ଏହି ଗଢ଼ିଆ ଘଟଣାରେ, କଦ୍ରୁଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ଏହି ଭାବରେ ଚିନ୍ତା କଲେ—"ଯଦି ସେ (ବିନତା) ଖୁସି ହୁଏ, ତେବେ ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଆମକୁ ଏହି ଶାପରୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେବେ; ସେଥିପାଇଁ ଆମେ ନିଶ୍ଚୟ ଘୋଡ଼ାର ପୁଛ କଳା କରିଦେବା।" ଏହିପରି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ସେମାନେ ସେଠାରେ ଘୋଡ଼ାର ପୁଛର କଳା କେଶ ପରି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କଦ୍ରୁ ଓ ବିନତା—ଏହି ଦୁଇ ସହୋଦରୀ—ଏକ ଶର୍ତ୍ତ ରଖିଲେ। ଶର୍ତ୍ତ ରଖିବା ପରେ, ଦୁଇଜଣୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ, ବିଶାଳ ସମୁଦ୍ରର ଦୂର ପାରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଦକ୍ଷଙ୍କ ଦୁଇ ଝିଅ—କଦ୍ରୁ ଓ ବିନତା—ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଗମନ କରୁଥିବାବେଳେ, ସେମାନେ ଅଚଳ, ଜଳର ଧନ ଥିବା ସମୁଦ୍ରକୁ ଦୃଷ୍ଟି ପକାଇଲେ। ସେ ସମୁଦ୍ର ବାୟୁରେ ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ, ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲା, ତାହାର ଅନ୍ତର୍ଗତ ତିମି, ମହାମତ୍ସ୍ୟ ଓ ମକରମାନେ ଭରିଥିଲେ। ଅଗଣିତ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ପ୍ରାଣୀମାନେ ସେଠାରେ ରହୁଥିଲେ; ଏହି ସମୁଦ୍ର ଭୟଙ୍କର, ଅପରାଜେୟ, ଗଭୀର ଓ ଅତି ଭୟଭୀତିଦାୟକ ଥିଲା। ଏହି ସମୁଦ୍ର ହେଉଛି ସମସ୍ତ ମଣିର ଉତ୍ସ, ବରୁଣଙ୍କ ନିବାସ, ନାଗମାନଙ୍କର ଘର, ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଓ ନଦୀମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହିଠାରେ ଅଧୋଲୋକର ଅଗ୍ନି, ଅସୁରମାନଙ୍କ ନିବାସ, ଭୟଙ୍କର ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଘର, ଏବଂ ଅକ୍ଷୟ ଜଳର ଧନ ରହିଛି। ଏହି ସମୁଦ୍ର ଦିବ୍ୟ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅମୃତ ଦାତା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅପରିମାପ୍ୟ, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ, ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଜଳର ସମାନ। ଏଠାରେ ଅନେକ ବଡ଼ ବଡ଼ ନଦୀ ତାକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ତରଙ୍ଗମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ଏହିପରି ତେଜସ୍ବୀ, ଚଞ୍ଚଳ ତରଙ୍ଗ, ଗଭୀର ଓ ବିସ୍ତୃତ, ଖୋଲା ଆକାଶ ପରି ଚମକୁଥିବା, ଅଧୋଲୋକର ଅଗ୍ନିର ଆଲୋକରେ ଦୀପ୍ତ, ଉନ୍ମାଦିତ ଶବ୍ଦରେ ଗଞ୍ଜିଥିବା ଏହି ସମୁଦ୍ରକୁ ସେମାନେ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ। ଏହିପରି ଭାବରେ, ବିନତା ସହ ଏହି ସମୁଦ୍ର ଅଟିକି, କଦ୍ରୁ ତୁରନ୍ତ ଘୋଡ଼ା ନିକଟକୁ ଯାଇପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ ସେମାନେ ଏକ ଅତି ଶୀଘ୍ର ଗତିର, ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ ପରି ଚମକୁଥିବା, ଦୁଇଟି ମନା ଅନ୍ଧକାର ପରି କଳା ଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ାକୁ ଦେଖିଲେ। ଘୋଡ଼ାର ପୁଛ ମୂଳରେ ଅନେକ କଳା କେଶ ଦେଖି, କଦ୍ରୁ ବିନତାଙ୍କୁ ଦୁଃଖିତ କରି, ସେଉଠି ବନ୍ଧନରେ ପକାଇଲେ। ଏହିପରି ଶର୍ତ୍ତରେ ପରାଜିତ ହୋଇ, ବିନତା ଦୁଃଖରେ ଅତିବ୍ୟାପ୍ତ ହୋଇ ଦାସୀ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଯେତେବେଳେ ସମୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ତେଜସ୍ବୀ ଗରୁଡ଼ ଡାଣ୍ଡି ଭାଙ୍ଗି, ତାଙ୍କ ମାଆଁ ବିନା, ଡିଅଁ ମୁକୁଳରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଅପାର ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ ନିୟୁତ, ସମସ୍ତ ଦିଗ୍ବଳୟକୁ ପ୍ରକାଶିତ କରୁଥିବା, ଇଚ୍ଛାମତେ ରୂପ ଧାରଣ କରିବା, ଯେଉଁଠି ଚାହାଁଛନ୍ତି ସେଠି ଯିବା, ଓ ଇଚ୍ଛାମତେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ସମର୍ଥ, ଏହି ପକ୍ଷୀ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ତିନିଏ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିର ଏକ ମହା ପିଂଡ ପରି ଚମକୁଥିଲେ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର, ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପରି ଚମକୁଥିବା ଚକ୍ଷୁ, ତାଙ୍କର ତେଜ ଯୁଗାନ୍ତର ଅଗ୍ନି ସମାନ ଥିଲା। ଏକାକି ବଡ଼ ଦେହ ଧାରଣ କରି, ବଡ଼ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କରି, ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ, ଏକ ଅନ୍ୟ ଅଧୋଲୋକ ଅଗ୍ନି ପରି ଭୟଙ୍କର। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ନିକଟରେ ଶରଣ ନେଲେ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ବିଶ୍ୱରୂପ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ କହିଲେ—"ଅଗ୍ନିଦେବ, ଆପଣ ଆଉ ତେଜ ନବଢ଼ାନ୍ତୁ; ଆପଣ ଆମକୁ ଦାହ କରିବାକୁ ଚାହୁଁନ୍ତି କି? କାରଣ, ଏହି ବଡ଼ ତେଜ ପିଂଡ ଆପଣଙ୍କଠାରୁ ଦୃତ ଗତିରେ ବାହାରୁଛି।" ଅଗ୍ନି ଉତ୍ତର ଦେଲେ—"ଏହା ତୁମେ ଭାବୁଛ, କିନ୍ତୁ ଏହି ଗରୁଡ଼ ମୋ ତେଜ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ବିଶେଷ ତେଜସ୍ବୀ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ବିନତାଙ୍କ ଆନନ୍ଦ, ଏହି ତେଜ ପିଂଡକୁ ଦେଖି ତୁମେ ମନ୍ଦ ହୋଇପଡ଼ିଛ। ସେ ହେଉଛନ୍ତି ସର୍ପମାନଙ୍କ ନାଶକ, କଶ୍ୟପଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁତ୍ର, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଓ ଦୈତ୍ୟ ଓ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଅହିତ କାମନା କରନ୍ତି। ଏଠାରେ ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ; ମୋ ସହ ତାଙ୍କୁ ଦେଖ।" "ତୁମେ ଋଷି, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଦେବତା, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ନାଥ। ତୁମେ ପ୍ରଭୁ, ପ୍ରଭାକର, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ପରମ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପ୍ରଜାପତି; ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କ ନାଥ, ଶର୍ବ, ଜଗତ୍ପତି। ତୁମେ ପଦ୍ମଯୋନିଙ୍କ ମୁଖ, ପୂରୋହିତ; ତୁମେ ଅଗ୍ନି ଓ ବାୟୁ; ତୁମେ ପାଳକ ଓ ବ୍ୟବସ୍ଥାପକ, ବିଷ୍ଣୁ, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।" "ତୁମେ ମହାନ, ଅଜୟ, ଶାଶ୍ୱତ, ଅମର; ତୁମେ ମହାନ ଖ୍ୟାତି, ତୁମେ ତେଜ, ତୁମେ ଆମ ଅଭିଷ୍ଟ, ତୁମେ ଆମର ପରମ ରକ୍ଷା। ଯେଉଁଠାରେ ଆସିନାହିଁ, ଯେଉଁଠାରେ ଆସିଛି, ସମସ୍ତ ତୁମରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ।" "ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ; ଏହି ସମସ୍ତ ଚରାଚର ତୁମ ରଶ୍ମିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର କିରଣରେ ଯେପରି; ପୁନିପୁନି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକକୁ ଆପଣ ଆତ୍ମସାତ କରି, ଚଳ ଅଚଳ ସମସ୍ତଙ୍କ ଅନ୍ତ କରନ୍ତି।" "ଯେପରି ରୁଷ୍ଟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ଦାହ କରିଦେଇଥାଏ, ତେଣୁ ତୁମେ ଅଗ୍ନିର ତେଜରେ ଦାହ କରୁଛ; ଯୁଗାନ୍ତର ଅଗ୍ନି ପରି ଭୟଙ୍କର ହୋଇ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ନାଶ କରୁଛ।" "ଆମେ ତୁମେ ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଲୁ, ଅଗ୍ନି ସମାନ ତେଜସ୍ବୀ, ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଅନ୍ଧକାର ହଟାଉଥିବା, ମେଘମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଗତି କରୁଥିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆକାଶ ଚାରିଥିବା ଗରୁଡ଼।" "ତୁମେ ଵରଦାତା, ଦୂର ଓ ନିକଟର ନାଥ, ଅପରାଜିତ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ; ତୁମ ତେଜରେ ଏହି ସମସ୍ତ ଉତ୍ତାପିତ, ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ଶୁଧା ସୁନାର ଭାସ୍କର୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିବା; ଦେବମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର, ମହାନ ଆତ୍ମା।" "ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଯେଉଁମାନେ ଆକାଶରେ ଯାନ ଚଲାନ୍ତି, ସେମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ଭ୍ରମାଣ କରୁଛନ୍ତି; ତୁମେ କଶ୍ୟପ ଋଷିଙ୍କ ପୁତ୍ର, କୃପାଳୁ ପ୍ରଭୁ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପକ୍ଷୀ, ମହାନ ଆତ୍ମା।" "ଆମ ଉପରେ କ୍ରୋଧ କରିବେ ନାହିଁ; ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ପ୍ରତି ପରମ କୃପା ଦେଖାନ୍ତୁ; ଆପଣ ପ୍ରଭୁ, ଶାନ୍ତ ହୁଅନ୍ତୁ ଓ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; ଆପଣଙ୍କ ଗଞ୍ଜନ୍ତି ଧ୍ୱନିରେ ଦିଗ୍ବଳୟ, ଆକାଶ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ଏହି ପୃଥିବୀ କମ୍ପିତ ହୋଇଯାଏ।" "ଅମୂଲ୍ୟ, ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ, ଆନନ୍ଦ ଆଣ।" ଏଭଳି ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ, ତେବେ ସୁପର୍ଣ୍ଣ ନିଜ ତେଜକୁ ଶମିତ କଲେ।