ଯେତେବେଳେ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ପୁତ୍ର ସହଦେବ ତାଙ୍କର ପରିଜନ, ମନ୍ତ୍ରୀ ଏବଂ ପୂର୍ବଜଙ୍କ ସହ ତାଙ୍କର ପୂରୋହିତଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଚାଲିଗଲେ, ସେ ପ୍ରଥମେ ମନୁଷ୍ୟମଧ୍ୟରେ ଦେବତା ଶ୍ରୀବାସୁଦେବଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ସେ ଦେବକୀନନ୍ଦନଙ୍କ ପାଖରେ ବହୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ନେଇ ଶିର ନମାଇଲେ। ଏହି ସମୟରେ ପରମପୁରୁଷ କୃଷ୍ଣ ଭୟଭୀତ ସହଦେବଙ୍କୁ ଭୟମୁକ୍ତ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଉତ୍ତମ ଉପହାର ଗ୍ରହଣ କଲେ। ସେତେବେଳେ ସହଦେବ କହିଲେ, “ମଧୁସୂଦନ, ମୋ ପିତା ଆପଣଙ୍କୁ ଯାହା କରିଥିଲେ, ତାହା ଦୟାକରି ଆପଣଙ୍କ ହୃଦୟରେ ରଖନ୍ତୁ ନାହିଁ। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣ ନେଉଛି, ମୋତେ ଆଶୀର୍ବାଦ କରନ୍ତୁ। ଦେବକୀନନ୍ଦନ, ମୁଁ ମୋ ପିତାଙ୍କ ପିଣ୍ଡଦାନ କରିବାକୁ ଚାହେଁ। ଆପଣଙ୍କ ଅନୁମତି, ଭୀମସେନ ଓ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଅନୁମତି ମିଳିଲେ, ମୁଁ ନିର୍ଭୟ ଓ ସୁଖରେ ରହିପାରିବି।” ସହଦେବଙ୍କ ଏହି କଥାରେ ଦେବକୀନନ୍ଦନ, ଭୀମସେନ ଓ ଅର୍ଜୁନ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “ତୁମେ ତୁମ ପିତାଙ୍କ ପିଣ୍ଡଦାନ କର।” ଏହି ଅନୁମତି ପାଇଁ ସହଦେବ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳୀ ସହିତ ଶୀଘ୍ର ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଚନ୍ଦନ, ଅଗରୁ, ସାରଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ଦ୍ରବ୍ୟରେ ଚିତା ତିଆରି କଲେ। ସେ ଅନେକ ଫୁଲ, ଘୃତ ଓ ତେଲ ଦେଇ ଚିତା ସୁସଜ୍ଜିତ କଲେ। ପରିବେଶରେ ଅନେକ ଅର୍ପଣ ଓ ଜଳଞ୍ଜଳ କରାଗଲା। ସହଦେବ ତାଙ୍କ ଭାଇ ସହିତ ପିତାଙ୍କ ପିଣ୍ଡ ଓ ଜଳଞ୍ଜଳ କରି ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତି ନିଶ୍ଚିତ କଲେ। ତା’ପରେ ସହଦେବ ଭୀମସେନ ଓ ଅର୍ଜୁନ ସହ କେଶବଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ସେ ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ ଅନୁରୋଧ କଲେ, “ଗୋବିନ୍ଦ, ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ବିଭିନ୍ନ ବସ୍ତ୍ର ଦିଅନ୍ତୁ, କିମ୍ବା ଆପଣ ଯାହା ଉଚିତ ଭାବନ୍ତି।” ଏହାପରେ ଭୟଭୀତ ସହଦେବଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ ଓ ତାଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ପରମ ନାରାୟଣ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କ ହାତରୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଗ୍ରହଣ କଲେ। କୃଷ୍ଣ ଓ ପାଣ୍ଡବ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ସହଦେବ ଏକାକି ବୃହଦ୍ରଥ ରାଜ୍ୟର ନଗରକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏଠାରେ କୃଷ୍ଣ, ପାଣ୍ଡବ ଓ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିବୃତ୍ତ କଲେ। ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞରେ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ କହାଗଲା, “ଯେଉଁମାନେ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁନି ଆସନ୍ତୁ।” ମଧୁସୂଦନଙ୍କ ଏହି କଥାରେ ସମସ୍ତ ରାଜା ଆନନ୍ଦରେ “ଏହିପରି ହେଉ” ବୋଲି କହି, ଅନେକ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ସହ ଆପଣାପଣି ଦେଶକୁ ଫେରିଗଲେ। ଭୀମ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ହୃଷୀକେଶଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ସେମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଅନେକ ଶୋଭାମୟ ରତ୍ନ ନେଇ ଚାଲିଗଲେ। କୃଷ୍ଣ, ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ସହ ବହୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ନେଇ, ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ଚାଲିଗଲେ। ଏପରି ଭାବେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥକୁ ପହଁଚି, ଅଚ୍ୟୁତ ଆନନ୍ଦରେ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ, “ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଭୀମସେନ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କୁ ବଧ କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଏହି ସମସ୍ତ ରାଜା ନିଜ ନିଜ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି। ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଭୀମ ଓ ଅର୍ଜୁନ ସୁସ୍ଥ ଓ ଅକ୍ଷତ ଅବସ୍ଥାରେ ନଗରକୁ ଫେରିଛନ୍ତି।” ଏହାପରେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର କୃଷ୍ଣ, ଭୀମସେନ ଓ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ଜରାସନ୍ଧ ବଧ ଓ ଭାଇମାନେ ଜୟ ଲାଭ କରିବା ପରେ ଅଜାତଶତ୍ରୁ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ସହ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଆପଣଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ଭୀମସେନ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କୁ ବଧ କରିଛନ୍ତି। ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବରେ ମଦୋନ୍ମତ ଏହି ମଗଧ ରାଜା ଭାବିଥିଲେ, ‘ମୁଁ ଚିନ୍ତା ବିନା ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ କରିପାରିବି।’ ଆପଣଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ଓ ଶକ୍ତିରେ ଆଶ୍ରିତ ହୋଇ ମୁଁ ଏହି ବିଶିଷ୍ଟ ଯଜ୍ଞ କରିପାରିବି, ଆପଣଙ୍କ କୀର୍ତ୍ତି ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।” ଏହିପରି କହି କୌନ୍ତେୟ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ରଥ ଉପହାର ଦେଲେ। ଗୋବିନ୍ଦ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ରଥ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଫାଲ୍ଗୁନର ସହିତ ବହୁତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ଧର୍ମରାଜଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ପ୍ରେମରେ ଭରିଗଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ସହ ବସି ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଓ ପୂଜା କରି, ଅନ୍ତେ ସମ୍ମାନପୂର୍ବକ ନିବୃତ୍ତ କଲେ। ବିଦାୟ ମିଳିଲା ପରେ ରାଜାମାନେ ଆନନ୍ଦ ହୃଦୟରେ ନିଜ ଦେଶକୁ ନିଜ ନିଜ ଯାନରେ ଶୀଘ୍ର ଫେରିଗଲେ। ଏପରି ଭାବେ ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଓ ପାଣ୍ଡବମାନେ ସେ ସମୟରେ ଶତ୍ରୁ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କୁ ବଧ କଲେ। ଏହି ବିଜୟ ପରେ ଧର୍ମରାଜ, ପୃଥା ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅନୁମତି ନେଇ ଏହି ଶତ୍ରୁ ଦଳନ କରିଥିଲେ। ସୁଭଦ୍ରା, ଭୀମସେନ, ଫାଲ୍ଗୁନ, ଯମଜମ ଦୁଇ ଭାଇ ଓ ଧୌମ୍ୟ ସହ ସମ୍ମିଳିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ନିଜ ନଗରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ପାଣ୍ଡବମାନେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ବଡ଼ ଆନନ୍ଦ ଓ ଅପୂର୍ବ କୀର୍ତ୍ତି ସହ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରି ଡ୍ୱାରକାକୁ ପୁନଃ ଫେରିଗଲେ। ଧର୍ମରାଜଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ରଥ ମନର ପରି ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ, ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତରେ ଦିବ୍ୟ ଧ୍ୱନି କରି, ଯାତ୍ରା କଲା।