ଏକ ସମୟରେ, ଦେବତାମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଦେଖି ଭୟଭିତ ହେଇ କହିଲେ, “ହେ ଅଗ୍ନି, ଆଉ ଅଧିକ ଦେଖାଉ ନାହିଁ; ଆମେ ଜାଣିଛୁ ତୁମେ ଆମକୁ ଜଳାଇବାକୁ ଚାହୁନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନିର ଶକ୍ତି ତୁମଠୁ ବହୁତ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ବଢ଼ୁଛି।” ତେବେ ଅଗ୍ନି କହିଲେ, “ତୁମେ ଯେପରି ଭାବୁଛ, ଏହା ସେପରି ନୁହେଁ, ହେ ଦାନବ ନାଶକ ଦେବତାମାନେ। ଏହି ଗରୁଡ ମୋତେ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତେଜରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ଭିନତାଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ଅଟୁଟ ଶକ୍ତିର ଦେଖି ତୁମେ ଅନ୍ୟମନା ହେଇଯାଇଛ। ସେ, ସର୍ପ ନାଶକ, କଶ୍ୟପ ଏବଂ ଭିନତାଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଭଲରେ ଏବଂ ଦେତ୍ୟ ଓ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ହାନିରେ ନିରତ। ଏଠାରେ ଭୟ କିଛି ନାହିଁ; ମୋ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଦେଖ।" ଦେବତାମାନେ ଗରୁଡଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି କହିଲେ, "ତୁମେ ଋଷି, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଦେବତା, ପକ୍ଷୀଙ୍କ ମହାପ୍ରଭୁ। ତୁମେ ଲୋକଙ୍କ ନାଥ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାର ଦାତା, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପ୍ରଜାପତି, ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଶ୍ୱମାନଙ୍କ ନାଥ, ଶର୍ବ, ଜଗତର ମାଷ୍ଟର। ତୁମେ ପଦ୍ମଜ ମୁଖ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ, ସମ୍ବଳ ଓ ବ୍ୟବସ୍ଥାପକ, ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ତୁମେ ଅଜୟ, ଅବିନାଶୀ, ଅମର, ମହାପ୍ରତିଷ୍ଠା, ତେଜ, ଆମର ଆଶା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରକ୍ଷା। ଯାହା ଆସିବାକୁ ଅଛି ଓ ଯାହା ଆସିଛି, ସବୁ ତୁମେ। ଏହି ଜଗତର ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ, ସବୁ ତୁମର କିରଣରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣରେ ଯେପରି; ଆଉ ତୁମେ ଆଲୋକକୁ ଆପଣାପଣି ଉପସାରଣ କରି, ସ୍ଥିର ଓ ଅସ୍ଥିର ସବୁ ଶେଷ କରିଥାଉ।" "କ୍ରୋଧିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଜଳାଇ ଦେଇଥାଏ, ସେପରି ତୁମେ ଅଗ୍ନିର ତେଜରେ ଜଳାଇ ଦେଉଛ। ବିନାଶକାଳର ଅଗ୍ନି ପରି ଭୟଙ୍କର, ତୁମେ ଏହି ଯୁଗର ଶେଷ ଆଣିଥାଉ।" "ହେ ପକ୍ଷୀଙ୍କ ନାଥ, ଆମେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛୁ; ଅଗ୍ନି ସମାନ ତେଜସ୍ବୀ, ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରିଥାଉ, ମେଘ ମଧ୍ୟରେ ଚଳିଥାଉ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗରୁଡ, ଆକାଶରେ ଉଡୁଥିବା।" "ତୁମେ ଦୂର ଓ ନିକଟର ଦାତା, ଅଜୟ ଶୌର୍ଯ୍ୟର ନାଥ; ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ସବୁ ତାପିତ, ହେ ଜଗତର ନାଥ, ଶୁଦ୍ଧ ସୁବର୍ଣ୍ଣର ତେଜରେ; ଦେବମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର, ମହାତ୍ମା।" "ତୁମେ ଆକାଶରେ ଉଡୁଥିବା ଯାତ୍ରୀମାନେ କୁହୁଣାରେ ପଥଭ୍ରଷ୍ଟ ହେଇ ଭୟରେ ରହୁଛନ୍ତି; ତୁମେ କଶ୍ୟପ ଋଷିଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଦୟାଳୁ ନାଥ, ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।" "ଆମପ୍ରତି କ୍ରୋଧିତ ହେବେନି; ଜଗତ ପ୍ରତି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦୟା ଦେଖାଅ; ତୁମେ ନାଥ, ଶାନ୍ତି ଆଣି ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର; ତୁମ ଗୁଞ୍ଜନ ଶବ୍ଦରେ ଦିଗ୍, ଆକାଶ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ କମ୍ପିତ ହୁଏ।" "ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଆମେ ଶୁଭ ଚାହୁଁ।" ଦେବତାମାନେ ଏପରି ଗରୁଡଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବା ପରେ, ସୁପର୍ଣ୍ଣ ନିଜ ଶକ୍ତିକୁ ଉପସାରଣ କଲେ। ତାପରେ ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଚେହେଁଯାଉଥିବା ପକ୍ଷୀ, ମହା ସମୁଦ୍ରର ଦୂର ତଟରେ ନିଜ ମାଆ ପାଖକୁ ଗଲେ। ଏଠାରେ ଭିନତା, ଏକ ଶର୍ତ୍ତରେ ହାରି, ଦୁଃଖରେ ଏବଂ ଦାସୀ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛି। ଏକ ଦିନ, ଭିନତା ନିଜ ପୁତ୍ରଙ୍କ ପାଖରେ ବନ୍ଦନା କରିଥିଲେ, ଏବେ କଦ୍ରୁ ତାଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ, “ହେ ମୃଦୁ, ମୁଁ ଭିନତା, ମୋତେ ନାଗମାନଙ୍କ ନିବାସକୁ ନେଇଯାଅ, ସମୁଦ୍ର ତଳର ଶୋଭାମୟ ଏବଂ ରମ୍ୟ ସ୍ଥାନ।” ତାପରେ, ସୁପର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ମାଆ ଭିନତା, ସର୍ପମାନଙ୍କ ମାଆ କଦ୍ରୁକୁ ବୋହିଲେ; ଏବଂ ଗରୁଡ, ମାଆଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ସର୍ପମାନଙ୍କୁ ବୋହିଲେ। ଭାଇନତେୟ ପକ୍ଷୀ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମୀପକୁ ଗଲେ; ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣରେ ସର୍ପମାନେ ତାପିତ ହେଇ ଅବସ୍ଥିର ହେଲେ। ଏପରି ଦେଖି, କଦ୍ରୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି କହିଲେ, “ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ନାଥ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶତ୍ରୁ ନାଶକ, ନାମୁଚି ନାଶକ, ଶଚୀପତି, ଶତାକ୍ଷ, ତୁମେ ନାଗମାନେ ପାଇଁ ଜଳର ରାଫ୍ଟ ହେଉ।" "ତୁମେ ଅମରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରକ୍ଷକ; ତୁମେ ନାଥ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପୁରନ୍ଦର।" "ତୁମେ ମେଘ, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି, ଆକାଶର ବିଦ୍ୟୁତ; ତୁମେ ମେଘ ଉପସାରଣ କର, ତୁମେ ମହାମେଘ।" "ତୁମେ ଅପୂର୍ବ, ଭୟଙ୍କର ବଜ୍ର, ଗୁଞ୍ଜନ; ତୁମେ ବର୍ଷାକାରୀ; ତୁମେ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ଅଜୟ ବିନାଶକ।" "ତୁମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଆଲୋକ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି; ତୁମେ ମହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭୁ, ରାଜା, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।" "ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁ, ଶତାକ୍ଷ, ଦେବ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଶ୍ରୟ; ତୁମେ ସମସ୍ତ ଅମର, ଦେବ, ସୋମ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୂଜ୍ୟ।" "ତୁମେ ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ତିଥି, ଚଣ୍ଡା, ଶଣ୍ଡା; ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷ, କୃଷ୍ଣପକ୍ଷ, କାଳର ଭାଗ, ମାପ, ଅତି ଉନ୍ନତ ଭାଗ; ବର୍ଷ, ଋତୁ, ମାସ, ରାତି, ଦିନ।" "ତୁମେ ପୃଥିବୀର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାଗ, ପାହାଡ଼ ଓ ଜଙ୍ଗଲ, ସୂର୍ଯ୍ୟସହିତ ଭୂମି, ଅନ୍ଧକାର ନଥିବା ଆକାଶ; ତୁମେ ମହାସମୁଦ୍ର, ମଦିରାପାନ କରୁଥିବା ଶୁଶୁକୁଳ, ବଡ଼ ତରଙ୍ଗ, ଅନେକ ଘରିଆଳ, ଅନେକ ମାଛ।" "ତୁମେ ବିଶ୍ୱସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମହାମୁନିମାନେ ନିତ୍ୟ ପୂଜନ କରନ୍ତି; ପ୍ରଶଂସିତ ହେଇ, ସୋମପାନ କର, ଏବଂ ପ୍ରାଣୀମାନେ ପାଇଁ ଅନ୍ନ ଭୋଗ କର।" "ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଫଳ ପାଇଁ ନିତ୍ୟ ପୂଜନ କରନ୍ତି; ଅପାର ଶକ୍ତି ତୁମେ, ବେଦ ଓ ଉପବେଦରେ ଗାଇଯାଉଛ; ତୁମ ପାଇଁ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମାନେ ବଡ଼ ଉଦ୍ୟମରେ ବେଦ ଓ ଶାଖାକୁ ଆସନ୍ତି।" ଏପରି କଦ୍ରୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ଶ୍ରୀମାନ ଚକ୍ରଧାରୀ ପ୍ରଭୁ ସମସ୍ତ ଆକାଶକୁ ଘନ ଅନ୍ଧାର ମେଘରେ ଆଚ୍ଛାଦିତ କଲେ। ସେ ମେଘମାନେକୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ, “ଶୁଭ ଅମୃତ ବର୍ଷା କର!” ଏବଂ ମେଘମାନେ, ବିଦ୍ୟୁତରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପ୍ରଚୁର ଜଳ ବର୍ଷା କଲେ। ଆକାଶରେ ତାଳ ଦେଇ, ମେଘମାନେ ପ୍ରତିଯୋଗ କରୁଥିବା ପରି ଗୁଞ୍ଜନ କଲେ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ବଡ଼, ଆକାଶକୁ ବିନାଶ ପରି ଦେଖାଇ ଦେଲେ। ଅପୂର୍ବ, ଅବିରତ ଜଳ ବର୍ଷା କରି, ଆକାଶ ଅନେକ ଝରଣା ଓ ତରଙ୍ଗରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ପରି ଦେଖାଗଲା। ତାଳ ଉପରେ, ବିଦ୍ୟୁତ ଓ ବାୟୁରେ ଆକାଶ ଉତ୍ପାତିତ, ମେଘମାନେ ଏହି ସମୟରେ ନିରନ୍ତର ବର୍ଷା କରି ଚାଲିଲେ।