ଏପରି ଭାବରେ, ଏକ ବିସ୍ତୃତ ଓ ଗଭୀର ସାଗର, ଯାହାର ତରଙ୍ଗ ତୀବ୍ର ଏବଂ ଉତ୍ସାରିତ, ଆକାଶପ୍ରମାଣ ଚମକୁଥିବା, ତଳସ୍ଥଳର ଅଗ୍ନିର ଆଲୋକରେ ଦେହ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ଦେଉଥିବା, ସେହି ସାଗରକୁ ଏହି ଦୁଇ ଭଗିନୀ—ବିନତା ଓ କଦ୍ରୁ—ଶୀଘ୍ର ଗତିରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ି ଆସିଲେ। ସେମାନେ ଏକାଠି ଏହି ସାଗରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, କଦ୍ରୁ ବିନତାଙ୍କ ସହିତ ଶୀଘ୍ରତାରେ ଅଶ୍ୱ ପାଖକୁ ଅବତରିଲେ, ମାନେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ। ସେଠାରେ ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ଏହି ସମସ୍ତ ଅଶ୍ୱମାନ୍ୟ ଘୋଡ଼ା, ଅତ୍ୟନ୍ତ ତୀବ୍ର ଗତିଶୀଳ, ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ ସମ ଚମକୁଥିବା, ତାହାର ଦୁଇଟି ରୋମାଞ୍ଚିତ ମାନ୍ଦା ଅନ୍ଧକାର ସମୟ ସମାନ। ଘୋଡ଼ାର ପୁଛର ମୂଳରେ ଅନେକ କଳା କେଶ ଦେଖି, କଦ୍ରୁ ବିନତାଙ୍କୁ ଦୁଃଖିତ କରି, ତାଙ୍କୁ ଦାସୀତ୍ୱରେ ବାନ୍ଧିଦେଲେ। ଏହିପରି ରୀତିରେ, ଶର୍ତ୍ତରେ ପରାଜିତ ବିନତା ଦୁଃଖରେ ଅତିବ୍ୟାକୁଳ ହୋଇ, ଦାସୀ ଭାବକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଯେତେବେଳେ ସମୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ଗରୁଡ଼, ଅତିଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତାଙ୍କ ମାଆ ବିନା ଏଣ୍ଡା ଫାଟି ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସେଇ ପକ୍ଷୀ ଅସୀମ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାରେ ଦିଗ୍ବିଦିଗ୍ଧି ଉଜାଗର କରି, ଯେକୌଣସି ଆକାର ଧାରଣ କରିପାରିବା, ଯେଉଁଠି ଇଚ୍ଛା ସେଉଁଠି ଯିବା, ଏବଂ ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରିବା ଶକ୍ତିରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ସେ ଜଣେ ଦହୁଥିବା ଅଗ୍ନିପିଞ୍ଜ ସମାନ ଚମକୁଥିବା, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ବିଜୁଳି ସମ ଦୀପ୍ତ, ତାଙ୍କ ତେଜ ଯୁଗାନ୍ତ ଅଗ୍ନି ସମାନ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦେହ ଏବଂ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ, ଗରୁଡ଼ ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ, ଭୟଜନକ ଗର୍ଜନ ସହିତ, ଅନ୍ୟ ଜଳନିମ୍ନ ଅଗ୍ନି ସମାନ ଭୟଙ୍କର। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ ଓ ନମ୍ର ହୋଇ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, ଯେଉଁଠି ସେ ସର୍ବଭୂତ ରୂପେ ବସିଥିଲେ—"ଅଗ୍ନିଦେବ, ଦୟାକରି ଆହୁରି ବଢ଼ନ୍ତୁ ନାହିଁ; ଆପଣ ଆମକୁ ଦାହ କରିବାକୁ ଚାହୁଁନ୍ତି କି? କାରଣ ଏହି ଦହୁଥିବା ତେଜସ୍ୱୀ ଦେହ ଆପଣଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଆସୁଛି।" ଅଗ୍ନି ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ଏହା ତୁମେ ଭାବୁଛ, କିନ୍ତୁ ଏହି ଗରୁଡ଼ ମୋତେ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତେଜରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ବିନତାଙ୍କ ଆନନ୍ଦ, ଏହି ତେଜ ଦେଖି ତୁମେ ମନ୍ଦିର୍ଭାବରେ ପଡ଼ିଛ। ସେ ସର୍ପନାଶକ, କଶ୍ୟପଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଦେବତାଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଏବଂ ଦାଇତ୍ୟ ଓ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ହାନିକାରୀ। ଏଠି କୌଣସି ଭୟ ନାହିଁ; ତାଙ୍କୁ ମୋ ସହିତ ଦେଖ।" ଦେବତାମାନେ ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ—"ଆପଣ ଋଷି, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଦେବତା, ପକ୍ଷୀମାନ୍ୟଙ୍କ ପ୍ରଭୁ। ଆପଣ ନାୟକ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳକର୍ତ୍ତା, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ପରମ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପ୍ରଜାପତି, ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଶ୍ୱମାନ୍ୟଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ଶର୍ବ, ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କ ନାଥ। ଆପଣ କମଳଜଙ୍କ ମୁଖ, ପୁରୋହିତ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ, ବିଷ୍ଣୁ, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ। ଆପଣ ଅଜୟ, ଅବିନାଶୀ, ଅମୃତ, ମହାକୀର୍ତ୍ତି, ତେଜ, ଅଭିଷ୍ଟ, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ରକ୍ଷା।" "ଭବିଷ୍ୟତ ଓ ବର୍ତ୍ତମାନ ସବୁ ଆପଣଙ୍କୁ ନିମିତ୍ତ। ଆପଣ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଏହି ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଆପଣଙ୍କ ରେଜରେ ଚମକୁଛି, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କ କିରଣରେ। ଆପଣ ଆଲୋକ ହଟାଇ, ସ୍ଥିର ଓ ଅସ୍ଥିର ସମସ୍ତଙ୍କ ଶେଷକାରୀ। ରୂଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଦାହ କରିଥିବାପରି, ଆପଣ ଅଗ୍ନିତେଜରେ ଦାହ କରୁଛନ୍ତି; ଯୁଗାନ୍ତ ଅଗ୍ନି ସମାନ ଭୟଙ୍କର, ସେଇପରି ଆପଣ ଶେଷ ଆଣନ୍ତି। ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଇଛୁ, ମହାବଳୀ, ଅଗ୍ନିସମ ତେଜ, ବିଜୁଳି ସମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଅନ୍ଧକାର ହରଣକାରୀ, ମେଘମଧ୍ୟରେ ଗତି କରୁଥିବା, ଆକାଶରେ ଚଳନ୍ତି, ଗରୁଡ଼।" "ଆପଣ ଦାତା, ଦୂର ଓ ସମୀପର ପ୍ରଭୁ, ଅଜୟ, ଆପଣଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଏହି ସମସ୍ତ ଉତ୍ତାପିତ, ସ୍ୱର୍ଗର ନାଥ, ସୁନ୍ଦର ତପ୍ତ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ସମ ତେଜରେ; ଦୟାକରି ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଆପଣ ଦୟାଳୁ, କଶ୍ୟପଙ୍କ ପୁତ୍ର, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ପକ୍ଷୀ, ଦୟାକରି ରୂଷ୍ଟ ହେବେ ନାହିଁ; ଜଗତ ପ୍ରତି ସର୍ବୋଚ୍ଚ କୃପା ଦେଖାନ୍ତୁ; ଆପଣଙ୍କ ଗର୍ଜନରେ ଦିଗ୍ବିଦିଗ୍ଧି, ଆକାଶ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ କମ୍ପିତ। ଭଗ୍ୟଶାଳୀ, ଆମେ ମଙ୍ଗଳ ଆଶା କରୁଛୁ।" ଏପରି ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ, ତାହା ପରେ ସୁପର୍ଣ୍ଣ ନିଜ ତେଜକୁ ଆପଣେ ନିଅଁଟିଲେ। ତାପରେ, ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ ଗତି କରିପାରିବା ଗରୁଡ଼ ଦୂର ସାଗର ପାରେ ନିଜ ମାଆଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ଏଠାରେ, ବିନତା ଶର୍ତ୍ତରେ ପରାଜିତ ହୋଇ ଦୁଃଖରେ ଦୀନ ଓ ଦାସୀ ଭାବରେ ଅବସ୍ଥାନ କରୁଥିଲେ। ଏକ ଦିନ, ବିନତା ନିଜ ପୁତ୍ରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନମ୍ର ହୋଇଥିବାବେଳେ, କଦ୍ରୁ ତାଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ—"ମୃଦୁଭାବିନୀ, ବିନତା, ମୋତେ ନାଗମାନ୍ୟଙ୍କ ନିବାସକୁ ନେଇ ଚାଲ, ଯାହା ସାଗର ତୀରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମନୋହର।" ତାପରେ, ସୁପର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ମାଆ କଦ୍ରୁଙ୍କୁ, ଅର୍ଥାତ୍ ନାଗମାତାଙ୍କୁ, ନିଏ; ଏବଂ ଗରୁଡ଼, ମାଆଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ସର୍ପମାନେଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଉଠାଇ ନେଇଛନ୍ତି। ବେନତେୟ, ଏହି ପକ୍ଷୀ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମୀପକୁ ଗଲେ; ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟର ତାପରେ ସର୍ପମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇପଡ଼ିଲେ। ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖି, କଦ୍ରୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ—"ସମସ୍ତ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ନାଥ, ଶଚୀପତି, ନମସ୍କାର। ନମୁଚି ନାଶକ, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଧାରୀ, ଏହି ସୂର୍ଯ୍ୟତାପିତ ସର୍ପମାନେ ପାଇଁ ଜଳର ତରାଣୀ ହୁଅ।" "ଆପଣ ମୋତେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ରକ୍ଷକ, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପୁରନ୍ଦର। ଆପଣ ମେଘ, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି, ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ବିଜୁଳି; ମେଘ ହଟାଇବା ଓ ମହାମେଘ ନାମେ ପରିଚିତ। ଅପରିମିତ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର, ଅନୁନାଦୀ, ବର୍ଷାଦାତା, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ଅଜୟ ବିନାଶକ। ଆପଣ ସମସ୍ତ ଜୀବର ଆଲୋକ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଦହୁଥିବା ଅଗ୍ନି, ମହାଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ, ରାଜା, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।" ଏପରି ଭାବରେ, ଦେବତା, ନାଗ, ଓ ମହାପକ୍ଷୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଘଟଣା ଘଟିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଶକ୍ତି, ଭୟ, ଦୟା ଓ ଭକ୍ତି ଏକାଠି ମିଶିଗଲା।