ମଗଧର ଏହି ଚଉଡ଼ା ଛାତି ଥିବା ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଏମାନେ କିଏ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ରାଜା ଜରାସନ୍ଧଙ୍କର ଘରକୁ ଏକ ଗୁପ୍ତ ପଥରୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେ ବଳବାନ୍ ନରମଣିମାନେ ତିନିଟି ଭିଡ଼ ଥିବା ଅଙ୍ଗନା ଦେଇ ଗର୍ବରେ ଭରିତ ଏବଂ ଭୟ ବିନା ରାଜାଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ଗଲେ। ସେମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ "ହୋ!" ବୋଲି ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। ସେମାନେ ପାଦପ୍ରକ୍ଷାଳନ, ମଧୁପାର୍କ ଏବଂ ଗାଈ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ଥିଲେ, ଏବଂ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ। ଏହା ଦେଖି ଜରାସନ୍ଧ ରୀତିଅନୁସାରେ ଉଠି ସେମାନେକୁ ଆଦର କଲେ। ତାପରେ ରାଜା ତିନିଜଣଙ୍କୁ "ସ୍ୱାଗତ" ବୋଲି କହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ପାର୍ଥ ଓ ଭୀମ ନିରବ ରହିଲେ। ସେମାନେ ପ୍ରତିଜ୍ଞାବଦ୍ଧ ଥିବାରୁ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ, ଏହି ସମୟରେ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ କଥା କହିଲେ। ରାତି ଅଧ ହେବା ପରେ, ଏହି ଦୁଇଁଜଣେ ଏକାସାଥିରେ ଆପଣଙ୍କ ସହ କଥାହେବେ, ଏବଂ ରାଜା ରାଜମହଳରେ କଥା ହେବେ। ଏଭଳି, ମଧ୍ୟରାତି ହେଲାପରେ, ଜରାସନ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ବସିଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଗଲେ; ଏହି ତାଙ୍କ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଥିଲା। ବିଜୟୀ ଏହି ରାଜା, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ମଧ୍ୟରାତିରେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେକୁ ମିଳିବାକୁ ବାହାରିଲେ। ଅସାଧାରଣ ବେଶରେ ସେମାନେକୁ ଦେଖି, ରାଜା ଜରାସନ୍ଧ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ଏହି ଶତ୍ରୁସଂହାରୀମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖି ସମସ୍ତେ "ସୁଭିତା, ସୁଭିତା ହେଉ, ରାଜନ୍" ବୋଲି କହିଲେ ଏବଂ ଏକାଉଁଠି ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇଥିଲେ। ଏହାପରେ ଜରାସନ୍ଧ, ପାଣ୍ଡବ ଓ ଯାଦବମାନେ ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବେଶରେ ଥିଲେ, ସେମାନେକୁ ବସିବାକୁ କହିଲେ। ସେମାନେ ତିନିଜଣ ମହାପୁରୁଷ ଅଗ୍ନିର ତିନିଟି ଶିଖା ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୋଇ ବସିଲେ। ତାପରେ ଜରାସନ୍ଧ ସତ୍ୟବାଦୀ ରାଜା, କୌରବଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଅସାଧାରଣ ବେଶ ପାଇଁ ଅପବାଦ କରି କହିଲେ, "ତୁମେ ସ୍ନାତକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ମାଳା ଓ ଚନ୍ଦନ ଧାରଣ କରିନାହଁ। ଏହି ବିଶ୍ୱରେ ମୋତେ ଭଲଭାବରେ ଜଣାଶିଛି, ତୁମେ ସେମାନେ ନୁହଁ। କିଏ ତୁମେ, ତୁମ ହାତରେ ଧନୁର ଚିହ୍ନ ଅଛି, ମାଳା ପିନ୍ଧିଛ, ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବୋଲି କହୁଛ? ବାହାରେ ବିକଳବସ୍ତ୍ର, ମାଳା ଓ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇଛ। ମୋତେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଲାଗୁଛି ତୁମେ କ୍ଷତ୍ରିୟ। ସତ୍ୟ କହ, କିଏ ତୁମେ? ସତ୍ୟ ରାଜାଙ୍କୁ ଉପଯୁକ୍ତ।" "ତୁମେ କିପରି ଚୈତ୍ୟକ ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ଭାଙ୍ଗି ଏଠାରେ ପ୍ରବେଶ କଲ? ଗୁପ୍ତପଥରୁ ଭିତରକୁ ଆସିଛ, ରାଜନୀତି ଭୟ ନାହିଁ। ତୁମେ କ’ଣ କାମ ପାଇଁ ଆସିଛ? କ’ଣ ଶକ୍ତି ଆଣିଛ? ବ୍ରାହ୍ମଣ ହେଲେ ବିଶେଷ କରି କହ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ତୁମ ସ୍ୱଭାବ ପ୍ରକାଶିତ। ଏଠାରେ ତୁମେ କ’ଣ ଚାହୁଁଛ? ଏଭଳି ଆସି ମୋତେ ଯଥାଯଥ କଥା କାହିଁକି କହିଲେ ନାହିଁ? ଆମ ଆତିଥ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରୁନାହିଁ? କ’ଣ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନେଇ ଆସିଛ?" ଏପରି କହିବା ପରେ, ମହାମତି ଓ ନିର୍ଭୟ କୃଷ୍ଣ ମୃଦୁ ଓ ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ହେ ରାଜନ୍, ଆମେ ସ୍ନାତକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାବେ ଆସିଛୁ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ବୈଶ୍ୟମାନେ ସ୍ନାନ ପରେ ବ୍ରତ ନେଇଥାନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସାଧାରଣ ଓ ବିଶେଷ ନିୟମ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ସ୍ବଳ୍ପ ସମୟରେ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ପାଉଥିବା ଦେଖାଯାଏ। ଯେଉଁଠାରେ ମାଳା ଅଛି, ସେଠାରେ ଶ୍ରୀ ଅଛି, ତେଣୁ ଆମେ ମାଳା ପିନ୍ଧିଛୁ। କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କର ବାହୁବଳ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ଶବ୍ଦବଳ ଅଧିକ ନୁହଁ, ତେଣୁ ତାଙ୍କର କଥା ଶାନ୍ତ ଏବଂ ନିର୍ବିକାର। ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ଶକ୍ତି ବାହୁରେ ରଖିଛନ୍ତି। ଚାହାଁଲେ ଆପଣ ଆଜି ଦେଖିପାରିବେ।" "ଶୂରମାନେ ଗୁପ୍ତପଥରୁ ଘରକୁ ଯାନ୍ତି, ମିତ୍ରମାନେ ଦ୍ୱାର ଦେଇ। ଏହି ହେଉଛି ଧର୍ମାନୁସାରେ ପ୍ରବେଶ। ଆମେ ଶତ୍ରୁ ଭାବେ ନୁହଁ, ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନେଇ ଆସିଛୁ, ତେଣୁ ଆତିଥ୍ୟ ଉପଯୁକ୍ତ ନୁହଁ। ଏହା ଆମ ପ୍ରତିଜ୍ଞା।" "ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ କେବେ ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କୌଣସି ଦ୍ୱେଷ ହୋଇଥିବା ମନେ ପକାଉନାହିଁ, ଏବଂ ଭାବିଲେ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ ତ୍ରୁଟି ଦେଖିପାଉନାହିଁ। ଯଦି କିଛି ତ୍ରୁଟି ଥାଏ, ତେବେ ମୋତେ ଦୋଷହୀନ କାହିଁକି ଭାବୁଛ? ଧର୍ମିକମାନେ ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନ କରନ୍ତି। ଧନ କିମ୍ବା ଧର୍ମର କ୍ଷତି ହେଲେ ମନ ଦୁଃଖିତ ହୁଏ; ନିର୍ଦ୍ଦୋଷଙ୍କୁ ଯିଏ ଆକ୍ରମଣ କରେ, ସେଉଁଠି କ୍ଷତ୍ରିୟ ନିଶ୍ଚିତ।" "ଯଦି କୌଣସି ବିଶ୍ୱଧର୍ମ ଓ ମହାବଳୀ ଲୋକ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଅନ୍ୟଥା କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ସେ ଅନ୍ୟାୟରେ ପଡ଼ି ନିଜ ଉତ୍କୃଷ୍ଟତାକୁ ନଷ୍ଟ କରେ। ତିନି ଲୋକରେ କ୍ଷତ୍ରିୟର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଧର୍ମଜ୍ଞମାନେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି କର୍ତ୍ତବ୍ୟକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି ନାହିଁ।" "ତେଣୁ ଆଜି ମୁଁ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ ଓ ସଂଯମୀ ହୋଇ ଦଢ଼ିଆ ରହିଛି, କିଛି ଦୋଷ ନାହିଁ, ତୁମେ ଅବିଚାରରେ ଏଭଳି କଥା କହୁଛ।" "ଏ ମହାବାହୁ, ପରିବାରରେ କେବଳ ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପୁରୁଷ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ନିବାହ କରେ, କିନ୍ତୁ ତୁମ ପାଇଁ ଦୁଇଜଣ ଏହି କାମ ପାଇଁ ଉପସ୍ଥିତ। ରାଜନ୍, ତୁମେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଥିବା କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେକୁ ବନ୍ଧିଛ; ଏପରି କ୍ରୁର କାର୍ଯ୍ୟ କରି, କିପରି ନିଜକୁ ଦୋଷହୀନ ଭାବୁଛ?" "ହେ ରାଜା, କିପରି ଏକ ରାଜା ଧର୍ମିକ ରାଜାଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିପାରେ? ଏପରି ରାଜାକୁ ବନ୍ଧି ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ବଳି ଦେବାକୁ ଚାହୁଛ।" "ଯଦି ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନେଇ ଆସିଛ, ହେ ଭୃହଦ୍ରଥ, ଆମେ ଧର୍ମର ପାଳନକାରୀ, ଏହି ଶକ୍ତି ଆମେ ଦେଖାଇପାରିବା।" "ତେଣୁ ଆଜି ଆମେ ତୁମ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥିତ; ମଣିଷ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିବା କେବେ ଦେଖାଯାଏନି, ତେଣୁ ତୁମେ କିପରି ମଣିଷ ଦ୍ୱାରା ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପୂଜିବାକୁ ଚାହୁଛ?" "ତୁମେ ନିଜ କ୍ଷତ୍ରିୟକୁ ନିଜ କ୍ଷତ୍ରିୟ ପାଇଁ ବଳି ଦେଉଛ; ତୁମ ପରି ଭ୍ରାନ୍ତ ଚିନ୍ତା ଥିବା ଆଉ କିଏ ଅଛି, ଜରାସନ୍ଧ?" "ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯାଏ, ଏହି ପରିସ୍ଥିତିରେ ତାହାର ଫଳ ମିଳିଥାଏ।