ନରପତି ବୃହଦ୍ରଥଙ୍କ ଦୁଇ ଧାତ୍ରୀ ରାଜମହଳକୁ ପୁନର୍ବାର ପ୍ରବେଶ କରି, ଦୁଇ ରାଣୀଙ୍କୁ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଘଟିଥିବା ଘଟଣା ବିଷୟରେ କହିଦେଲେ। ସେଠିଏ, ମାନବମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଜରା ନାମକ ଏକ ରାକ୍ଷସୀ, ଯିଏ ମାଂସ ଓ ରକ୍ତ ଭୋଗ କରୁଥିଲେ, ସେ ରାସ୍ତାର ମଝିରେ ପଡ଼ିଥିବା ଦୁଇ ଅର୍ଦ୍ଧଶିଶୁକୁ ଉଠାଇନେଲେ। ଭାଗ୍ୟର ଚେତନାରେ, ଶୁଭ କିଛି କରିବା ଇଚ୍ଛାରେ, ସେ ରାକ୍ଷସୀ ଦୁଇ ଅଂଶକୁ ଏକତ୍ର କଲେ। ଯେତେବେଳେ ଦୁଇ ଅଂଶ ଏକାତ୍ମ ହେଲା, ମହାନୁଭାବ, ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଏକ ଦେହବନ୍ତ ଶୂରବୀର ପୁଅ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ତାପରେ, ରାକ୍ଷସୀ ଜରା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଚକିତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଲେ, ଏହି ଶିଶୁ ହୀରା ପରି କଠିନ ଦେହ ଥିବାରୁ ସେ ତାକୁ ଉଠାଇପାରିଲେ ନାହିଁ। ସେଇ ଶିଶୁ ତାଙ୍କର ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ ମୁଠି ମୁହଁରେ ଦେଇ, ମେଘରେ ଜଳଭରା ଧ୍ୱନି ପରି ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର କଲେ। ଏହି ଅପୂର୍ବ ଶବ୍ଦରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନଗର ଲୋକେ, ରାଜା ସହିତ, ଭୟଭୀତ ହୋଇ ବାହାରକୁ ଦୌଡ଼ିଆସିଲେ। ସେଇ ଦୁଇ ଧାତ୍ରୀ, ଦୁଃଖିତ ଓ ଶିଶୁ ନ ମିଳିବାର ଆଶା ଛାଡ଼ି, ଦୁଃଖରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ଦୁଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ନେହ ନେଇ, ଶୀଘ୍ର ଶୀଘ୍ର ଶିଶୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ରାକ୍ଷସୀ ଜରା ଦେଖିଲେ ଯେ, ରାଜା ଓ ତାଙ୍କ ବଂଶ ଦୁଃଖରେ ଅବସ୍ଥିତ, ଏବଂ ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶିଶୁ ସାମ୍ନାରେ ଅଛି। ସେ ଭାବିଲେ, "ଧର୍ମିକ ଏବଂ ମହାତ୍ମା ଏହି ରାଜାଙ୍କ ରାଜ୍ୟରେ ରହୁଥିବା ମୁଁ, ଯିଏ ପୁଅ ପାଇଁ ଆତୁର, ଏହି ଶିଶୁକୁ ମୁଁ ହତ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" ତାପରେ, ସେ ରାକ୍ଷସୀ ନିଜ ଦେହକୁ ମାନବୀ ରୂପେ ପରିଣତ କଲେ, ମେଘରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଡକୁ ଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଏବଂ ଭୂମିପତିଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହି ତୁମର ପୁଅ, ବୃହଦ୍ରଥଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଛି, ଯାହାକୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଉଛି। ଦୁଇ ରାଣୀଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଦ୍ୱିଜର ଆଜ୍ଞାରେ ଜନ୍ମ ହୋଇଥିଲେ, ଧାତ୍ରୀ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ସେଉଁଠି ସେଉଁଠି ରକ୍ଷା କରିଛି।" ଏହା ପରେ, ଭାରତବଂଶୀ ସ୍ରେଷ୍ଠ, କାଶୀ ରାଜଙ୍କ ଦୁଇ ଅରୁଣ୍ୟ କନ୍ୟା ଶିଶୁକୁ ଦୃତ ହସ୍ତେ ଉଠାଇ, ପ୍ରବାହିତ ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ। ରାଜା ସମସ୍ତ ଘଟଣା ବୁଝି, ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ସୁନ୍ଦର କାଞ୍ଚନ ଗର୍ଭ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ତାମ୍ରନୟନୀ ରାକ୍ଷସୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ତୁମେ କିଏ, କମଳ ନୟନି? ମୋ ପୁଅ ଦାତ୍ରୀ, ତୁମେ ଦେବୀ ପରି ଦେଖାଯାଉଛ। ଦୟାକରି ସତ୍ୟ କୁହ।" ସେ ରାକ୍ଷସୀ କହିଲେ, "ମୋର ନାମ ଜରା, ରୂପ ବଦଳାଇପାରୁଥିବା ଏକ ରାକ୍ଷସୀ। ମୁଁ ତୁମ ରାଜମହଳରେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ଆନନ୍ଦରେ ବସିଥିଲି। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘରେ ମୁଁ ଗୃହଦେବୀ ଭାବେ ଥାଏ। ପୂର୍ବକାଳରେ ସ୍ଵୟଂଭୂଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଦାନବ ନାଶ ପାଇଁ ଦେବୀ ଭାବେ ନିୟୁକ୍ତ କରାଯାଇଥିଲା। ଯିଏ ମୋତେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ପୁଅ ସହ ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ଭିତିରେ ଚିତ୍ରାଙ୍କନ କରି, ଭକ୍ତିରେ ପୂଜା କରେ, ସେଉଁଠି ସମୃଦ୍ଧି ରହିଥାଏ, ନହେଲେ ଅବନତି ଆସେ। ତୁମ ଘରେ ମୁଁ ସଦା ସମ୍ମାନିତ, ଫୁଲ, ଧୂପ, ନୈବେଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ନିୟମିତ ପୂଜିତ। ଏହି କୃତଜ୍ଞତାରେ, ଧର୍ମପଥରେ ଅଟୁଟ ଥିବା ମୁଁ ତୁମର ପୁଅର ଖଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକୁ ଏକତ୍ର କରିଛି। ଦେବତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ମୋ ଯୋଗଦାନରେ ଏହି ରାଜପୁତ୍ର ପୁନର୍ବାର ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି; କିନ୍ତୁ ଏହାର ପୁଣ୍ୟ ତୁମର। ମୁଁ ମେରୁ ପର୍ବତକୁ ମଧ୍ୟ ଭକ୍ଷଣ କରିପାରିବି, ତୁମ ପୁଅ କି ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ! କିନ୍ତୁ ତୁମ ଘରରେ ମୋ ପୂଜାରେ ଆନନ୍ଦ ହୋଇ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଫେରାଇଦେଉଛି।" ଏହିପରି କହି, ଜରା ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ। ରାଜା ଶିଶୁକୁ ନେଇ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ରାଜା ଶିଶୁ ପାଇଁ ଯଥାଯଥ କ୍ରିୟାସମୂହ କଲେ ଓ ସମଗ୍ର ମଗଧରେ ବିଶାଳ ଉତ୍ସବର ଆଦେଶ ଦେଲେ। ପିତା, ବ୍ରହ୍ମା ସମାନ, ନାମ ରଖିଲେ, "ବୟସର ଜରା ଦ୍ୱାରା ଏହା ଏକତ୍ର ହୋଇଛି, ଏହିଠାରୁ ଏହାଙ୍କୁ ଜରାସନ୍ଧ କୁହାଯିବ।" ମଗଧେଶ୍ୱରଙ୍କ ଏହି ପୁଅ ଅସାଧାରଣ ଶକ୍ତି, ଶରୀର ଓ ଉତ୍ସାହ ନେଇ ଅଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ବଢ଼ିଲେ। ରାଜପୁତ୍ର କମଳନୟନୀ, ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ଦୁଇ ପିତାମାତାଙ୍କ ପାଇଁ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଚାନ୍ଦ ପରି ଆନନ୍ଦର କାରଣ ହେଲେ। କିଛି ସମୟ ପରେ, ମହାତ୍ମା ତପୋଧନ ଚଣ୍ଡକୌଶିକ ମଗଧକୁ ପୁନଃ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କ ଆଗମନରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ବୃହଦ୍ରଥ ମନ୍ତ୍ରୀ, ପୌରଜନ, ଭାର୍ୟା ଓ ପୁଅ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ସ୍ବାଗତ କଲେ। ପାଦ୍ୟ, ଅର୍ଘ୍ୟ ଓ ଆଚମନୀୟ ଜଳ ଦେଇ ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ, ଏବଂ ରାଜ୍ୟ ସହ ପୁଅକୁ ମୁନିଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ। ତପସ୍ବୀ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଦିବ୍ୟଦୃଷ୍ଟିରେ ଜାଣି, ଆନନ୍ଦ ଭରିତ ହୃଦୟରେ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ରାଜନ୍, ତୁମ ପୁଅ ଯେମିତି ଶକ୍ତି, ଚରିତ୍ର, ରୂପ ଓ ଉତ୍ସାହରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏହା ନିଶ୍ଚିତ। ସେ ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେବେ, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ରାଜା ସମ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଯେପରି ଅନ୍ୟ ପକ୍ଷୀମାନେ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ଗତିକୁ ଅନୁସରଣ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେପରି ତାଙ୍କ ବିରୋଧୀ ସବୁ ନଶ୍ୱ ହେବେ। ଦେବତାଙ୍କ ଶସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ କିଛି କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ଯେପରି ନଦୀଗୁଡ଼ିକ ପର୍ବତକୁ କଷ୍ଟ ଦେଇପାରିନାହିଁ। ସେ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେବେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପତଙ୍ଗ ପରି ନଶ୍ୱ ହେବେ। ସେ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ସମୃଦ୍ଧି ଦଳବଳ ଛିନିନେବେ, ଯେପରି ବର୍ଷା ଋତୁରେ ନଦୀ ନଦୀର ଜଳ ନେଇଯାଏ।" ଏଭଳି ଦିବ୍ୟ କଥାରେ ରାଜା ଓ ତାଙ୍କ ପରିବାର ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ଏବଂ ଜରାସନ୍ଧ ଜନମ ଓ ବୃଦ୍ଧିର ଏହି ଚମତ୍କାରିକ କଥା ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା।