ଯେତେବେଳେ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ—ଯିଏ ନିର୍ମଳ କାର୍ଯ୍ୟର କର୍ତ୍ତା—ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କଲେ, ସେହି ପରେ ଦେବକୀନନ୍ଦନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ଯିଏ ମହାବିଜୟ ଅर्जନ କରି ରାଜାମାନଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇଥିଲେ, ସେଉଁଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଏହି କୃତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତି ଅଧିକ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲା, ଏବଂ ସେମାନେ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଦେଲେ। ସେହି ସମୟରେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଯିଏ ଧର୍ମରେ ପ୍ରଶିଖ୍ୟାତ ଏବଂ ପ୍ରଜାର ରକ୍ଷାରେ ନିପୁଣ, ଯାହା ଉଚିତ ଧର୍ମ, କାମ ଓ ଅର୍ଥ ସହିତ ସମ୍ପୃକ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ, ସେହି ସବୁ କରିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଋଷିଙ୍କ କଥା ସ୍ମରଣ କରି ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ିଲେ; ଧର୍ମରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦାହ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ଏହି ରାଜା କିଛି କରିବାକୁ ଚାହିଲେ। ଭୀମସେନ, ଯିଏ ଶସ୍ତ୍ରଚାଳନରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ବୁଝି, ସେ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ। ଏହିପରି, ଉତ୍ତମ ଧନୁଷ, ଅକ୍ଷୟ ବାଣ, ପ୍ରବଳ ରଥ, ଧ୍ୱଜା ଓ ସଭା ଲାଭ କରି, ଯୁଧିଷ୍ଠିର କହିଲେ—"ଧନୁଷ, ଅସ୍ତ୍ର, ବାଣ, ପ୍ରାକ୍ରମ, ପରିଚୟ, ଭୂମି, କୀର୍ତ୍ତି, ଶକ୍ତି—ଏହି ସବୁ ମୁଁ ଲାଭ କରିଛି, ଯାହା ଅନେକଙ୍କ ଇଚ୍ଛିତ ଓ ଦୁର୍ଲଭ। ମୋର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ହେଉଛି ରାଜଧନ ବୃଦ୍ଧି କରିବା; ମୁଁ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଳ୍କ ଦେବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରିବି। ମୁଁ ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ଶୁଭ ନକ୍ଷତ୍ର ଓ ସମୟରେ, କୁବେରଙ୍କ ରକ୍ଷିତ ଦିଗରେ ବିଜୟ ଯାତ୍ରା କରିବି।" ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ମୃଦୁ ଓ ଗମ୍ଭୀର ସ୍ୱରରେ କହିଲେ—"ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ନିଅ, ଏବଂ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ଓ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ନିରାଶା ପାଇଁ ଯାଅ। ପାର୍ଥ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବିଜୟ ତୁମ ପାଇଁ ଅବଶ୍ୟମ୍ଭାବୀ।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ପାର୍ଥ ଏକ ବଡ଼ ସେନା ସହିତ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଦିବ୍ୟ ରଥ ଉପରେ ଅରୋହଣ କରି, ଭୀମସେନ ଓ ଯମପୁତ୍ର ଦୁଇଜଣ ସହିତ, ସେମାନେ ଯାତ୍ରା କଲେ। ସମସ୍ତେ ସେନା ସହିତ ଯାତ୍ରା କଲେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ପ୍ରତି ସମ୍ମାନ ଜଣାଇ। ଭୀମସେନ ପୂର୍ବ ଦିଗ, ସହଦେବ ଦକ୍ଷିଣ, ନକୁଳ ପଶ୍ଚିମ ଓ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ତାଙ୍କ ନିଜ ଦିଗରେ ବିଜୟ ଅର୍ଜନ କଲେ। ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଖାଣ୍ଡବପ୍ରସ୍ଥରେ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରହି, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଶ୍ରୀ ସହିତ ବସିଥିଲେ। ତା’ପରେ ଜନମେଯୟ କହିଲେ—"ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦିଗ୍ବିଜୟର ଏହି କଥା ଆହୁରି ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ କୁହ, କାରଣ ପୁରାତନ ମହାପୁରୁଷମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଶୁଣିବାରେ ମୋର ମନ ତୃପ୍ତି ନାହିଁ।" ବୈଶମ୍ପାୟନ କହିଲେ—"ମୁଁ ପ୍ରଥମେ ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କ ବିଜୟ କଥା କହିବି; କାରଣ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେ ଏକାସାଥିରେ ପୃଥିବୀ ବିଜୟ କରିଥିଲେ। ଅର୍ଧ ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କରି, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ରାଜସୂୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ପ୍ରତି ମନ ଦେଲେ। ଏହି ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦେଖି, ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ଇର୍ଷ୍ୟାବଶତଃ ଏକାଠି ହେଲେ ଓ ବିରୋଧ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ସେମାନେ ରଥ, ହାଥୀ, ଘୋଡ଼ା, ପଦାତି ସହିତ ସେନା ଗଠନ କରି ଅଗ୍ରଗତି କଲେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଜୟ ଅଟକାଇବା ପାଇଁ।" ଏବେ, ପ୍ରବଳ ବାହୁ ବିଶିଷ୍ଟ ପାର୍ଥ ସେହି ସେନା ସାମ୍ନା କଲେ। ତାଙ୍କ ନିର୍ମଳ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସେହି ସେନା ବିକ୍ଷିପ୍ତ ହୋଇ ପବନେ ମେଘମାଳା ପରି ଚାରିଦିଗକୁ ଛିଟିଯିବାକୁ ଲାଗିଲା। ସେଉଁଠାରେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ଶତ୍ରୁନାଶୀ, ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ରାଜାମାନେକୁ ହରାଇ, ଉତ୍ତର ଦିଗ ଅଧୀନ କରିବାକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ପ୍ରଥମେ, କୁଳିଙ୍ଗ ଦେଶରେ ଧନଞ୍ଜୟ ପ୍ରବଳ ବାହୁବଳ ଦ୍ୱାରା ରାଜାଙ୍କୁ ଅତ୍ୟଧିକ କଠୋରତା ବ୍ୟବହାର ନ କରି ସମ୍ମତ କରିଲେ। ଏହି ରାଜା ସହିତ ଅର୍ଜୁନ ଶାଲ୍ବାନଗରକୁ ଯିବାକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ଶାଲ୍ବା ରାଜା ସାମ୍ନା କଲେ, ତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଧନୁର୍ବାନ ଦ୍ୱାରା ଦଳିଦେଲେ, ଦ୍ୟୁମତ୍ସେନ ନାମକ ଭୂପତିଙ୍କୁ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ବିଜୟ କଲେ। ଏହା ପରେ ଶତ୍ରୁନାଶୀ ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ କଟ୍ଟ ଦେଶକୁ ଗଲେ ଓ ସେଠାରେ ସୁନଭ ନାମକ ରାଜାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ କଲେ। ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ ସୁନଭଙ୍କୁ ଅଧୀନ କରି ଅର୍ଜୁନ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ପ୍ରତିବିନ୍ଧ୍ୟ ଦ୍ୱୀପରେ ରାଜାଙ୍କୁ, କଳଦ୍ୱୀପ ଏବଂ ସପ୍ତଦ୍ୱୀପର ରାଜାମାନେକୁ ବିଜୟ କଲେ। ଏଠାରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସେନା ସହିତ ଅନ୍ୟ ରାଜାଙ୍କ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା, କିନ୍ତୁ ଅର୍ଜୁନ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଁ ଜୟ କଲେ। ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସହ ନେଇ ସେ ପ୍ରାଗ୍ଜ୍ୟୋତିଷପୁର ଦିଗରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ସେଠାରେ ଭଗଦତ୍ତ ନାମକ ଏକ ମହାନ ରାଜା ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ସହିତ ପାଣ୍ଡବ ମହାନ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଭଗଦତ୍ତ ଚିନ୍, କିରାତ ଓ ସମୁଦ୍ରପାର୍ଶ୍ୱ ଅନେକ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବେସାମ୍ବଲିଥିଲେ। ଏଠାରେ ଅଷ୍ଟ ଦିନ ଧରି ଧନଞ୍ଜୟ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରି, ଯୁଦ୍ଧ ଶାନ୍ତ ହେବା ପରେ ଭଗଦତ୍ତ ହସି କହିଲେ—"ହେ କୁରୁନନ୍ଦନ, ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରପୁତ୍ର ଭାବେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଯେପରି ଶୌର୍ୟ ଦେଖାଉଛ, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଚିତ। ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବନ୍ଧୁ ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କୁ କମ୍ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ତୁମ ସାମ୍ନାରେ ମୁଁ ଟିକିପାରିଲି ନାହିଁ। ହେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର, ତୁମେ ଯାହା ଚାହ, କହ; ମୁଁ ତାହା କରିବି।" ଏବଂ ସେ କହିଲେ—"ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, କୁରୁମଧ୍ୟରେ ବୃଷ୍ଣି, ଧର୍ମପୁତ୍ର, ସତ୍ୟବାଦୀ, ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତା ଓ ଦାନଶୀଳ।