେବୀୟ ସୁନା ଜାମ୍ବୁ ଫଳ ଓ ଅପୂର୍ବ ଭୂଷଣ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଏହି ଦୁର୍ଲଭ ଧନ ମିଳିଲା ପରେ, ଅର୍ଜୁନ ପଶ୍ଚିମଦିଗକୁ ବଢ଼ିଲେ, ଓ ନାଗମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ଭୂମିକୁ ଏବଂ ତାହାକୁ ବଶ କଲେ। ପରେ, ବଜ୍ରଧାରୀ ଦେବତାଙ୍କ ଭୂମି ଭ୍ରମଣ କରି, ଅର୍ଜୁନ ବାରୁଣୀକୁ ଯାଇ, ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେଠାରେ ଅଞ୍ଚଳଗୁଡ଼ିକୁ ବଶ କଲେ। ଗନ୍ଧମାଦନ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଅର୍ଜୁନ କେତୁମାଳ ଦେଶକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ରତ୍ନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। ଏଠାରେ ଦେବୀୟ ସୌନ୍ଦର୍ୟର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ବସୁଥିଲେ, ଦେବୀମାନେ ପରି। ଅର୍ଜୁନ ସେଠାକୁ ବଶ କରି, ନିଜ ଅଧିକାର ସ୍ଥାପନ କଲେ। ଏଠାରୁ ଦୁର୍ଲଭ ରତ୍ନ ସଂଗ୍ରହ କରି, ମଧ୍ୟଭାଗର ଗ୍ରାମ-ନଗର ଆବୃତ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଫେରିଲେ। ପୂର୍ବଦିଗକୁ ଯାଇ, ସବ୍ୟସାଚୀ ଅର୍ଜୁନ ମେରୁ ଓ ମନ୍ଦର ପର୍ବତ ମଧ୍ୟରେ ବହୁଥିବା ଏକ ନଦୀକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ କିଚକ ବାଉଁସ ଛାୟା ତଳେ ବସୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଓ ନଦୀର ମାଛ ଓ କୁମିର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବାଉଁସ ଅଙ୍କୁର ଭୋଜନ କରୁଥିଲେ। ଅର୍ଜୁନ ପଶୁପ, କୁଲିନ୍ଦ, ଟଙ୍କଣ, ପରଟଙ୍କଣ ଦେଶକୁ ବଶ କରି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶୁଳ୍କ ଦେବାକୁ ବାଧ୍ୟ କଲେ। ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ନେଇ, ମାଲ୍ୟବନ୍ତ ପର୍ବତକୁ ଯାଇ, ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପର୍ବତକୁ ଅତିକ୍ରମ କଲେ। ଅର୍ଜୁନ ଭଦ୍ରାଶ୍ୱ ଦେଶକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାହା ପବିତ୍ର ଏବଂ ସ୍ବର୍ଗୀୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେଠାରେ ଦେବତା ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ମାନବମାନେ ଦେଖିଲେ। ସେମାନେ ବଶ କରି, ଶୁଳ୍କ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରି, ଚାରିଦିଗରୁ ଅଗଣିତ ରତ୍ନ ସଂଗ୍ରହ କଲେ। ଏହାପରେ ଅର୍ଜୁନ ନୀଳ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ, ସେଠାରେ ସ୍ଥାନୀୟମାନେ ବଶ କରି, ବିଶାଳ ନୀଳ ପର୍ବତ ଅତିକ୍ରମ କଲେ। ସେ ରମ୍ୟକ ଦେଶକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାଁଠାରେ ସୁନ୍ଦର ଦମ୍ପତିମାନେ ବସୁଥିଲେ। ଏହି ଅଞ୍ଚଳକୁ ବଶ କରି, ଶୁଳ୍କ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କଲେ। ଏଭଳି ଅର୍ଜୁନ ଦିଗ୍ବିଜୟ ଯାତ୍ରାରେ ବିଭିନ୍ନ ଦେଶ ଓ ଦେବୀୟ ସ୍ଥାନ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଅନେକ ଅପୂର୍ବ ଧନ-ରତ୍ନ ସଂଗ୍ରହ କଲେ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ନିଜ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ସ୍ଥାପନ କଲେ।