ତାପରେ, ସେଇ ଦୁଇଜଣ ବୀର, ଶେରଙ୍କ ପରି ପ୍ରବଳ ଓ ଶସ୍ତ୍ରଚତୁର, ଏକାଉଁଠି ଆସିଲେ—ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣ ଅପରକୁ ଜିତିବା ପ୍ରବଳ ଆଗ୍ରହ ନେଇ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସାହିତ ଥିଲେ। ପ୍ରଥମେ, ଦୁଇଁଜଣ ଏକାଉଁଠି ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ପାଦସ୍ପର୍ଶ କଲେ, ହାତ ଧରି ଅନ୍ୟୋନ୍ୟଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ବାହୁ ଦେଇ ବାହୁଳି ମୁହଁ ଦେଇ ଅନ୍ୟୋନ୍ୟଙ୍କୁ ଚୋଟ ଦେଇଲେ। ତାପରେ, ବାହୁ ଦେଇ ଅନ୍ୟୋନ୍ୟଙ୍କ ଶୋଉଲଡ଼ରକୁ ଧରି ଆଉ ଆଉ ଆଘାତ କରି, ଅଙ୍ଗ ଉପରେ ଅଙ୍ଗ ଲପେଟି, ଦାନ୍ତ ଦେଇ ମାରଣାତ୍ମକ ଘାଅ ଦେଲେ। ସେମାନେ ହାତର ଅନେକ କୌଶଳିକ ଚଳ ଦେଖାଇ, ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଚମକ ପରି ତୀବ୍ର ଆଘାତ କରୁଥିଲେ। ଗାଳ ଓ ଗଳା ଉପରେ ଘାଅ ହେଉଥିଲା, ଯାହାରୁ ଚିଙ୍ଗାରି ପଡ଼ୁଥିଲା। ବାହୁ ଚାପି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ହୋଲ୍ଡ ବ୍ୟବହାର କରି, ଦୁଇଁଜଣ ଅନ୍ୟୋନ୍ୟଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ପାଦ ଦେଇ ଘାଅ କଲେ, ଏବଂ ‘ପୂର୍ଣ୍ଣ କୁମ୍ଭ’ ହୋଲ୍ଡ ଦେଇ ଚେଷ୍ଟ ଉପରେ ଚାପ ଦେଲେ। ହାତ ଚାପି ଅନ୍ୟୋନ୍ୟଙ୍କୁ ଦମ୍ବିତ କରୁଥିଲେ, ହାତକୁ ଅସ୍ତ୍ର ବନେଇ, ହାତୀ ଭଳି ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ। ପ୍ରବଳ ତାଲି ଦେଇ, ଭୟଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାକି, ସେମାନେ କ୍ରୋଧିତ ସିଂହ ପରି ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ, ଏକାଉଁଠି ଟାଣି ଏବଂ ଘସି ନେଉଥିଲେ। ବାହୁ ଦେଇ ଅଙ୍ଗ ଚାପି, ଅନ୍ୟୋନ୍ୟଙ୍କ ଗୋଡ଼ ଓ ପେଟକୁ ଲପେଟି ଧରିଥିଲେ। ଦୁଇଁଜଣ ଶିକ୍ଷିତ ଓ ଦକ୍ଷ ଯୋଦ୍ଧା, ଅନ୍ୟୋନ୍ୟଙ୍କ ନିତମ୍ବ ଓ କାନ୍ଧ ଉପରେ ଘାଅ କରୁଥିଲେ, ନିଜ ଗଳାରୁ ହାତ ଛାଡ଼ି, ଅନ୍ୟପକ୍ଷର ପେଟ ଓ ଛାତି ଉପରେ ହାତ ଚାପି ଦେଉଥିଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତ ସୀମା ଭାଙ୍ଗି, ଦେହ ଭଙ୍ଗିଦେବା ହୋଲ୍ଡ ବ୍ୟବହାର କରି, ‘ପୂର୍ଣ୍ଣ କୁମ୍ଭ’ ଆକ୍ରମଣ କରି, ଦୁଇଁଜଣ ଅଚେତନ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାପି ରଖିଥିଲେ। ‘ତ୍ରୁଣ ଦଳନ’, ‘ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସଂଯୋଗ’, ‘ମୁଠି ତାଳ’ ପରି ବିଭିନ୍ନ କୁସ୍ତିର କୌଶଳ ଦେଖାଇ, ଏକାଉଁଠି ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖିବାକୁ ନଗରବାସୀ—ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବଣିକ, ହଜାର ହଜାର କ୍ଷତ୍ରିୟ ଏଠାରେ ଏକଠା ହେଲେ। ଶୂଦ୍ର, ସିଂହପ୍ରତିମା ନର, ମହିଳା ଓ ବୃଦ୍ଧମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠି ଆସିଲେ, ସମସ୍ତେ ଏକଠା ହୋଇ ଏହି ଯୁଦ୍ଧକୁ ଦେଖୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ବାହୁ ଘାଅ, ଟାଣାଟାଣି ଓ ପ୍ରତିଘାତରୁ ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା—ଏକ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ଧକ୍କା ଲାଗିବା ପରି। ଦୁଇଁଜଣ ଉତ୍ସାହରେ ଉତ୍ତମ, ସମସ୍ତେ ଅନ୍ୟପକ୍ଷର ଦୁର୍ବଳତା ଖୋଜୁଥିଲେ, ଜିତିବା ଆଶାରେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ମେଷ ପରି ମୁଣ୍ଡ ଦେଇ ଧକ୍କା ଦେଉଥିଲେ, ରାତିରେ ଚଳିଥିବା ପଶୁ ପରି ଗଛକୁ ଲାଗିଥିଲେ, ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ପରି ଖୁର ଦେଇ ଘାଅ କରୁଥିଲେ, ଟିଟିରି ପରି ଚଞ୍ଚଳ ଚୁଞ୍ଚୁ ଦେଇ ଆଘାତ କରୁଥିଲେ। ତାପରେ, ଭୀମ ଭିଡ଼କୁ ଅଲଗା କରିଦେଲେ, ଯୁଦ୍ଧ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ହେଲା; ରାଜନ୍, ସେ ଦୁଇଁଜଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ବୃତ୍ର ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ଲାଗୁଥିଲା। ଟାଣାଟାଣି, ଘସିଘସି, ପ୍ରତିଘସି ଓ ମୋଡ଼ା ଦେଇ ସେମାନେ ଅନ୍ୟୋନ୍ୟଙ୍କୁ ଦମ୍ବିତ କରୁଥିଲେ। ଏହା ପରେ, ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି ସହ ଦୁଇଁଜଣ ଅନ୍ୟୋନ୍ୟଙ୍କୁ ଉପାଳମ୍ଭ କଲେ, ଶିଳା ଧକ୍କା ପରି ଘାଅ ଦେଲେ। ତାପରେ ଜରାସନ୍ଧ ତାଙ୍କର ମୁଠି ଦେଇ ଭୀମଙ୍କ ଛାତି ଉପରେ ଘାଅ କଲେ; ଭୀମ ମଧ୍ୟ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ଛାତିରେ ଘାଅ କଲେ। ଦୁଇଁଜଣ ଚଉଡ଼ା ଛାତି, ଦୀର୍ଘ ବାହୁ ଓ କୁସ୍ତିରେ ଦକ୍ଷ, ଲୋହ ଗଦା ପରି ବାହୁ ଦେଇ ଧକ୍କା ଦେଉଥିଲେ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧ କାର୍ତ୍ତିକ ମାସର ପ୍ରଥମ ଦିନରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ, ପନ୍ଦର ଦିନ ଧରି ଚାଲିଲା—ନ ଖାଇ, ନ ଶୁଇ, ଦିନ ରାତି ଅବିରତ ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଗଲା। ତେର ଦିନ ପରେ ମଧ୍ୟ ଦୁଇଁଜଣ ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିଲା; ଚତୁର୍ଦ୍ଧଶୀ ରାତିରେ ମଗଧରାଜ ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇ ଅବସ୍ଥାନ କଲେ। ରାଜାଙ୍କୁ ଏଭଳି କ୍ଲାନ୍ତ ଦେଖି, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଭୀମଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କରି କହିଲେ, “କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ଶତ୍ରୁ ଦୁର୍ବଳ ହେଲେ ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କୁ ଅବଶ୍ୟ ଦମନ କରିହେବ; ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚାପି ଦେଲେ ସେ ଜୀବନ ଛାଡ଼ି ଦେଇପାରନ୍ତି। ଏହିଠାରେ, ଆଜି ତୁମେ ରାଜାକୁ ଚାପି ଦିଅ; ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଦେଇ ଯୁଦ୍ଧ କର, ଭାରତବଂଶୀର ଶ୍ରେଷ୍ଠ!” କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ପାଣ୍ଡବ ଭୀମ, ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ଦୁର୍ବଳତା