ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଏକ ମୃଦୁ ଏବଂ ଗଭୀର ସ୍ୱରରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଓ ଭାରତମାନ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦ ନେଇ, ମିତ୍ରମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ଏବଂ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ନିରୁତ୍ସାହ ପାଇଁ ଯାଉ।” ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ ଯେ ପାର୍ଥ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଜୟି ହେବେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଇଛିତ ଫଳ ପାଇବେ। ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି, ଧନଞ୍ଜୟ ଏକ ବିଶାଳ ସେନା ସହିତ ଯାତ୍ରା କଲେ। ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଧନଞ୍ଜୟ ଯାତ୍ରା କଲେ; ଏହିପରି ଭୀମସେନ ଏବଂ ଯମପୁତ୍ର ଦୁଇଜଣ, ମନୁଷ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଯାତ୍ରା କଲେ। ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କର ସେନା ସହିତ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଆଦର ନେଇ ବିଦାୟ ହେଲେ; ଶକ୍ତିଧର ଇନ୍ଦ୍ର ଧନର ଅଭିଲଷିତ ଦିଗକୁ ଜୟ କଲେ। ଭୀମସେନ ପୂର୍ବ ଦିଗ, ସହଦେବ ଦକ୍ଷିଣ, ନକୁଳ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗ ଜୟ କଲେ, ଏବଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ତାଙ୍କ ନିଜ ଦିଗକୁ ଜୟ କଲେ। ଖାଣ୍ଡବପ୍ରସ୍ଥ ମଧ୍ୟରେ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶ୍ରୀସମ୍ପଦରେ ସମୃଦ୍ଧି ନେଇ ମିତ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସିଲେ। ତାପରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, “ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦିଗବିଜୟର ବିସ୍ତୃତ କଥା କହ; କାରଣ ଆମେ ପୁରାତନ ମହାପୁରୁଷମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଶୁଣିବାରେ କେବେ ତୃପ୍ତି ମିଳେନାହିଁ।” ସେ କହିଲେ, “ପ୍ରଥମେ ମୁଁ ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କ ଜୟ କଥା କହିବି; କାରଣ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେ ସମସ୍ତ ଭୂମିକୁ ଏକାସାଥି ଜୟ କରିଥିଲେ। କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଅର୍ଦ୍ଧ ରାଜ୍ୟ ପାଇ ପରେ ତାଙ୍କ ମନ ରାଜସୂୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠତାରେ ଲଗିଗଲା। ତାଙ୍କ ଭୂମିଜୟ ସମ୍ଭାବନା ଦେଖି, ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ଦ୍ୱେଷରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଇ ବିରୋଧ କରିବାକୁ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ଚାରିପ୍ରକାର ଶକ୍ତି, ରଥ, ହାତୀ, ଘୋଡା, ପଦାତି ନେଇ ବିଜୟୀ ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କ ବିରୋଧରେ ଆଗକୁ ଆସିଲେ। ତାପରେ ପାର୍ଥ, ଶକ୍ତିଧର, ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଉତ୍ସୁକ ରାଜାମାନଙ୍କ ସେନା ସହିତ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ। ପାର୍ଥଙ୍କ ନିର୍ମଳ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଏହି ରାଜସେନା ବିକ୍ଷିପ୍ତ ହୋଇ ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ବିକାଶ ହେଉଥିବା ମେଘମାଳା ପରି ଚାରିଦିଗକୁ ଭାଗିଗଲା। ଶତ୍ରୁବିରମାନେ ହାରିଗଲା ପରେ, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ଜୟ କରିବାକୁ ଆଗକୁ ବଢିଲେ। ପ୍ରଥମେ କୁଳିଙ୍ଗ ଭୂମିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନଞ୍ଜୟ ତାଙ୍କ ରାଜାକୁ ଅତି କଠୋର ନହୋଇ ସମ୍ମତ କରିଲେ। ସେ ସହିତ ଯିଶ୍ନୁ ଶାଲ୍ବ ନଗରକୁ ଆଗକୁ ଚଲିଲେ; ଶାଲ୍ବରେ ଧନଞ୍ଜୟ ଶାଲ୍ବ ରାଜା ସହିତ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ। ପାର୍ଥ ତାଙ୍କ ଶୂରତା ଦ୍ୱାରା ଦ୍ୟୁମତ୍ସେନ, ପୃଥିବୀର ଲୋକପତି, ମାନେ ତାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଜୟ କଲେ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଶତ୍ରୁବିଧ୍ୱଂସୀ ପାର୍ଥ ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ କଟ୍ଟା ଦିଗକୁ ଆଗକୁ ବଢିଲେ; ସେଠାରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପାର୍ଥ, ଜିଶ୍ନୁ, ସୁନଭା ରାଜାକୁ ଜୟ କଲେ। ତାଙ୍କ ଶୂରତାରେ ସୁନଭା ଏବଂ ତାଙ୍କ ସେନାକୁ ନିଜ ଅଧୀନରେ ନେଲେ; ଏହି ସହିତ, ଓ ରାଜନ, ସବ୍ୟସାଚୀ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଦହି ଆଗକୁ ବଢିଲେ। ସେ ପ୍ରତିବିନ୍ଧ୍ୟ ଦ୍ୱୀପରେ ରାଜାକୁ ଜୟ କଲେ, କଳଦ୍ୱୀପରେ ରାଜାମାନେ ଏବଂ ସାତ ଦ୍ୱୀପର ଶାସକମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଅଧୀନରେ ଆସିଲେ। ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସେନା ଏବଂ ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା; ପାର୍ଥ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ହାରାଇ ଧର୍ମରାଜଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବାକୁ ଚାହିଲେ। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସହଯୋଗୀ କରି, ସେ ପ୍ରାଗ୍ଜ୍ୟୋତିଷ ଦିଗକୁ ଆଗକୁ ବଢିଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ବଡ଼ ରାଜା ଥିଲେ, ଭଗଦତ୍ତ, ମାନବମାନଙ୍କ ନାୟକ; ଏହି ରାଜା ସହିତ ପାଣ୍ଡବ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଭଗଦତ୍ତ କିରାତ, ଚୀନ ଏବଂ ସମୁଦ୍ରପାରି ଅନେକ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲେ। ଏଠାରେ ଧନଞ୍ଜୟ ସହିତ ଏଠାରେ ଆଠ ଦିନ ଯୁଦ୍ଧ କରି, ରାଜା ହସି ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହିଲେ, ଯୁଦ୍ଧର ଗତି ଶାନ୍ତ ହେବା ପରେ: “ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଓ କୁରୁମାନ୍ୟ ଆନନ୍ଦ, ତୁମେ ଦେବମାନ୍ୟ ଉତ୍ସର୍ଗର ମନ୍ଦିର ଶୂରତା ଦେଖାଉଛ; ମୁଁ ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମିତ୍ର ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ର ସମାନ; ତଥାପି ମୁଁ ତୁମ ସମ୍ମୁଖରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିବିନାହିଁ। ଓ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର, ତୁମେ କ’ଣ ଚାହୁଁଛ? କ’ଣ କରିଦେବି? ତୁମେ କିଛି କହିବା, ମୁଁ ତାହା କରିବି। ଯୁଧିଷ୍ଠିର, କୁରୁମାନ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଧର୍ମର ପୁତ୍ର; ସେ ଧାର୍ମିକ, ସତ୍ୟବାନ, ଯଜ୍ଞ କରିବାରେ ନିପୁଣ, ଦାନୀ। ମୁଁ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ଚାହୁଁଛି; ତାଙ୍କୁ ଭାଗ୍ୟ ଦିଅ। ତୁମେ ମୋ ପିତାଙ୍କ ମିତ୍ର ଏବଂ ମୋତେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରିୟ; ତେଣୁ ମୁଁ ଆଗ୍ରହ କରୁନାହିଁ, ସ୍ୱେଚ୍ଛାରେ ଦିଅ। କୁନ୍ତୀ ମାତା ପରି ତୁମେ ମୋତେ, ତେଣୁ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ମଧ୍ୟ; ମୁଁ ଏହି ସବୁ କରିବି, ଆଉ କ’ଣ କରିବି?” ଏଭଳି ଭଗଦତ୍ତ କହିଲେ, ଧନଞ୍ଜୟ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: “ତୁମର ଅନୁମତିରେ ଏହି ସବୁ ସଫଳ ହେଲା।” ଭଗଦତ୍ତଙ୍କୁ ଜୟ କରି, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନଞ୍ଜୟ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ, କୁବେରଙ୍କ ରକ୍ଷା ରେ, ଆଗକୁ ବଢିଲେ। କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ମନୁଷ୍ୟମାନ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଭିତର ଗିରି, ବାହାର ଗିରି ଏବଂ ଉପଗିରି ପରି ଅନେକ ପାହାଡ଼କୁ ଜୟ କଲେ। ସମସ୍ତ ଗିରି ଏବଂ ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କ ଅଧୀନରେ ଆସିଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଧନ ନେଲେ। ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ସହଯୋଗୀ କରି, ସେ ଉଲୁକମାନ୍ୟ ନାୟକ ବୃହନ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଢ଼ୋଲର ତାଳ, ରଥ ଚକ୍ରର ଗୁଞ୍ଜନ, ହାତୀର ଘର୍ଜନ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀ କମ୍ପିତ ହେଲା। ବୃହନ୍ତ, ତାଙ୍କ ଚାରିପ୍ରକାର ସେନା ସହିତ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ ନଗରରୁ ବାହାରି ପ୍ଫାଲ୍ଗୁନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଧନଞ୍ଜୟ ଏବଂ ବୃହନ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା; ତଥାପି ବୃହନ୍ତ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଶୂରତାକୁ ସହିପାରିଲେନାହିଁ।