ମାଗଧ ରାଜ୍ୟର ଏହି ପ୍ରବଳ ଶାସକ ଚାରିଅଟି ବର୍ଣ୍ଣକୁ ଉଚିତ ଭାବେ ରକ୍ଷା କରିବେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଶାସନରେ ଧରିତ୍ରୀ ଶସ୍ୟ-ଶ୍ୟାମଳ ଏବଂ ସମୃଦ୍ଧିଶାଳି ହୋଇ ଫୁଲିଫଳି ଉଠିବା। ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଅନୁଗତ ହେବେ, ଯେପରି ବାୟୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଆତ୍ମା ଭାବରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରେ। ଏହି ମାଗଧ ରାଜ୍ୟ ରୁଦ୍ର, ତ୍ରିପୁରାସୁର ବିନାଶୀ, ହରାଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦେଖିବା ସଉଭାଗ୍ୟ ଲଭିବ। ଏପରି ଭାବେ ମୁନି ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବିଚାର କରି, ରାଜା ବୃହଦ୍ରଥଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ। ତାପରେ ବୃହଦ୍ରଥ ନିଜ ବନ୍ଧୁ-ବାନ୍ଧବ ଓ ସହଯୋଗୀମାନଙ୍କ ସହିତ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଜରାସନ୍ଧଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କରାଇଲେ। ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ ଦେଖି ବୃହଦ୍ରଥ ଚୂଡ଼ାନ୍ତ ସନ୍ତୋଷ ପାଇଲେ; ତାଙ୍କ ଦୁଇ ରାଣୀଙ୍କ ସହିତ ସେ ତପୋବନକୁ ଚାଲିଗଲେ। ତାଙ୍କ ପିତା ଓ ଦୁଇ ମାତା ବନବାସ କରୁଥିବାବେଳେ, ଜରାସନ୍ଧ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଅନେକ ରାଜାଙ୍କୁ ନିଜ ଅଧୀନରେ ଆଣିଲେ। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ବୃହଦ୍ରଥ ତପସ୍ୟା କରି ବନରେ ବସିବା ସମୟରେ ସ୍ୱର୍ଗଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ କୌଶିକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ସମସ୍ତ ଵର ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଜରାସନ୍ଧ ରାଜ୍ୟ ପାଳନ କରିଥିଲେ। ମୁଁ କଂସ ଓ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ମିଶି ହତ୍ୟା କରିଥିଲି, ସେବେ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ଝିଅ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ପାଖରେ ବିଲାପ କରୁଥିଲେ; ଏହି ଘଟଣାରୁ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ୱେଷ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ମାଗଧ ଜରାସନ୍ଧ ନିଜ ଗଦାକୁ ଶତଗୁଣ ବଳରେ ଘୁମାଇ ଗିରିବ୍ରଜାରୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ମୁଁ ମଥୁରାରେ ଦଢ଼ିଆ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବାବେଳେ, ସେହି ଗଦା ଏକ ଶତ ଯୋଜନା ଦୂରରେ ପଡ଼ିଲା। ଏହା ଦେଖି, ନଗରବାସୀ ଏହି ଘଟଣାକୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ଖବର ଦେଲେ; ଯେଉଁଠାରେ ଗଦା ପଡ଼ିଥିଲା, ସେଠା ମଥୁରା ନିକଟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା। ହଂସ ଓ ଡିଭିକା, ଯେଉଁମାନେ ରାଜନୀତିରେ ପାରଙ୍ଗତ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବିନାଶ ପାଇଲେ। ଏହି ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯାହାକୁ ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଉଲ୍ଲେଖ କରିଥିଲି, ମୋ ମତାନୁସାରେ, ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ପ୍ରୟାପ୍ତ ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୁକୁର, ଅନ୍ଧକ ଓ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ରାଜନୀତିକ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଏହି ନାୟକଙ୍କୁ ଅନାଦର କରିଥିଲେ। ହଂସ ଓ ଡିଭିକା ନଷ୍ଟ ହୋଇଛନ୍ତି, କଂସ ଓ ତାଙ୍କ ଅନୁଚରମାନେ ହତ୍ୟା ହୋଇଛନ୍ତି; ଏବେ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ଅନ୍ତର ଦିନ ଆସିଯାଇଛି। ସମସ୍ତ ଦେବତା-ଅସୁର ଏକାଠି ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସେଉଁଠି ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କୁ ଜୟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ତାଙ୍କୁ ଜୀବନମୃତ୍ୟୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ହରାଇବାକୁ ପଡ଼ିବ। ମୋ ଚତୁର୍ୟୁକ୍ତି, ଭୀମଙ୍କ ବଳ ଓ ତୁମର ସୁରକ୍ଷାରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଆମେ ବିଜୟୀ ହେବା; ଆମେ ତିନି ଅଗ୍ନି ପରି ଏହି ମାଗଧକୁ ଅଧୀନ କରିବା। ଆମେ ତିନିଜଣେ ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ଯିବା ସମୟରେ, ସେ ନରପତି ନିଶ୍ଚିତ ଏକଳ ଯୁଦ୍ଧ କରିବେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଅପମାନ, ଲୋଭ ଓ ନିଜ ବଳର ଅଭିମାନରେ ଚଳିତ ଭୀମସେନ ନିଶ୍ଚିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୀମସେନ ତାଙ୍କ ବିନାଶ ପାଇଁ ପ୍ରୟାପ୍ତ, ଯେପରି ଦୁଃସମୟରେ କାଳ ସମସ୍ତଙ୍କ ଅନ୍ତ କରିଥାଏ। ତୁମେ ଯଦି ଭୀମଙ୍କ ବଳକୁ ଜାଣିଛ, ମୋପରେ ଆସ୍ଥା ରଖ, ତେବେ ତୁରନ୍ତ ଭୀମସେନ ଓ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ମୋ ଭାରସାମାନେ ଦିଅ। ଏପରି କଥା କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଭୀମ ଓ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟିପାତ କରି ଉତ୍ସାହିତ ମୁହଁରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଅଚ୍ୟୁତ, ଏପରି କଥା ମୋତେ କହିବେ ନାହିଁ; ଆପଣ ହେଉଛନ୍ତି ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ରକ୍ଷକ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛୁ। ଗୋବିନ୍ଦ, ଆପଣ ଯାହା କହିଛନ୍ତି, ସେସବୁ ଉଚିତ; କାରଣ ଆପଣ ଭାଗ୍ୟରେ ବିପ୍ରତ୍ୟୟ ହୋଇନାହାନ୍ତି। ଯେଉଁଠାରେ ଭାଗ୍ୟ ଆଛି, ସେଉଁଠି କୃଷ୍ଣ ଆଗରେ ଅଛନ୍ତି; ଜରାସନ୍ଧ ହତ୍ୟା ହୋଇଛନ୍ତି, ରାଜାମାନେ ମୁକ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି, ମୁଁ ରାଜସୂୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛି—ଏସବୁ ଆପଣଙ୍କ ସାଥିରେ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦୀର୍ଘିତ ହେଉନାହିଁ, ସ୍ୱାମୀ, ତୁରନ୍ତ ଯଥାଯଥ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତୁ। ତିନିଜଣ ଛାଡ଼ି ମୁଁ ଧର୍ମ, କାମ, ଅର୍ଥ ହୀନ ହୋଇ ଜୀବନ ଧାରଣ କରିପାରିବିନାହିଁ; ଯେପରି ରୋଗୀ ବ୍ୟକ୍ତି ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଦୁଃଖିତ ଥାଏ। ସୌରି ବିନା ପାର୍ଥ ନାହିଁ, ସୌରି ବିନା ପାଣ୍ଡବ ନାହିଁ; ଏହି ଦୁଇ କୃଷ୍ଣକୁ ଏହି ଲୋକରେ କେହି ଜୟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ—ଏହି ମୋ ଧାରଣା। ଏଉଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ସମୃଦ୍ଧିଶାଳୀ ଭୀମ, ଆପଣମାନେ ଦୁଇ ନାୟକ ସହିତ, କ’ଣ ଅସମ୍ଭବ?” ଏପରି ଏକ ସୁନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଶକ୍ତି ଉତ୍ତମ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ; କିନ୍ତୁ ଅନ୍ଧ ବା ମୂଢ଼ ଶକ୍ତିକୁ ଜ୍ଞାନୀ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଦରକାର। ପାଣି ଯେଉଁଠି ଢାଳ ଥାଏ ସେଉଁଠି ବହିଯାଏ, ଏବଂ ମାଛ ଧରିବା ଲୋକେ ଯେଉଁଠି ଖୋଲ ଦେଖନ୍ତି ସେଉଁଠି ପାଣି ନେଇଯାନ୍ତି। ତେଣୁ, ପୁରୁଷୋत्तମ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସ ଓ ରାଜନୀତି ଜ୍ଞାନରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇ, ଆମ କାର୍ଯ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ। ଏପରି ଜ୍ଞାନ, ନୀତି, ବଳ ଓ ଉପାୟରେ ନିପୁଣ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ଆଗରେ ରଖିବା ଦରକାର। ଏହିପରି ଭାବରେ, ଯଦୁଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମ କାମ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ଅର୍ଜୁନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତୁ, ଭୀମ ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ; ନୀତି, ବିଜୟ ଓ ବଳ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭାବ ପ୍ରଦର୍ଶିତ ହେବ। ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ବଳଶାଳୀ ବୃଷ୍ଣି ଓ ପାଣ୍ଡବ ଭାଇମାନେ ମାଗଧ ଦିଗକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ। ସେମାନେ ଜ୍ୟୋତ୍ଷ୍ଣାମୟ, ବ୍ରତସମାପ୍ତ, ପଣ୍ଡିତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାବରେ ପରିଧାନ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ସମ୍ବନ୍ଧୀମାନେ ସୁମଧୁର କଥାରେ ସେମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ମାଧବ ଓ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେ ନିଜ ନିଶ୍ଚୟରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ, ସୂର୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେହ ନେଇ, ନିଜ ସ୍ବଜନଙ୍କ ହିତ ପାଇଁ କ୍ରୋଧେ ଜ୍ୱଳିଉଠିଥିଲେ। ଭୀମ ସାମ୍ନାରେ, କୃଷ୍ଣ ଓ ତାଙ୍କ ଭାଇ ସହିତ, ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅପରାଜିତ ଏବଂ ଏକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏକତ୍ରିତ, ଏହା ଦେଖି ଜରାସନ୍ଧ ଏପରି ଭାବିଲେ।