ବୁଝି, ତାଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ। ତାପରେ ବଳବାନ୍ ବୃକୋଦର ଅଜୟ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କୁ ଦମନ କରିବାକୁ ଦୃଢ଼ ମନେ ଧରି, କୁରୁବଂଶର ଆନନ୍ଦ ଭରି ରୂଷ୍ଟ ହେଲେ। ଏହିବେଳେ, ଭୀମସେନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ, ଯେଉଁଠି ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ହତ୍ୟା ପାଇଁ ବ୍ୟାପକ ଯୋଜନା ନେଇଥିଲେ—“ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ପୁରୁଷ, କୃଷ୍ଣ, ମୋର କୌଣସି କୃପା ପାଇବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁ; ସେ ନିଜ ବଂଶକୁ ଧ୍ଵଂସ କରିଛି, ଯଦୁଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହିପାଇଁ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ କୌଣସି ଦୟା ଦେଉନାହିଁ।” ଭୀମଙ୍କ ଏହି ଉପାଲମ୍ଭ ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ—“ଭୀମ, ବାୟୁଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଯେଉଁ ଶକ୍ତି, ପ୍ରଭାବ ଓ ପ୍ରାରବ୍ଧ ରଖ, ଏହିବେଳେ ଜରାସନ୍ଧ ଉପରେ ପ୍ରଦର୍ଶନ କର। ଏହି ଜରାସନ୍ଧ, ଦୁଷ୍ଟଚିତ୍ତ ଓ ମହାରଥୀ, ତୁମ ହସ୍ତେ ବଧ ହେବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ; ମୁଁ ଏହି କଥା ଆକାଶରୁ ଶୁଣିଛି। ଗୋମନ୍ତ ପର୍ବତରେ, ବଳରାମଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦେଖିବା ପରେ ଯେଉଁଠି ସେ ରହିଥିଲେ, ମଗଧମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆଉ କିଏ ଏଉଁ ଶକ୍ତିକୁ ସହିପାରିବ? ଏହିପାଇଁ, ତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ତୁମ ହସ୍ତେ ନିଶ୍ଚିତ, ବଳଶାଳୀ; ବାୟୁଦେବଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ଏହି ମଗଧନାଥକୁ ବଧ କର।” କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଭୀମ ବାୟୁଦେବଙ୍କୁ ମନରେ ଧରି, ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ଏବଂ ଫଳ୍ଗୁନଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ବାୟୁର ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରବଳ ହୋଇ, ଶତ୍ରୁଦମନ ଭୀମ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କୁ ଉଠାଇ ଘୂରାଇବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଶତବାର ଘୂରାଇ, ନିଜ ଘୁଣା ଦେଇ ତାଙ୍କ ପିଠିକୁ ଚାପି ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ ଏବଂ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଗର୍ଜନ କଲେ। ତାପରେ ଭୀମ, ତାଙ୍କର ପାଦ ଧରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କୁ ଦୁଇ ଟୁକଡ଼ା କରିଦେଲେ; ଏହା ସମୟରେ ଜରାସନ୍ଧ କ୍ରୁନ୍ଚିଯାଉଥିବାବେଳେ ଓ ପାଣ୍ଡବ ଗର୍ଜନ କରିଥିବାବେଳେ, ମହା ଧ୍ୱନି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା।