ଭୀମସେନ ଏବଂ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନରେ ସମସ୍ତେ ଅଚମ୍ବିତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ମଗଧବାସୀମାନେ ଭାବିଲେ, “ହିମାଲୟ ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗିଗଲା କି? ମାଟି ଏଇ ଭଳି ଫାଟିଯାଉଛି କି?” ଏଭଳି ଭୟାନକ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ସମସ୍ତଙ୍କ ମନ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ମହାପୁରୁଷ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁକୁ ଅଭିଲାଷା କରିଥିଲେ। ସେ ଭୀମସେନଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ହାତରେ ଏକ କଠି ନେଇ ଦୁଇ ଟୁକୁରା କରି ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଏହା ଏକ ସଙ୍କେତ ଥିଲା—ଜରାସନ୍ଧଙ୍କୁ ଏଭଳି ମାରିବାକୁ। ଏହି ସଙ୍କେତ ବୁଝି, ମାରୁତିପୁତ୍ର ଭୀମସେନ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କର ପାଦ ଧରି, ତାଙ୍କ ଶରୀରକୁ ଦୁଇ ଟୁକୁରା କରି ଭୂମିରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କଲେ। କିନ୍ତୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର କଥା, ଜରାସନ୍ଧ ଦୁଇ ଭାଗରୁ ପୁଣି ଏକାଠି ହୋଇ, ଭୀମଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଆସି ମୁହଁମୁହଁ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ତାଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧ ଏତେ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ରୋମାଞ୍ଚକର ଥିଲା ଯେ, ସମସ୍ତ ଲୋକ ଭୟଭୀତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ, ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖି ମନେ ହେଉଥିଲା ସମସ୍ତ ଜଗତ ନାଶ ହୋଇଯିବ। ପୁଣିଥରେ ମଧୁବଂଶୀ କୃଷ୍ଣ ଏକ କଠିକୁ ଦୁଇ ଭାଗ କରି, ତାହାକୁ ଉଲ୍ଟାଇ ଭୂମିରେ ପକାଇଦେଲେ, ଏହିପରି ଭାବେ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଆଶା କଲେ। ଏହା ବୁଝି ଭୀମସେନ ମଗଧରାଜାଙ୍କୁ ହାତରେ ଧରି, ତାଙ୍କ ଦୁଇ ପାଦକୁ ଦୁଇ ଦିଗକୁ ଟାଣି ଦୁଇ ଭାଗ କରି ଭୂମିରେ ପକାଇଦେଲେ ଏବଂ ଗର୍ଜନ କଲେ। ଏଥିରେ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ଶରୀରର ମାଂସ, ଅସ୍ଥି, ମଜ୍ଜା ଏବଂ ଚମରି ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ମୁଣ୍ଡ ଫାଟିଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ସେ ଏକ ମୃତଦେହ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ତାପରେ ରାଜଦ୍ୱାରରେ, ଏହିପରି ମୃତ ରାଜାଙ୍କୁ ରାତିରେ ଶୟନ ଅବସ୍ଥାରେ ଛାଡ଼ି, ଶତ୍ରୁଦମନ ତିନିଜଣେ ଚାଲିଗଲେ। କୃଷ୍ଣ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ରଥକୁ ଯୋଗାଇ, ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କୁ ବସାଇ, ବନ୍ଧୁବନ୍ଧବମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ। ଏହି ଭୂମିର ଅନେକ ରାଜାମାନେ, ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ଏହି ଭୟରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ରତ୍ନର ଭୋଗୀ ରାଜା ଭାବେ ମାନିଲେ। ସେମାନେ ଅକ୍ଷତ ଓ ଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ର ସହିତ, ଶତ୍ରୁଦମନ ଏହି ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢ଼ି ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ସହିତ ଗିରିବ୍ରଜ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ। ଯିଏ ସୋଦର୍ୟବାନ୍ ଭାବେ ପରିଚିତ, ସେ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁର୍ଧର, କୃଷ୍ଣ ରଥଚାଳକ ଭାବେ ଥିବାବେଳେ, ସେ ହସ୍ତମୁଦ୍ଧରେ ଯୁଦ୍ଧ କରି ଅପରାଜିତ ଥିଲେ। ଭୀମ ଓ ଅର୍ଜୁନ ସହିତ, ଏହି ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଓ କୃଷ୍ଣ ରଥଚାଳକ ଭାବେ ଥିବା ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥ ସମସ୍ତ ଧନୁର୍ଧରଙ୍କୁ ଅପରାଜିତ କରିଦେଲା। ଏହି ଦିବ୍ୟ ରଥ ଉପରେ ପୂର୍ବେ ଇନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ। ଏହି ରଥରେ ଏବେ କୃଷ୍ଣ ଚଢ଼ି ଚାଲିଗଲେ। ଏମିତି ଦୁଇ ଦୃଢ଼ବାହୁ ଦୁର୍ଲଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଏହି ଯୋଦ୍ଧାମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଯାଉଥିଲେ, ଏହି ପୃଥିବୀରେ କିଏ ସେମାନେକୁ ଦେଖିପାରିବ? ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ସହରବାସୀମାନେ ଏହା ଦେଖି ଚମତ୍କୃତ ହେଲେ—ବାସୁଦେବ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ପୁରୁଷ, ବାତାସ୍ୟ ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଯୋଗି ରଥ ଚାଳିଯାଉଛନ୍ତି। ଏହି ରଥ ଘଣ୍ଟିର ଝଙ୍କାର ତାଲି ଲଗାଇ, ତପ୍ତ ସୁନା ପରି ଚମକୁଥିଲା, ଏବଂ ମେଘର ଗର୍ଜନ ପରି ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲା—ଏହି ଅଜୟ ରଥ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ବିନାଶ କରୁଥିଲା। ଏହି ରଥ ଉପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଏକାନବେ ଦାନବ ସେନାକୁ ବିନାଶ କରିଥିଲେ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ରଥ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଏହି ପ୍ରବଳ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ସହିତ ରଥରେ ଦେଖି ମଗଧବାସୀମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଦେବଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଯୋଗି ଏହି ରଥ ଦ୍ରୁତ ହେବା ସହ ଆଲୋକିତ ହେଉଥିଲା, କୃଷ୍ଣ ଏହାରେ ବସିଥିଲେ। ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥ ଉପରେ ଦେବତାମାନେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ କରିଥିବା ଏକ ବନ୍ଧନ ନଥିବା ଧ୍ୱଜା ଥିଲା, ଯାହା ଏକ ଯୋଜନ ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଏହା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ପରି ଚମକୁଥିଲା। ଏବେ କୃଷ୍ଣ ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ ଚିନ୍ତନ କଲେ ଏବଂ ସେ ତୁରନ୍ତ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ଏକ ପବିତ୍ର ବୃକ୍ଷ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ବିଶାଳ ମୁଖ, ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ସହ ଗରୁଡ଼, ନାଗମାନେକୁ ଖାଇବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥ ଉପରେ ତିଆରି ହୋଇ ଦଢ଼ିଆ ଧ୍ୱଜା ସହ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେ ଏତେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲେ ଯେ, ଏକ ହଜାର କିରଣରେ ଘେରାଯାଇଥିବା ମଧ୍ୟାହ୍ନର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଦୁଷ୍କର ଥିଲା। ସେ କେବେ ବୃକ୍ଷରେ ବସନ୍ତି ନାହିଁ, କିମ୍ବା ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅହତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ—ଏହି ଦିବ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧ୍ୱଜା ଏଠାରେ ଲୋକମାନେ ଦେଖିପାରିଥିଲେ। ତେଣୁ ଏହି ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ମେଘର ଗର୍ଜନ ପରି ଶବ୍ଦ କରୁଥିବା ଅଚ୍ୟୁତ କୃଷ୍ଣ ଦୁଇ ପାଣ୍ଡବ ସହିତ ଯାତ୍ରା କଲେ। ଏହି ରଥ ପୂର୍ବରୁ ବସୁ ରାଜାଙ୍କୁ ବସବ (ଇନ୍ଦ୍ର) ଦେଇଥିଲେ, ଏହା ବୃହଦ୍ରଥ ମାଧ୍ୟମରେ ବର୍ହଦ୍ରଥବଂଶରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲା। ଏହିପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, କମଳନୟନ କୃଷ୍ଣ ଗିରିବ୍ରଜ ର ବାହାରେ ଏକ ଉପଯୁକ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ରୁହିଲେ, ଏହି ସ୍ଥାନ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲା। ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ନାଗରିକ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଆଗ୍ରଣୀ ହୋଇ, ସମ୍ମାନ ସହ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆଗ୍ରହ କଲେ ଏବଂ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ପୂଜା କଲେ। ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଥିବା ରାଜାମାନେ ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ପ୍ରଶଂସା କରି ଏହିପରି କହିଲେ— “ଓ ମହାବାହୁ, ଦେବକୀନନ୍ଦନ, ତୁମେ ଭୀମ ଓ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଶକ୍ତି ନେଇ ଧର୍ମକୁ ରକ୍ଷା କରୁଛ, ଏହିଥିରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ। ଆଜି ତୁମେ ଆମକୁ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ଭୟଙ୍କର କାରାଗୃହର ଅନ୍ଧକୁପରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଛ। ବାଦ୍ୟ ଭାଗ୍ୟରେ ଆଜି ତୁମେ ଏହି ଭୟଙ୍କର ପର୍ବତ କାରାଗୃହରୁ ବନ୍ଧିତମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କରି ଅମର କୀର୍ତ୍ତି ଅର୍ଜନ କରିଛ। ଏବେ ଆମେ କ'ଣ କରିବା ଉଚିତ, ଆମେ ତୁମ ପାଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ, ଯାହା ଆଜ୍ଞା ଦେବ, ଆମେ ତାହା କଷ୍ଟ ସହିଲେ ମଧ୍ୟ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।” ତେବେ ମହାମନା ହୃଷୀକେଶ ସମସ୍ତଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଯଦି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଏବଂ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ଇଚ୍ଛୁକ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ କରିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି, ତେବେ ସମସ୍ତେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ସାହାଯ୍ୟ କରନ୍ତୁ।