ସେଠାରେ ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ ଦଉଁଥିବା ସେମାନେ, ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖି ଏବଂ ପରସ୍ପରକୁ ଦେଖି, କହିଲେ—"ରାଜନ୍, ସମସ୍ତଙ୍କ ଭଲ ହେଉ, ଶୁଭ ହେଉ!" ତାପରେ ଜରାସନ୍ଧ ଏହି ବେଶ ଧରିଥିବା ପାଣ୍ଡବ ଓ ଯାଦବମାନଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ—"ଏଠି ବସନ୍ତୁ, ରାଜନ୍।" ତିନିଜଣ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ ଏକାଠି ବସିଗଲେ, ସେମାନେ ମହାୟଜ୍ଞରେ ତିନିଟି ଅଗ୍ନି ପରି ତେଜମୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସତ୍ୟବାନ ରାଜା ଜରାସନ୍ଧ ସେମାନଙ୍କୁ ଉପାଲୋଭ୍ଧ କରି କହିଲେ—"ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବେଳେ ପବିତ୍ର ସ୍ନାନ କରି ଯେମିତି ମାଳା ଓ ଚନ୍ଦନ ଧର, ତାହା ତୁମେ ଧରିନାହ। ମୁଁ ଏହି ଜଗତରେ ଭଲଭାବେ ଜାଣେ, ତୁମେ ସେମିତି ନୁହଁ। କିଏ ତୁମେ, ଫୁଲ ଧରିଛ, ବାଣ ଚିହ୍ନ ହାତରେ ଅଛି?" "ତୁମେ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କର ପ୍ରଭାବ ଧର, କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବୋଲି କହୁଛ। ମଲିନ ବସ୍ତ୍ର, ମାଳା ଓ ଚନ୍ଦନ ପିନ୍ଧିଛ— ମୋତେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଲାଗୁଛି ତୁମେ କ୍ଷତ୍ରିୟ। ସତ୍ୟ କହ, କିଏ ତୁମେ? ସତ୍ୟ କହିବା ରାଜାଙ୍କ ଲକ୍ଷଣ। ତୁମେ କେମିତି ଚୈତ୍ୟକ ପର୍ବତ ଶିଖର ଭାଙ୍ଗି ଏଠାକୁ ଆସିଲ? ଗୁପ୍ତ ରାସ୍ତାରେ ଏଠାକୁ ଆସିଛ, ରାଜନୀତିର ଭୟ ନାହିଁ। ତୁମେ କିଏ, କ’ଣ ଚାହୁଁଛ? ବିଶେଷ କ’ଣ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହେଲେ କହ? ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ତୁମେ ନିଜ ଚରିତ୍ର ପ୍ରକାଶ କରିଛ।" "ଏଭଳି ଆସି, ଯଥାଯଥ ବାକ୍ୟ କାହିଁକି କହୁନାହ? ଆମ ଆଥିଥ୍ୟ କାହିଁକି ନେଉନାହ? କ’ଣ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନେଇ ଆସିଛ?" ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ମହାମନା, ଶାନ୍ତ ଓ ନିର୍ଭୟ କଥା କହିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ— "ରାଜନ୍, ଆମେ ବ୍ରତ ଗ୍ରହଣ କରି ସ୍ନାନ କରିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ। ରାଜା, ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ—ସମସ୍ତେ ବ୍ରତ ପରେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି। ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବିଶେଷ ଓ ସାଧାରଣ ନିୟମ ଅଛି। କିନ୍ତୁ କ୍ଷତ୍ରିୟ ସବୁବେଳେ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ପାଉଥାଏ। ଯେଉଁଠାରେ ଫୁଲ ଅଛି, ସେଠି ଶ୍ରୀ ଅଛି; ଏହିପରି ଆମେ ଫୁଲ ଧରିଛୁ। କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ଶକ୍ତି ହାତରେ, କଥାରେ ନୁହଁ। ତେଣୁ, ତାଙ୍କ କଥା ଶାନ୍ତ ଓ ନିର୍ବଳ, ଭାରତବଂଶୀ ପରମ୍ପରା ଅନୁଯାୟୀ। ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ଶକ୍ତି ହାତକୁ ଦେଇଛନ୍ତି। ଚାହୁଁଛ, ଦେଖିବ; ଆଜି ଦେଖିବ। ଶୂରବୀରମାନେ ଗୁପ୍ତପଥରେ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ବନ୍ଧୁମାନେ ବାହାଡ଼ି ଦ୍ୱାରରେ; ଏହି ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଧର୍ମଅନୁସାରେ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ। ଆମେ ଦ୍ୱେଷ ନେଇ ନୁହଁ, କାର୍ଯ୍ୟ ନେଇ ଆସିଛୁ; ତେଣୁ ଆମେ ଆଥିଥ୍ୟ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁ। ଏହା ଆମର ଦୃଢ଼ ବ୍ରତ। ମୁଁ ମନେ ପକାଇ ଦେଖିଲି, ତୁମେ କେବେ ଆମ ପ୍ରତି କୌଣସି ଦ୍ୱେଷ କରିନାହ; ତୁମ ପକ୍ଷରୁ ମୁଁ କୌଣସି ଦୋଷ ଦେଖୁନାହିଁ। ଯଦି ଦୋଷ ଥାଏ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ ମୋତେ ଦୋଷହୀନ କାହିଁକି ଭାବୁଛ? ଏହି ଭଳି ବିରୁଦ୍ଧ କଥା କହିବା ଧର୍ମିକମାନେ କରନ୍ତି। ଧନ କିମ୍ବା ଧର୍ମର କ୍ଷତି ହେଲେ ମନ ଦୁଃଖିତ ହୁଏ; ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଉପରେ ଯିଏ ଆକ୍ରମଣ କରେ, ସେ କ୍ଷତ୍ରିୟ, ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯଦି କୌଣସି ଧର୍ମଜ୍ଞ ଏବଂ ମହାବୀର ବ୍ୟକ୍ତି ଏହା ଅନ୍ୟଥା କରେ, ସେ ପାପରେ ପଡ଼େ ଓ ଶୁଭକୁ ନଷ୍ଟ କରେ। ତିନି ଲୋକରେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଧର୍ମ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯେଉଁମାନେ ନିୟମ ମାନନ୍ତି; ଧର୍ମଜ୍ଞମାନେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି କର୍ତ୍ତବ୍ୟକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କହୁନାହିଁ। ମୁଁ ଏଠି ନିଜ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ଓ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ, ଲୋକପ୍ରତି ଦୋଷ ନଥିବା ସ୍ଥିତିରେ ତୁମେ ଏଭଳି ଅବିଚାରର କଥା କହୁଛ। ବଳଶାଳୀ, ପରିବାରରେ କେହି ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ୟକ୍ତି ଲାଗିଥାଏ; ତୁମ ପାଇଁ ଦୁଇଜଣ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଉପସ୍ଥିତ। ରାଜନ୍, ତୁମେ ଏହି ଜଗତରେ ବସୁଥିବା ସମସ୍ତ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କୁ ବନ୍ଧିଛ; ଏହି କ୍ରୂର କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ତୁମେ ନିଜକୁ ଦୋଷହୀନ କାହିଁକି ଭାବୁଛ? ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା, ଏକ ରାଜା କେମିତି ଧର୍ମିକ ରାଜାଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିପାରେ? ତୁମେ ଏହି ରାଜାକୁ ବନ୍ଧି ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ବଳି ଦେବାକୁ ଚାହୁଛ। ଯଦି ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନେଇ ଆସ, ଭୃହଦ୍ରଥ, ଆମେ ଧର୍ମର ରକ୍ଷା କରିପାରିବା; ଆମେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ। ତେଣୁ ଆଜି ତୁମ ସାମ୍ନାରେ ଆସିଛୁ, ଭୃହଦ୍ରଥ; ଲୋକମାନେ ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ ଦେଖାଯାଏନି; ତେଣୁ ମାନବୀୟ ଉପାୟରେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ କିପରି ପୂଜିବାକୁ ଚାହୁଛ? ତୁମେ ନିଜ ଜାତିକୁ ନିଜ ଜାତି ପାଇଁ ବଳି ଦେଉଛ; ତୁମ ପରି ଅନ୍ୟ କିଏ ଅନ୍ଧବୁଦ୍ଧି? ଯେଉଁ ଅବସ୍ଥାରେ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କର, ସେଉଁଠି ତାହାର ଫଳ ମିଳେ। ଯମଙ୍କ ପଥରେ ଚାଲୁଥିବା, ତୁମ ବନ୍ଧୁମାନେ ଯେଉଁମାନେ ନଷ୍ଟ କରିଛ, ସେମାନେ ନିଜ ବଂଶ ବଢ଼ାଇବା ପାଇଁ ତୁମକୁ ମାରିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି। ତୁମେ ଭାବୁଛ, ଏହି ଜଗତରେ ତୁମେ ଛାଡ଼ି କୌଣସି କ୍ଷତ୍ରିୟ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଏହା ତୁମ ମନର ଭୁଲ। କିଏ ଏମିତି କ୍ଷତ୍ରିୟ ଅଛି, ଯିଏ ନିଜ ଉତ୍ତମ ଜନ୍ମ ଓ ସ୍ୱନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଜାଣି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅପୂର୍ବ ଏବଂ ଶାଶ୍ୱତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବାକୁ ଚାହିବ ନାହିଁ? ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ସଂକଳ୍ପ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି; ଏହି କଥା ଜାଣ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ। ସ୍ୱର୍ଗ ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମାର ମୂଳ, ମହାଯଶସ୍ୱୀ ସ୍ୱର୍ଗ; ତପସ୍ୟା ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ, ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସ୍ୱର୍ଗ ମିଳେ। ଏହି ଇନ୍ଦ୍ର, ଯିଏ ନିତ୍ୟ ଧର୍ମପରାୟଣ, ଯିଏ ଅସୁରମାନେ ଉପରେ ଜୟଲାଭ କଲେ, ସେଇ ଏହି ଜଗତର ଶାସକ। ତୁମେ ଯେପରି ସ୍ୱର୍ଗ ପାଇଁ ବିରୋଧ ଖୋଜୁଛ, ସେପରି ଅନ୍ୟ କିଏ ଚାହିବ? ମଗଧର ବଡ଼ ସେନା ଓ ଶକ୍ତି ଉପରେ ଗର୍ବ କରୁଛ। ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରନି, ରାଜନ୍; ସମସ୍ତଙ୍କର ସାହସ ସମାନ ନୁହଁ; କିଏ ତୁମ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, କିଏ ତୁମକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରେ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଅଜ୍ଞାତ ଅଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆମେ ସହିପାରିବା; ତେଣୁ ଏହିପରି କଥା କହୁଛି। ମଗଧ, ତୁମ ଗର୍ବ ଓ ଅଭିମାନକୁ ତୁମ ସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଛାଡ଼। ପୁଅ, ମନ୍ତ୍ରୀ, ସେନା ନେଇ ଯମନିବାସକୁ ଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନି।